Kabbelend gaat het leven voort. Althans, zo lijkt het toch een beetje voor mij. Langzaamaan is het idee ingedaald dat ik op het politieke vlak geen rol meer speel in ons dorp Tilburg. Ik mis de politiek wel, maar geniet toch ook wel van die grote hoop vrije tijd die het oplevert.

Ik begin me ook af te vragen hoe lang het thuisfront dit nog allemaal prima vind. De laatste maand dat ik elke week 4 avonden thuis was, moet ergens rond 1989 zijn geweest. Da’s natuurlijk wel even wennen.

Dat ik verder geen grote producties heb in 2026 speelt natuurlijk ook mee. Maar dat wil niet zeggen dat het in mijn hoofd niet broeit. Er staan immers nog wel wat dingen op de rol. En binnen afzienbare tijd moet ik gaan beginnen met het componeren van de muziek voor Tommy Tilburg.

Dus doe ik het allemaal nog maar even lekker op mijn gemak. Een beetje de administratie bijwerken. Wat arrangeren. Overlegje hier en vergadering daar. Ik kom mijn tijd wel door. De enige plek waar het vol gas gaat, is Sparrenhof. Met name de bosdagen lopen bijzonder goed.

Dacht ik eraan om een week geleden reclame te gaan maken voor de bosdagen na de zomervakantie, zitten alle donderdagen tot de herfstvakantie al weer vol. Na de herfstvakantie gaan we ook starten met bosdagen op woensdagen. Dus als leerkrachten dit lezen, ga dan vooral naar de site van Sparrenhof en schrijf zo snel mogelijk in. Ook voor het voorjaar kun je je al opgeven.

Voor nu laat ik het leven maar lekker voortkabbelen, en bereid ik me alvast maar voor op de operatie die half augustus gaat plaatsvinden. En ik luister nog maar eens naar een van mijn arrangementen van vroeger

Onlangs kwamen de opnames van de Echte Bossche Prom en het Grand Gala du Kwek online te staan. Jullie hebben een paar opnames al kunnen beluisteren in de filmpjes bij mijn blogs de afgelopen weken. Er is ook een bijzondere bij die ik nog met jullie wil delen. En dat is een mash-up van echte Oeteldonkse carnavalsliedjes met aria’s uit bekende opera’s.

Ikzelf kwam voor het eerst in aanraking met mash-ups toen ik het programma mocht arrangeren voor Kamerata Zuid in samenwerking met de band Memphis Maniacs. Deze band had als handelsmerk dat ze diverse popnummers met elkaar vermengden. Dat is namelijk typisch voor een mash-up. Je husselt twee of meer nummers door elkaar en zorgt ervoor dat het klinkt als één nummer in dezelfde toonsoort en hetzelfde tempo.

Voor dit project hadden we telkens pop, klassiek en filmmuziek vermengd zodat er een hele bijzondere mix ontstond. Een van de mooiste was het stuk Game of House Macabre. Een samensmelting van de themamuziek van Game of Thrones, de Danse Macabre en House of the Rising Sun.

De volgende mash-ups die ik leerde kennen, waren de ouvertures van het Grand Gala du Kwek. Hele leuke combinaties van Oeteldonkse carnavalsmuziek en klassiek geschreven door mijn collega Sjef Ipskamp. Deze ouvertures waren altijd instrumentaal maar desalniettemin zeer herkenbaar voor het publiek.

En ja, dan is de volgende stap natuurlijk dat je diezelfde liedjes gaat vermengen met opera muziek. En dat is precies wat ik samen met Marjolijn Verhagen deed voor het afgelopen Grand Gala. Het liedje voor de prins, Wauw wa bende mooi, Ik ken munne meens nie veine en Goai ut mar aon de buurvrouw vragen. Onvervalst Oeteldonks vermengd met muziek van Mozart, Bizet en Verdi.

Tot nu toe was het bij het schrijven van muziek voor mij altijd niet zo ingewikkeld. Ik was bezig met een project en daar arrangeerde of componeerde ik muziek voor. Al dan niet in overleg met een schrijver of meerdere schrijvers. Zo lag de focus altijd bij een ding.

Op dit moment is daar echter geen sprake van. Door allerlei ontwikkelingen ben ik nu sowieso met 3 en soms zelfs met 4 projecten bezig. En ik kan nu niet zeggen dat die allemaal in elkaars verlengde liggen qua stijl. Begrijp met niet verkeerd, dit is zeker niet om te klagen. Stuk voor stuk is het hartstikke leuk om mee bezig te zijn.

Zo had ik gisteren een brainstormsessie met de schrijvers van Tommy Tilburg, Pieter Bon en Frank van Pamelen. De eerste acte is af en ik kan volle bak aan de gang om de muziek te gaan schrijven. En daar heb ik erg veel zin in.

Op het gebied van componeren is dit echter niet de enige productie. Ook voor een andere, waar ik even nog niet teveel over kwijt kan, moest al een stukje gecomponeerd worden. Dit is nodig om voldoende fondsen binnen te halen en om te kunnen laten horen aan geïnteresseerde theaters.

En dan heb je natuurlijk nog het nodige arrangeerwerk. In het verleden arrangeerde ik samen met Sjef Ipskamp voor de Koninklijke in Den Bosch. Maar helaas is Sjef afgelopen november overleden en komt het overgrote deel van het arrangeerwerk dus op mij neer.

Maar zoals ik al zei, zeker geen reden om te klagen. Het is gewoon heel leuk om mee bezig te zijn. Zeker als het nummers zijn zoals in het filmpje hiernaast. Die dan ook nog eens prachtig vertolkt worden.

Het is alweer even geleden dat ik een update schreef over mijn gezondheid. Heel raar is dat niet, want ik hoor al jaren dat ik niet meer geholpen kan worden. Mijn longcapaciteit zit inmiddels onder de 50% en mijn evenwichtsprobleem blijft ook onveranderd. Tot afgelopen vrijdag.

Ik had bij de huisarts aangegeven of het niet mogelijk was dat er weer een keer een scan gemaakt kon worden van mijn borstholte. Gewoon om te kijken of er nog niet meer verschoven was daar. Dus moest ik weer het hele traject van de obesitas kliniek in want dan wilde ze meteen ook weten of er toch niet wat meer gedaan kon worden aan mijn gewicht.

En afgelopen vrijdag zat ik dus bij dezelfde chirurg als zo’n 4 jaar geleden, toen ik te horen kreeg dat een operatie voor mij te risicovol was. Maar deze keer had hij een andere boodschap. Met een brede lach op zijn gezicht wist hij mij te vertellen dat ze het gingen doen!! Ik kon geopereerd worden. Het zou niet makkelijk worden, maar door de medische vooruitgang was het nu wel mogelijk.

Eerst worden mijn maag en darmen teruggebracht naar mijn buikholte, waar ze horen (mijn maag zit nu ondersteboven achter mijn hart). En daarna krijg ik meteen een maagverkleining om zo wat te doen aan mijn overgewicht. Jullie kunnen je de verbazing op mijn gezicht wel voor stellen. Hier had ik niet op gerekend.

Eind augustus gaat het gebeuren. Ik zal wel een tijdje uit de running zijn want dit is geen alledaagse operatie. En hoe het leven daarna er uit gaat zien? Ik heb nog geen idee. Ik ben al zolang gewend om te leven met allerlei beperkingen dat ik daar nog niet echt bij heb stilgestaan. Springen op een podium zal het wel niet meer gaan worden. Maar met meer ruimte in mijn borstholte om te ademen en met een stuk minder kilo’s zal het er ongetwijfeld op vooruit gaan.

Benieuwd hoe ik me voel als ik het komende grote concert ga dirigeren. Dat wordt eind oktober de Echte Bossche Prom. Hopelijk is dan de titel van dit nummer uit het afgelopen Grand Gala du Kwek in het filmpje hiernaast, niet meer van toepassing😉.

Dat was iets waar het bij mij nog al eens aan ontbrak. De laatste tijd echter ben ik meer thuis dan dat ik weg ben. En dat is wel even wennen, ook voor het thuisfront. Grappig eigenlijk, dat je je pas realiseert hoeveel uren je ergens insteekt, als diezelfde uren ineens wegvallen.

Ik ben echter niet de enige die merkt dat ik geen raadswerk meer doe. Sinds een aantal weken ben ik zeker al zo’n 5 of 6 keer benaderd voor allerlei functies bij stichtingen en besturen. Ik moet zeggen dat ik ze stuk voor stuk erg interessant vond, maar toch heb ik bij de meeste de boot nog even afgehouden.

Al deze functies zijn vrijwilligerswerk en dat is natuurlijk geen enkel probleem. Maar met het wegvallen van het raadswerk is ook een flink stuk inkomen weggevallen. En wat veel mensen zich vaak niet realiseren, is dat je als gemeenteraadslid geen recht hebt op een uitkering of wachtgeld.

Ik heb dan inmiddels ook al een paar sollicitaties lopen en mijn werk op Sparrenhof is ook uitgebreid. Met die uitbreiding ben ik natuurlijk superblij. Niet in de laatste plaats omdat de activiteiten voor het onderwijs op Sparrenhof erg goed lopen. Ook vanuit de rest van het land is er steeds meer belangstelling voor hetgeen wij op onze pedagogische vrijplaats doen.

Maar goed, ik moet dus nog even afwachten hoe de verdeling van het betaalde werk er uit gaat zien. Als daar wat meer duidelijkheid over is, kan ik ook over die andere aanbiedingen na gaan denken. Eentje heb ik al wel toegezegd. Welke dat is, laat ik nog wel weten, maar ik ben er zelf erg enthousiast over.

Tot die tijd steek ik maar wat extra tijd in het arrangeren en componeren. En daarvan staat dus steeds meer online. Zoals de laatste playlist van Frontstad bijvoorbeeld. Luister maar.