Blog


Op weg naar…

Nieuwe avonturen. Carnaval is voor mij wat rustiger verlopen dan gewenst, maar daardoor kon ik al wel de focus verleggen naar datgene wat komen gaat. Allereerst natuurlijk Hier adem ik vrij. Al 5 jaar wacht ik tot mijn muziek van deze rockmusical het licht gaat zien. In april is het dan eindelijk zover.

De repetities zijn al maanden bezig, althans voor de cast dan. Maar de eerste orkestrepetitie moet nog gaan plaatsvinden en daar kijk ik enorm naar uit. Begin maart is het zover, dan dirigeer ik opnieuw live de eerste klanken. Hoewel we natuurlijk voor Corona al een keer eerder waren begonnen, zal het toch niet helemaal hetzelfde zijn. Want tsja, als het script veranderd, heeft dat natuurlijk ook gevolgen voor de muziek.

Er zijn zeker nog kaartjes te krijgen, maar wacht niet te lang, want het gaat hard. Ze zijn via deze link te bemachtigen. Hier adem ik vrij Schouwburg Tilburg

En dan is er nog wat te melden op compositie gebied. In september zal mijn Requiem voor Tilburg in premiere gaan in de Concertzaal. Ik schreef dit klassieke stuk in opdracht van het bestuur van de Stichting Beheer Crematorium Tilburg en omgeving. In overleg met hen mag ik nu eindelijk een tip van de sluier oplichten.

In het filmpje hiernaast (overigens met prachtige foto’s uit Stadsbos 013 van Jostijn Ligtvoet) een eerste indruk van het stuk en dan met name het 1e, 3e en laatste deel. Deze zijn instrumentaal. Het 2e deel is een lied met tekst van Frank van Pamelen en het 4e deel zal een begeleiding zijn van een Spoken Word tekst.

De muziek is natuurlijk nog met MIDI geluid, maar het geeft in ieder geval een indruk. Inspiratie was het Tilburgs volkslied waarvan ik met name het kenmerkende ritme in het hele stuk laat terugkomen, evenals de eerste tonen van de melodie. Later meer informatie over de uitvoerenden en de precieze datum van de uitvoering.

 

 

 

 

The day after…

Nou ja, the day, the day…Inmiddels al een aantal dagen na het Grand Gala. Maar het waren een paar fantastische dagen. En de nasleep mag er ook wezen, zowel positief als minder positief. Eerst maar het wat minder positieve.

Ik zit inmiddels sinds maandag met een hele stevige longontsteking onder een dekentje op de bank. Totaal uitgeput en blij dat HBO en Netflix ondertiteld zijn, want met mijn gehoest en gebulder versta ik er niet veel van. Wellicht toch een beetje over de streep gegaan, maar ja, dat is theater. The show must go on.

Gelukkig staat daar tegenover dat het een geweldig Grand Gala du Kwek is geweest. 3 keer de tent helemaal op zijn kop gezet. De Koninklijke Harmonie leverde een topprestatie in de begeleiding van de geweldige solisten en daar ben ik apetrots op. Zoals iemand al opmerkte: : “Toch zonde he, zo’n spiksplinternieuw theater en dan nu al het dak eraf”

Ik was eerst eigenlijk niet van plan om mijn blog weer over het gala te laten gaan. Daar had ik het vorige week immers al over gehad. Maar het totaal ontbreken van nieuws over het gala in de lokale kranten en de gebruikelijke nieuwskanalen van Den Bosch triggerde me om het toch te doen. Dat het niet altijd in Tilburg doordringt wat er daar gebeurd is, is begrijpelijk. Maar zelfs niks in het stadskatern van de editie Den Bosch van het Brabants Dagblad vond ik toch wel opvallend.

Gelukkig bereikte mij via andere kanalen dat het Gala door de Oeteldonkers als een groot denderend feest is ervaren en dat doet mij deugd, onder mijn dekentje op de bank. Hiernaast een van de eerste opnames, niet super qua beeld, maar het geeft een mooi sfeerbeeld. Gezongen door Lois van de Ven en met een arrangement van mijn gewaardeerde collega Sjef Ipskamp.

 

 

 

 

Grand Gala…

En bij deze titel weten de lezers van mijn blog uit Den Bosch meteen waar ik het over heb. Het Grand Gala du Kwek natuurlijk. Al jarenlang het grootse evenement van de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch, het paradepaardje van mijn voorganger Sjef Ipskamp. En ik vind het oprecht leuk dat hij er nog steeds nauw bij betrokken is. Niet alleen als mede arrangeur, maar ook in het meedenken en het meebeleven.

Want ja, heel Oeteldonk kijkt weer uit naar dit carnavalsconcert. En ik kan me nog goed herinneren wat dat vorig jaar met me deed, toen ik voor de eerste keer dit gala mocht dirigeren. Het werken met vele zangers was voor mij niet zozeer de uitdaging. Dat was ik na dik 20 jaar musicals dirigeren wel gewend. Maar de muziek die gespeeld werd was voor mij een ander verhaal.

Als kruikenzeiker ben ik in Tilburg gewend dat letterlijk allerlei carnavalsmuziek uit de speakers schalt. In Oeteldonk is dat een ander verhaal. Daar gaat het om muziek die ook daadwerkelijk uit de stad zelf komt. En dat komt dus ook terug in het programma van het Gala. En aangezien ik nog nooit carnaval in Oeteldonk had gevierd, was die muziek voor mij behoorlijk onbekend. En dan is zo’n eerste keer als dirigent van het Gala toch een beetje spannend.

Maar nu dus voor de tweede keer, en inmiddels al wat meer vertrouwd. En ook een beetje trots, dat mijn cluppie in korte tijd drie voorstellingen uitverkocht weet te krijgen in het splinternieuwe Theater aan de Parade. De generale was dinsdag, en morgen starten we met de eerste voorstelling, waarna nummer 2 en 3 volgen op de zaterdag.

Veel carnavalsmuziek afgewisseld met wat jazz-, musical- en popmuziek. Maar die is dan natuurlijk wel voorzien van toepasselijke Bossche teksten. En soms ook een gevoelig liedje, gezongen door de Peer. Net zoals de vorige editie in het filmpje. Ik ga genieten !!

 

 

 

 

Toekomst…

Om de zoveel tijd is het weer zo ver. Even een beschouwing op mijn politieke activiteiten in ons mooie dorp Tilburg. Maar deze keer niet zozeer over cultuur of over partij politieke zaken, maar meer over de beruchte stip op de horizon…de toekomst.

Sinds een paar maanden ben ik voorzitter van de werkgroep Tilburg 2050. En ik mag dit gerust een bijzondere taak noemen. De werkgroep wordt gevormd door de ambtelijke organisatie, de burgemeester, 2 wethouders en een afvaardiging van de gemeenteraad, zowel oppositie als coalitie. De werkgroep is in het leven geroepen om het proces om te komen tot een visie over hoe Tilburg er uit ziet in 2050, mede vorm te geven.

Een van de belangrijkste zaken daarbij is, dat dit niet een proces is dat enkel en alleen vanuit het stadhuis wordt gedirigeerd, maar dat het samen met organisaties en bewoners uit de stad en de dorpen wordt vorm gegeven. Gisteravond was de aftrap van een reeks lezingen van deskundigen die voeding geven aan de denkrichting. In dit geval ging het over Brede Welvaart.

Het was in ieder geval prettig om te zien, dat naast de nodige ambtenaren en raadsleden een kleine honderd andere belangstellenden zich in de raadszaal hadden verzameld om te luisteren en te reflecteren over dit onderwerp. Kern van het verhaal voor mij was toch wel, dat welvaart niet langer een product is van zuiver economische waarden, maar dat ook geluk, welbevinden en maatschappelijk betekenis mee tellen als ervaring van rijkdom.

En dan bekruipt mij het gevoel van trots dat ik binnen mijn wereld van kunst, cultuur en onderwijs dus een belangrijke bijdrage hier aan kan leveren. En dan niet alleen als voorzitter van de werkgroep, maar ook in mijn werk. En soms komen dan een muzikant en een hoogleraar al eerder bij elkaar. Over de arbeidsmarkt, en niet in een lezing, maar bij het maken van een lied.

 

 

 

 

Arrangeren…

Een tijdje terug was componeren het onderwerp van mijn blog. Maar naast componeren is ook het arrangeren van muziek een belangrijk deel van mijn werk als musicus. En zeker nu in carnvalstijd. 

Zo heb ik in mijn eigen Kruikenstad al het nodige arrangeerwerk geleverd. Jarenlang voor de hofkapel, die mijn arrangementen nog steeds spelen. En naast losse arrangementen voor allerlei blaasorkestjes schreef ik voor Kruikenstad in Koor, de Kruikenconcerten en de Kruikenviering. 

Inmiddels is ook het nodige arrangeerwerk in Oeteldonk te horen. Sinds ik dirigent ben van de Koninklijke lever ik ook een belangrijk aandeel voor het bekende Grand Gala du Kwek. En over een paar weken is dat ook weer te beluisteren in het nieuwe Theater aan de Parade.

Als Brabander vind ik carnaval een leuk feestje om voor te arrangeren, maar ik doe natuurlijk meer. En zo typte ik maar eens een paar termen op Youtube achter elkaar om te kijken wat er uit zou komen: Ron Antens, Brabant en arrangeren. En daar kwam bovenaan als eerste een arrangement uit dat ik ooit voor Thomas Pieters en Kamerata Zuid schreef. Mijn Brabantse Hart.

Het grappige was, dat in de clip die er bij zat, een aantal mensen naar voren kwamen waar ik al eerder mee gewerkt had. Bertus Borgers bijvoorbeeld met wie ik samen strijkers arrangementen maakte voor de Golden Earring. En Gerard van Maasakkers met wie ik nog samen gespeeld heb op zijn CD Iets van april.

Als je al een tijdje werkzaam bent in het muziekwereldje dan vergeet je soms wat je allemaal al gedaan hebt. En terugkijkend is dat inmiddels al een behoorlijk lijstje. Misschien maar eens een plakboek beginnen of een eigen Youtube kanaal.

 

 

 

 

Luchtkastelen…

Ik kreeg het als kind al te horen, “jij met je luchtkastelen”. Later zou blijken dat ik ze letterlijk ging bouwen, want mijn allereerste en liefste hobby werd mijn beroep: blazer !! En dan natuurlijk de grootste toeter die er op dat moment te vinden was, de tuba. Later aangevuld met de trombone.

Jarenlang heb ik op deze twee instrumenten allerlei stijlen in evenzoveel verschillende ensembles en orkesten mogen bespelen. Het was me zelfs gegund om een keer een improviserend solo programma te spelen. Dat was in de liften van de TU in Eindhoven, en daarin reageerde dan weer dansers op mijn muziek.

Het bracht me in vele landen en zelfs andere werelddelen. Onvergetelijk waren de optredens met The Dutch Tuba Quartet in Canada en met Projekt Rakija in Hongarije (Sziget) en  Denemarken. Ook Barcelona met het Fiestorkest was een hele mooie.

Toen een jaar geleden dus vanwege mijn gezondheidsproblemen het blazen niet meer lukte was dat best wel een klap. Natuurlijk kon ik mijn muzikale ei nog steeds kwijt in de vele arrangementen en composities. Maar niet meer kunnen blazen voelde toch een beetje als een afscheid, en dat deed pijn.

Maar nu blijkt dat afscheid gelukkig niet definitief te zijn. Net voor kerst heb ik zelf de trombonepartijen van mijn carnavalskraker kunnen inspelen in de studio. En sinds dit nieuwe jaar heb ik ook de tuba weer uit zijn tas gehaald. De eerste zware klanken hebben daarmee in mijn nieuwe studio thuis weer geklonken, en daar werd ik enorm blij van.

Dus wie weet, kom ik ook weer wel ergens een podium op, of duik ik een studio in, of een combinatie van beiden, zoals we deden met This is Lovski. Niet omdat het moet, maar omdat het kan !!

 

 

 

 

De beste wensen…

En dat het maar een prachtig muzikaal 2024 mag worden. Ik ga daar in ieder geval mijn steentje aan bijdragen hoop ik. Een ding is in ieder geval zeker…het zal vanuit mijn kant heel divers gaan worden.

Dat begint al komende zaterdag, als ik met mijn vrienden van CV Confetti weer een gooi ga doen naar de carnavalskraker van Kruikenstad op het grote podium van 013. Dat is me al eens eerder gelukt, en dankzij Corona bleef dat liedje 3 jaar lang het Tilburgs carnavalslied.

Mijn komende musical is allesbehalve carnavalsmuziek. De stijl van Hier adem ik vrij komt nog het dichtst in de buurt van jaren 80 rockmuziek. En mijn requiem is helemaal in klassieke stijl geschreven; voor kamerorkest met 2 fluiten, hobo, klarinet, fagot en 2 hoorns. En dat geeft aardig weer, waar mijn smaak al die jaren al heeft gelegen. Overal namelijk. Of het nu free jazz of filmmuziek is, kleinkunst of klassiek, musical of metal, het maakt me niet uit.

Jullie kunnen dan ook mijn verwarring voorstellen toen deze week iemand vroeg of ik mijn 3 favoriete songs wilde doorgeven. Sjezus, 3 maar? Welke moeten dat in godsnaam dan worden? Ik krijg niet eens het lijstje van de top 2000 ingevuld omdat ik altijd te lang twijfel. In een opwelling heb ik er toen maar vlug 3 doorgegeven. Eentje komt wel vaker terug bij mijn favorieten, namelijk Good Vibrations van de Beach Boys. Fantastisch hoe dat nummer in elkaar zit.

Maar ja, een dag later had ik er al weer minstens 5 die ook hadden gekund. En bij een bepaald nummer realiseerde ik me dat die al meer dan 30 jaar lang iedere keer weer iets bij me losmaakt. Het nummer staat op een unieke LP getiteld Live at the Hollywood Bowl. Afijn, luister maar. Mij gaat deze nooit vervelen !!

 

 

 

 

Dag 2023…Hallo 2024

Vorige week heb ik al wat teruggekeken op 2023. Een ding had ik daarbij nog niet genoemd, en dat is mijn nieuwe werkplek. Al een paar maanden werk ik vanuit mijn nieuwe studio/kantoor. En daar ben ik ontzettend blij mee. Toen ik mijn huidige woning kocht, was het al de de bedoeling dat er een aparte werkruimte zou komen, maar Corona gooide financieel roet in het eten. Dankzij een zakelijk heel succesvol 2022 en 23 en met wat hulp van mijn ouders, is mijn droom dan toch gerealiseerd.

En dan is het natuurlijk leuk om vooruit te kijken naar 2024. Ook daarover had ik al een tip van de sluier opgelicht in mijn vorige blog. We beginnen in februari met mijn tweede editie van het Grand Gala du Kwek. Deze keer in het spiksplinternieuwe Theater aan de Parade. Samen met hen komt er ook weer een editie van Opera op de Parade in juni. Daarover later meer.

Maar waar ik het allermeest naar uitkijk is de opvoering van Hier adem ik vrij. Het is al bijna 5 jaar geleden dat ik de eerste noten schreef van deze musical. Inmiddels zijn er diverse nummers al weer aangepast en bewerkt. Tijden veranderen, dus ook het script. Zeker als er de nodige weerspiegelingen van het huidige tijdsbeeld in zitten. En dat heeft dan weer gevolgen voor liedteksten, het metrum en de vorm. Maar het wordt alleen maar beter, en ik kan niet wachten tot de premiere op 18 april. In het filmpje de eerste orkestrepetie van 3 jaar geleden. Deze muziek ging er uit, maar is in de nieuwste versie weer terug en nu met koor.

Nieuw in 2024 is de hulp van een stagiere van de opleiding AME van Fontys. Zij loopt een klein half jaartje met me mee en gaat me ondersteunen bij diverse werkzaamheden. Ook ga ik eind mei weer een student van de opleiding Muziektheater begeleiden bij haar eindexamen. En dat ik vind ik ook weer bijzonder, want het is de kleindochter van mijn eigen docent schoolmuziek van het conservatorium van weleer.

Kortom, ook in 2024 zal er weer van alles te melden zijn. Ik wens daarom alle lezers van mijn blog de beste wensen voor 2024, en dat het voor jullie allemaal vooral een muzikaal interessant jaar mag worden.

 

 

 

 

Gehackt!!

Helaas, ook ik moest er aan geloven. Gehackt….en wel dusdanig dat ik op geen enkele manier meer bij mijn Facebook en Instagram account kan. Gelukkig werkt mijn LinkedIn nog wel. Dus lieve lezers, ik heb geen hulp nodig, ik ben geen bitcoinmiljonair geworden en je hoeft nergens op mij te stemmen. Pass the word.

Na de kerstdagen ga ik pas weer vrienden, familie, collega’s en bekenden uitnodigen op mijn nieuwe Facebook account. De afbeelding bij deze blog is mijn profielfoto, dus dan weet je dat ik het daadwerkelijk ben.

Verder is er alleen maar goed nieuws te melden over het afgelopen jaar. Ik ben volle bak bezig met mijn orkest de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch. Mijn musical in Roermond over Pierre Cuijpers was een groot succes en de volgende musical Hier adem ik vrij staat volop in de steigers.

Mijn werk op landgoed Sparrenhof begint inmiddels ook de nodige vruchten af te werpen. Afgelopen week waren meer dan 100 leerlingen uit het basisonderwijs op het landgoed aanwezig om een muziekspeurtocht uit te proberen. Deze was gemaakt door studenten van de Academie voor Muziek Educatie.

De ochtend was een succes te noemen, waarbij zowel voor de studenten als ook voor mijzelf nog het nodige te leren viel. Gelukkig kunnen we dat gaan toepassen in een herhalingsactie, want op de valreep moesten nog zeker meer dan 60 leerlingen teleurgesteld worden, omdat dat niet meer binnen de tijd paste. In 2024 gaan we dus nog een keer deze speurtocht organiseren. Uiteraard brengen we het geleerde daarbij in de praktijk.

En dan nu, vakantie, een paar daagjes even lekker niks. Ik wens dan ook alle lezers van mijn blog hele fijne feestdagen.

 

 

 

 

De donkere dagen…

Ze zijn er weer, de donkere dagen voor kerst. Normaal ben ik nog volle bak bezig met van alles en nog wat, maar nu heb ik zowaar behoefte aan een aantal dagen rust, even vakantie.

Als (naar eigen overtuiging, en velen met mij denk ik) een echte ADHD ‘er was ik tot een jaar geleden gewend om van alles tegelijk te doen. Maar sinds ik voor het eerst sinds jaren heb ontdekt wat het is om echt uitgerust wakker te worden, merk ik ook dat ik zuinig wil zijn met mijn energie. En dat ik de behoefte heb om soms alle drukte te parkeren. En zo werk ik gestaag toe naar de kerstdagen. Wetende dat tussen kerst en oud en nieuw mijn agenda even helemaal leeg is.

Aan de ene kant is het afgelopen jaar eigenlijk heel succesvol geweest. Maar er was ook een schaduwzijde. En dat was natuurlijk alles wat er met mijn lijf aan de hand was. De successen belicht ik de komende weken nog wel, maar vandaag wil ik toch ook even stil staan wat er allemaal is veranderd in mijn leven. En dat is heel wat.

Allereerst slaap ik stukken beter, zoals ik net al aanhaalde. Daardoor kom ik nu tenminste de dagen door zonder overdag te knikkebollen. Daarbij ben ik al een paar maanden bezig met een afvalmedicijn, en dat werkt. Ik ben inmiddels al ruim 15 kilo kwijt. Het resultaat is dat ik gelukkig steeds meer en makkelijker kan bewegen. En dat heb ik nodig, want de problemen met mijn evenwicht zijn nog steeds niet over.

Die toegenomen energie heeft er in ieder geval weer toe geleid, dat ik mijn trombone uit zijn koffer heb kunnen trekken. En inmiddels hebben de eerste tonen weer geklonken, bij de opnames van mijn nieuwe carnavalskraker samen met mijn vrienden van CV Confetti. Daarom nog maar eens het kerstnummer van mijn musical collega’s uit de YouTube archieven getrokken. Als herinnering aan het 4-stemmig inspelen van deze clip tijdens Corona.