Kabbelend gaat het leven voort. Althans, zo lijkt het toch een beetje voor mij. Langzaamaan is het idee ingedaald dat ik op het politieke vlak geen rol meer speel in ons dorp Tilburg. Ik mis de politiek wel, maar geniet toch ook wel van die grote hoop vrije tijd die het oplevert.

Ik begin me ook af te vragen hoe lang het thuisfront dit nog allemaal prima vind. De laatste maand dat ik elke week 4 avonden thuis was, moet ergens rond 1989 zijn geweest. Da’s natuurlijk wel even wennen.

Dat ik verder geen grote producties heb in 2026 speelt natuurlijk ook mee. Maar dat wil niet zeggen dat het in mijn hoofd niet broeit. Er staan immers nog wel wat dingen op de rol. En binnen afzienbare tijd moet ik gaan beginnen met het componeren van de muziek voor Tommy Tilburg.

Dus doe ik het allemaal nog maar even lekker op mijn gemak. Een beetje de administratie bijwerken. Wat arrangeren. Overlegje hier en vergadering daar. Ik kom mijn tijd wel door. De enige plek waar het vol gas gaat, is Sparrenhof. Met name de bosdagen lopen bijzonder goed.

Dacht ik eraan om een week geleden reclame te gaan maken voor de bosdagen na de zomervakantie, zitten alle donderdagen tot de herfstvakantie al weer vol. Na de herfstvakantie gaan we ook starten met bosdagen op woensdagen. Dus als leerkrachten dit lezen, ga dan vooral naar de site van Sparrenhof en schrijf zo snel mogelijk in. Ook voor het voorjaar kun je je al opgeven.

Voor nu laat ik het leven maar lekker voortkabbelen, en bereid ik me alvast maar voor op de operatie die half augustus gaat plaatsvinden. En ik luister nog maar eens naar een van mijn arrangementen van vroeger