Onlangs kwamen de opnames van de Echte Bossche Prom en het Grand Gala du Kwek online te staan. Jullie hebben een paar opnames al kunnen beluisteren in de filmpjes bij mijn blogs de afgelopen weken. Er is ook een bijzondere bij die ik nog met jullie wil delen. En dat is een mash-up van echte Oeteldonkse carnavalsliedjes met aria’s uit bekende opera’s.

Ikzelf kwam voor het eerst in aanraking met mash-ups toen ik het programma mocht arrangeren voor Kamerata Zuid in samenwerking met de band Memphis Maniacs. Deze band had als handelsmerk dat ze diverse popnummers met elkaar vermengden. Dat is namelijk typisch voor een mash-up. Je husselt twee of meer nummers door elkaar en zorgt ervoor dat het klinkt als één nummer in dezelfde toonsoort en hetzelfde tempo.

Voor dit project hadden we telkens pop, klassiek en filmmuziek vermengd zodat er een hele bijzondere mix ontstond. Een van de mooiste was het stuk Game of House Macabre. Een samensmelting van de themamuziek van Game of Thrones, de Danse Macabre en House of the Rising Sun.

De volgende mash-ups die ik leerde kennen, waren de ouvertures van het Grand Gala du Kwek. Hele leuke combinaties van Oeteldonkse carnavalsmuziek en klassiek geschreven door mijn collega Sjef Ipskamp. Deze ouvertures waren altijd instrumentaal maar desalniettemin zeer herkenbaar voor het publiek.

En ja, dan is de volgende stap natuurlijk dat je diezelfde liedjes gaat vermengen met opera muziek. En dat is precies wat ik samen met Marjolijn Verhagen deed voor het afgelopen Grand Gala. Het liedje voor de prins, Wauw wa bende mooi, Ik ken munne meens nie veine en Goai ut mar aon de buurvrouw vragen. Onvervalst Oeteldonks vermengd met muziek van Mozart, Bizet en Verdi.

Tot nu toe was het bij het schrijven van muziek voor mij altijd niet zo ingewikkeld. Ik was bezig met een project en daar arrangeerde of componeerde ik muziek voor. Al dan niet in overleg met een schrijver of meerdere schrijvers. Zo lag de focus altijd bij een ding.

Op dit moment is daar echter geen sprake van. Door allerlei ontwikkelingen ben ik nu sowieso met 3 en soms zelfs met 4 projecten bezig. En ik kan nu niet zeggen dat die allemaal in elkaars verlengde liggen qua stijl. Begrijp met niet verkeerd, dit is zeker niet om te klagen. Stuk voor stuk is het hartstikke leuk om mee bezig te zijn.

Zo had ik gisteren een brainstormsessie met de schrijvers van Tommy Tilburg, Pieter Bon en Frank van Pamelen. De eerste acte is af en ik kan volle bak aan de gang om de muziek te gaan schrijven. En daar heb ik erg veel zin in.

Op het gebied van componeren is dit echter niet de enige productie. Ook voor een andere, waar ik even nog niet teveel over kwijt kan, moest al een stukje gecomponeerd worden. Dit is nodig om voldoende fondsen binnen te halen en om te kunnen laten horen aan geïnteresseerde theaters.

En dan heb je natuurlijk nog het nodige arrangeerwerk. In het verleden arrangeerde ik samen met Sjef Ipskamp voor de Koninklijke in Den Bosch. Maar helaas is Sjef afgelopen november overleden en komt het overgrote deel van het arrangeerwerk dus op mij neer.

Maar zoals ik al zei, zeker geen reden om te klagen. Het is gewoon heel leuk om mee bezig te zijn. Zeker als het nummers zijn zoals in het filmpje hiernaast. Die dan ook nog eens prachtig vertolkt worden.

Het is alweer even geleden dat ik een update schreef over mijn gezondheid. Heel raar is dat niet, want ik hoor al jaren dat ik niet meer geholpen kan worden. Mijn longcapaciteit zit inmiddels onder de 50% en mijn evenwichtsprobleem blijft ook onveranderd. Tot afgelopen vrijdag.

Ik had bij de huisarts aangegeven of het niet mogelijk was dat er weer een keer een scan gemaakt kon worden van mijn borstholte. Gewoon om te kijken of er nog niet meer verschoven was daar. Dus moest ik weer het hele traject van de obesitas kliniek in want dan wilde ze meteen ook weten of er toch niet wat meer gedaan kon worden aan mijn gewicht.

En afgelopen vrijdag zat ik dus bij dezelfde chirurg als zo’n 4 jaar geleden, toen ik te horen kreeg dat een operatie voor mij te risicovol was. Maar deze keer had hij een andere boodschap. Met een brede lach op zijn gezicht wist hij mij te vertellen dat ze het gingen doen!! Ik kon geopereerd worden. Het zou niet makkelijk worden, maar door de medische vooruitgang was het nu wel mogelijk.

Eerst worden mijn maag en darmen teruggebracht naar mijn buikholte, waar ze horen (mijn maag zit nu ondersteboven achter mijn hart). En daarna krijg ik meteen een maagverkleining om zo wat te doen aan mijn overgewicht. Jullie kunnen je de verbazing op mijn gezicht wel voor stellen. Hier had ik niet op gerekend.

Eind augustus gaat het gebeuren. Ik zal wel een tijdje uit de running zijn want dit is geen alledaagse operatie. En hoe het leven daarna er uit gaat zien? Ik heb nog geen idee. Ik ben al zolang gewend om te leven met allerlei beperkingen dat ik daar nog niet echt bij heb stilgestaan. Springen op een podium zal het wel niet meer gaan worden. Maar met meer ruimte in mijn borstholte om te ademen en met een stuk minder kilo’s zal het er ongetwijfeld op vooruit gaan.

Benieuwd hoe ik me voel als ik het komende grote concert ga dirigeren. Dat wordt eind oktober de Echte Bossche Prom. Hopelijk is dan de titel van dit nummer uit het afgelopen Grand Gala du Kwek in het filmpje hiernaast, niet meer van toepassing😉.

Dat was iets waar het bij mij nog al eens aan ontbrak. De laatste tijd echter ben ik meer thuis dan dat ik weg ben. En dat is wel even wennen, ook voor het thuisfront. Grappig eigenlijk, dat je je pas realiseert hoeveel uren je ergens insteekt, als diezelfde uren ineens wegvallen.

Ik ben echter niet de enige die merkt dat ik geen raadswerk meer doe. Sinds een aantal weken ben ik zeker al zo’n 5 of 6 keer benaderd voor allerlei functies bij stichtingen en besturen. Ik moet zeggen dat ik ze stuk voor stuk erg interessant vond, maar toch heb ik bij de meeste de boot nog even afgehouden.

Al deze functies zijn vrijwilligerswerk en dat is natuurlijk geen enkel probleem. Maar met het wegvallen van het raadswerk is ook een flink stuk inkomen weggevallen. En wat veel mensen zich vaak niet realiseren, is dat je als gemeenteraadslid geen recht hebt op een uitkering of wachtgeld.

Ik heb dan inmiddels ook al een paar sollicitaties lopen en mijn werk op Sparrenhof is ook uitgebreid. Met die uitbreiding ben ik natuurlijk superblij. Niet in de laatste plaats omdat de activiteiten voor het onderwijs op Sparrenhof erg goed lopen. Ook vanuit de rest van het land is er steeds meer belangstelling voor hetgeen wij op onze pedagogische vrijplaats doen.

Maar goed, ik moet dus nog even afwachten hoe de verdeling van het betaalde werk er uit gaat zien. Als daar wat meer duidelijkheid over is, kan ik ook over die andere aanbiedingen na gaan denken. Eentje heb ik al wel toegezegd. Welke dat is, laat ik nog wel weten, maar ik ben er zelf erg enthousiast over.

Tot die tijd steek ik maar wat extra tijd in het arrangeren en componeren. En daarvan staat dus steeds meer online. Zoals de laatste playlist van Frontstad bijvoorbeeld. Luister maar.

De creatievelingen onder ons zullen de titel wel herkennen. Inspiratie, datgene wat je nodig hebt om iets te creëren. Of het nu een beeld, een schilderij of een muziekstuk is. Zonder inspiratie komt er niets tot stand.

Het vervelende is, dat inspiratie niet iets is wat je naar believen op kunt roepen. Het is iets ongrijpbaars. Het komt en het gaat op de gekste momenten. Zo heb je een fantastisch idee net op het moment dat je op de fiets zit. En tegen de tijd dat je thuis bent om het op te schrijven, of anders vast te leggen, is het verdwenen.

We kennen allemaal wel het verhaal van de schrijver die een kladblokje heeft liggen op zijn nachtkastje. Menig droom is zo toch nog vastgelegd, omdat het meteen genoteerd kon worden. En dat is voor mij persoonlijk een beetje een lastige. Ik ken componisten die theoretisch zo goed zijn dat ze een melodie meteen op een briefje kunnen noteren. Helaas voor mij, ben ik wat dat betreft toch gebonden aan een piano. Ik schrijf, terwijl ik speel en op die manier ontstaat bij mij muziek.

De reden dat mijn blog deze keer dit onderwerp heeft, is dat ik na lange tijd weer begonnen ben met componeren. De laatste compositie is alweer zo’n dikke anderhalf jaar geleden. Daarna heb ik eigenlijk alleen maar arrangementen gemaakt. Maar met twee muziektheaterproducties op komst werd het tijd om zelf weer muziek te schrijven.

En dat liep zoals het eigenlijk heel vaak loopt. Een stuk kwam heel snel in me op en was gebaseerd op een idee dat ik ooit eerder had. Met wat passen en meten en door zang met gesproken tekst te combineren, kwam daar een interessant stuk uit.

Optimistisch gestemd, werkte ik verder aan wat een duet moest worden, maar na zo’n 2,5 uur werken stopte ik ermee. Twijfel was gezaaid. En dan laat ik het even liggen. Morgen ga ik het maar eens terugluisteren, want dat kan als je het meteen op een geluidskaart van je computer opslaat.

De kans dat het daarna de digitale prullenbak ingaat is groter dan dat het nog iets wordt. Gek genoeg weet je het eigenlijk zelf al vaak als de inspiratie eventjes is vervlogen. En dan is het wachten op het moment tot er weer iets in mijn hoofd opborrelt. Hopelijk zit ik dan achter mijn piano om er meteen mee aan de slag te gaan. Ik weet nog dat dat het geval was bij het nummer hiernaast.