De meeste mensen kijken er weken naar uit. Of soms zelfs nog langer. Ook ik kan als ik het druk heb echt wel uitkijken naar een tijdje vrij. Maar als het dan eenmaal zover is, lukt het me niet altijd om daar ook volop aan toe te geven. Zo was ik oprecht verheugd dat ik deze week in de herfstvakantie helemaal geen afspraken had staan. Heerlijk, even geen verplichtingen.

Gevolg was wel dat ik er net op tijd aan dacht dat er vandaag nog wel even een blog online moest. Mijn site was weer up to date met de patch voor PHP, dus geen reden om het stramien van wekelijks bloggen te doorbreken.

Op zich voor mij een goed teken dat ik dus steeds beter mijn ontspanning kan pakken. Al gaat dat nog niet helemaal van een leien dakje. Mensen die mij wat beter kennen, weten dat ik altijd al een druk baasje ben geweest. Mijn omgeving heeft dan ook vaak een sterk vermoeden dat er bij mij iets van ADHD aanwezig moet zijn. En eerlijk gezegd denk ik dat zelf ook, ook al ben ik nooit getest.

Want ook in vakantietijd staat dat hoofd van mij lang niet altijd stil. Zeker niet als er nog het nodige werk op de plank ligt. De rockopera Tommy is nog niet af en de repetities zijn al begonnen. Dus is het zaak dat ik voor de troepen uit blijf lopen.

En ook de eerste arrangementen voor het Grand Gala du Kwek zullen al weer geschreven moeten gaan worden. Carnaval valt vroeg dit seizoen, dus heel veel tijd is er niet. Gelukkig kan ik ook nog steeds genieten van dit werk. Zeker als ik me realiseer wat er straks allemaal weer op de planken zal staan. Hiernaast nog maar een voorbeeld van een prachtig nummer dat ik voor het vorige Gala heb gearrangeerd.

Maar zoals ik al zei; gelukkig is het me deze week ook gelukt om aan aantal dagen even mijn gemak te nemen. Beetje lezen, beetje uitslapen, beetje koken met nieuwe recepten en een beetje TV lauwen met een wijntje erbij. Vakantie dus!

Vorige week gaf ik in mijn blog al een kleine hint naar mijn fysieke gesteldheid. De trouwe lezers van mijn blog weten dat ik oorspronkelijk aan het eind van de zomervakantie geopereerd zou worden. Doel van die operatie is om te zorgen dat mijn longen weer meer ruimte krijgen en ik zelf weer meer lucht.

Echter ook ik heb dus last van wachtlijsten in de zorg waardoor deze operatie is uitgesteld en ik nog niet weet wanneer deze plaats kan vinden. Helaas voor mij gaat mijn conditie er niet op vooruit en merk ik dat ik steeds sneller vermoeid raak.

Laatst vroeg iemand me of ik nog wel kon blazen eigenlijk. Nou, daar kan ik kort over zijn: niet dus. En dat is voor mijn trouwe volgers ook niet onbekend. Mijn tuba heb ik al jaren niet meer aangeraakt en trombone lukt alleen nog maar als ik om de paar maten even kan wachten. Om die reden lukt het nog wel om met pauzes in een studio een simpel trombone partijtje op te nemen. Bijvoorbeeld voor CV Confetti.

Vervolgvraag is dan vaak of ik dat niet mis? En dan is mijn antwoord altijd hetzelfde. Ik mis het wel degelijk, maar ik ben tegelijkertijd heel blij en trots op wat ik allemaal heb mogen doen op die toeters. Mijn creativiteit kan ik gelukkig nog steeds kwijt in mijn composities en mijn arrangementen. En daardoor kan ik met een goed gevoel terugkijken op heel veel gave optredens en concerten in binnen- en buitenland.

Hoogtepunten zijn dan concerten met The Dutch Tuba Quartet in Canada en Engeland. Optreden met het Fietsorkest bij de Catalaanse feesten in Barcelona. Spelen in de bigband van het Haags Conservatorium bij North Sea Jazz met Erik Vloeimans en Lalo Schiffrin. En de vele festivals met Projekt Rakija en This is Lovski waaronder Sziget in Hongarije, Boomtown Fair in Engeland en de Zwarte Cross en Lowlands hier in Nederland. Van die laatste een impressie in het filmpje.

En dan vergeet ik er zeker nog een paar. Dus die bucketlist? Daar is al een heleboel op afgevinkt. 

Dit is voor mij vooral een begrip uit het verleden. Toen ik nog op het conservatorium zat en nog niet eens aan mijn opleiding Harmonie en Fanfare Directie was begonnen. Samen met je klasgenoten van de AMV/Schoolmuziek afdeling kreeg je dan les hoe je een klein koor moest leiden/dirigeren al dan niet met begeleiding van een paar instrumenten.

Gezien mijn huidige werk en het werk wat ik sindsdien allemaal gedaan heb, is deze term op mij na mijn opleiding eigenlijk nooit meer van toepassing geweest. Tot afgelopen maandag. Voor het eerst sinds meer dan 35 jaar moest ik een ensemble leiden met het instuderen van de eerste nummers van de Rockopera Tommy Tilburg.

En dan niet met een heel orkest zoals ik vaker doe in het eindstadium van een repetitie proces, maar helemaal aan het begin. En dan had ik nog het geluk dat er een repetitor achter de piano zat, zodat ik me kon concentreren op de zang.

Voor het eerst van mijn leven deed ik met de zangers een warming up. Gelukkig had de vocal coach van de productie, Ingrid van den Nieuwenhuizen, mij al het nodige materiaal toegestuurd, zodat ik enigszins beslagen ten ijs kwam. Daarna was het stem voor stem instuderen geblazen. Soms voorzingen (maar dat wist ik gelukkig tot een minimum te beperken) en soms voorspelen (bedankt Jos).

En dan vind ik dat toch behoorlijk spannend. Wat zingen zit nu niet bepaald in mijn comfortzone. Dat heeft ook te maken met mijn problemen met mijn longen en ademhaling natuurlijk. De operatie om dat te verbeteren moet nog steeds plaatsvinden.

Een andere reden dat het voor mij spannend was, was het ensemble. Dat zijn namelijk niet bepaald beginnelingen. Er zitten ook een aantal professionele zangers tussen en zelfs een vocal coach van een van mijn vorige producties. Dus ja, dan word zelfs ik een beetje onzeker.

Maar goed, gelukkig sta ik er in deze productie niet alleen voor en is het niveau van de zangers en spelers echt hoog. Dus verwacht een prachtige productie in juli in 013 van Tommy Tilburg. Hiernaast een mooi voorbeeld van ensemblezang uit mijn vorige musical.

Nog een maand…en dan sta ik weer in het Theater aan de Parade in Den Bosch. Dan is het weer tijd voor De Echte Bossche Prom. Een mooi evenement van mijn orkest de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch.

Het mooie ervan, is het gevarieerde programma. Zoals bij een elk proms concert worden diverse stijlen met elkaar afgewisseld. Zo is er klassiek te horen, maar ook jazz, musicalmuziek, pop en rock. En natuurlijk ontbreekt ook het nederlandstalige repertoire niet.

Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ikzelf bepaalde nederlandstalige muziek niet snel zal beluisteren. Dan bedoel ik vooral het smartlappen genre. En ik denk dat iedereen die mij een beetje kent dan wel weet welke muziek ik bedoel. Maar ja, zo’n proms concert draait natuurlijk niet alleen om mij, dus moet ook ik wel eens water bij de wijn doen.

Wat ik dan wel leuk vind, is om een versie te vinden die toch weer even net wat anders is. Wat precies? Tsja, dat ga ik natuurlijk nog niet verklappen. Het is nog niet helemaal uitverkocht dus kaartjes zijn hier te krijgen.

Gelukkig spelen we ook nederlandstalig repertoire waar ik wel fan van ben. En dat is bijvoorbeeld de popmuziek van eigen bodem uit de jaren 80. Toontje Lager, De Dijk, Het Goede Doel, enz. Maar ook mooie theaterliedjes van Toon Hermans, Herman van Veen, Frans Halsema en natuurlijk Wim Kersten.

In het filmpje hiernaast een mooi voorbeeld van een nummer wat niet meteen mijn eigen favoriet is. Maar als je dan de reactie van het publiek ziet, dan weet je waarom je dit toch programmeert.

Komende maandag is het zover. De eerste repetitie van Tommy Tilburg. En dat is altijd weer een heerlijk spannend moment. Na vaak een lange voorbereiding van maanden (of soms zelfs nog langer) wordt een idee concreet. En dat doen we dan natuurlijk feestelijk met een taart.

Het afgelopen weekend waren de audities. Het begrip “luxeprobleem” kreeg daarmee een compleet nieuwe dimensie. Voor zowel hoofdrollen als bijrollen hadden we de keuze uit ontzettend veel talent. Van jong tot oud, zeer talentvolle amateurs, maar ook studenten van de diverse opleidingen in de stad zoals Fontys en Yonder en zelfs enkele professionals.

En dan moet je daar uit gaan kiezen. Pffff…..dat werd dus een van mijn lastigste vergaderingen ooit. Wikken en wegen: kan er niet nog een rol bij? Moet dat perse een man zijn? Kan het ook niet een dubbelrol worden? Klopt dat wel qua leeftijd? En dan na 360 graden overwegingen toch maar een knoop doorhakken. En dat betekent ook dat er mensen teleurgesteld moeten gaan worden.

Een mooi moment bij de audities was ook toen bedenker van het hele project, Ton Wilthagen, aanschoof bij de commissie. Je kon letterlijk de twinkeling in zijn ogen zien toen hij zich realiseerde dat een idee van een hele tijd terug, nu dus daadwerkelijk plaats ging vinden. En ik herinner me een dergelijk moment nog heel goed. Dat was namelijk toen ik in theater De Nieuwe Vorst de aankondiging deed dat ik het muziektheaterstuk Moordhoek ging maken.

Maar goed, komende maandag is dan het moment dat de cast het script voor het eerst gaat lezen. Ze krijgen ook wat (midi) fragmenten te horen van de muziek die ik al af heb. We zijn er nog niet helemaal, want we missen nog wel 1 of 2 jonge jongens/mannen. Maar die gaan we ongetwijfeld ook nog vinden.

Het muziekfragment dat hiernaast te horen is, heb ik niet geschreven natuurlijk. Maar het heeft wel degelijk met de voorstelling te maken. En daarnaast is het ook een van mijn persoonlijke favorieten uit mijn jeugd.