Voor de een is het vanzelfsprekend en voor de ander een uitgavenpost die vermeden kan worden. Ik heb het dan over een live orkest of live band bij musicals en muziektheater producties. Het kwam de afgelopen week allemaal een beetje samen op mijn digitale kanalen. Waar ik zelf sta? Ik denk dat dat niet moeilijk in te raden is .

Dat is met name terug te vinden in de visie van Stichting Muziektheater Tilburg. De afgelopen week ging de vernieuwde site online. Ik stond mee aan de wieg van deze stichting en vond het heel belangrijk dat de producties werden begeleid door een live orkest.

Maar dat was niet het enige over dit onderwerp. Er kwam ook een post op Facebook voorbij hierover. En daar liepen de meningen al wat verder uit elkaar. Wat uit de vele reacties bleek, was dat het voornamelijk financiële redenen waren om niet met orkest te werken. Bij grote producties zit er meestal wel een live orkest of band, maar bij de kleinere is dat lang niet altijd het geval. Een kaartje zou dan te duur worden.

Het wrange is dat bij de grote musicals weliswaar een live orkest zit, maar de betaling van de muzikanten vaak nog ver onder de maat is. Dat je bij amateurproducties niet de volle mep kan betalen is nog te begrijpen. Maar bij de grote professionele producties zou je toch anders verwachten.

En over dat onderwerp ging een derde artikel wat ik tegenkwam. Op LinkedIn deze keer. Dat ging over het stoppen van Dorine Schoon met haar Platform voor freelance musici. Zij vecht al jaren voor een eerlijke beloning en heeft daar al het nodige voor elkaar gekregen. Zo moet je bij het aanvragen van subsidies bij de fondsen voldoen aan de Fair Pay regeling. Maar ja, de grote musicals zijn commercieel en zij vallen dus buiten deze regeling.

Ik blijf in ieder geval werken met live orkest. De passie daarvoor blijkt uit het filmpje hiernaast. Bij mijn amateurproducties kan ik slechts een onkostenvergoeding betalen. Maar ik hoop nog eens een professionele productie te maken met een eerlijke betaling voor het orkest. En ja, misschien wordt het toegangskaartje dan iets duurder. Maar de beleving maakt dat meer dan goed !!

Oftewel uitverkocht in goed Nederlands. En dan heb ik het over het Grand Gala du Kwek. Een prachtig voorfeest in het Theater aan de Parade in Oeteldonk. Dit meezing concert wordt al jarenlang georganiseerd door de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch waar ik dirigent van ben zoals de vaste lezer inmiddels wel weet.

Mijn voorganger Sjef Ipskamp stond mede aan de wieg van deze happening. Dit zal de eerste keer zijn dat hij het niet meer zal horen. Betrokken was hij nog wel want hij heeft een groot deel van het programma nog mee uitgezocht. Maar helaas hebben we een aantal weken geleden afscheid van hem moeten nemen.

Het begon in 2007 als een ode aan het Kwekfestijn. Wat in eerste instantie eenmalig was bedoeld groeide uit tot een vast evenement. Door corona in 2021 was er een digitale versie. In 2022 vond het plaats in Mainstage en in 2023 in de Maaspoort. Vanaf 2024 was het terug in het Theater aan de Parade en was de populariteit van het concert alleen maar gegroeid.

Dat leidde ertoe dat er in 2025 er een voorstelling bij kwam. Dat deze 3 voorstellingen blijkbaar nog steeds niet genoeg waren, bleek de afgelopen weken. Binnen een paar minuten was er geen stoel meer te krijgen in de zaal. En daarmee kwam de uitbreiding naar maar liefst 4 voorstellingen. Deze 4e voorstelling ging afgelopen dinsdag in de verkoop en ook deze was binnen een kwartier uitverkocht.

Daarmee ben ik ontzettend trots op mijn orkest. Maar liefst 3600 mensen gaan genieten van het Gala. Niet slecht voor een amateurorkest. Ikzelf moet een beetje oppassen dat ik er niet aan ga wennen. Mijn musical Frontstad in Roermond was met 6 voorstellingen ook helemaal uitverkocht. Maar goed, hier ga ik toch gewoon nog even van genieten. In het filmpje hiernaast een pareltje van de vorige editie.

Als je hoofd nog door gaat, maar je lichaam niet meer alles wil. Deze gedachte ging door mijn hoofd toen ik gisteravond een item bij Pauw en de Wit keek over Matthijs Hermans en zijn overleden jonge vrouw Eva Hermans Kroot. Eva was een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was en bekend werd door het programma Over mijn lijk van Tim Hofman.

Ik had destijds dat programma eigenlijk helemaal niet gevolgd en wist er alleen van omdat het zo uitgebreid in de media kwam. Dat ze uit Tilburg kwam speelde natuurlijk ook mee. Dus zag ik voor het eerst fragmenten uit het programma en dat greep me onmiddellijk enorm aan. Ik zat letterlijk met tranen in mijn ogen op de bank.

Wat ik moeilijk vond is het feit dat zij precies verwoordde wat ik zelf ook voel. In je hoofd wil je ontzettend veel, maar je lijf wil gewoon niet meewerken. En dan voel ik tegelijkertijd ook schaamte, omdat zij was opgezadeld met een ziekte die haar het leven zou gaan kosten, terwijl ik “slechts” te kampen heb met een aantal ongemakken.

Maar goed, als ik dat even parkeer, dan haal ik toch heel veel steun uit haar levenshouding. En die kwam er vooral op neer om te genieten van alles dat je wel kan, en niet te blijven hangen in je beperkingen. Doordat mijn longcapaciteit flink is verminderd en mijn hersenen door een virus zijn aangetast in het evenwichtsgedeelte, beweeg ik een stuk lastiger. Gelukkig draait mijn creatieve brein er niet minder om.

Mijn beperkingen zijn niet te vergelijken met die van Eva. Ik mag en zal nog heel veel ideeën uit mijn brein ten uitvoer gaan brengen. Dat zal muziek zijn, geschreven en/of gedirigeerd. Maar ook de visie voor kinderen en jongeren om te leren en te ontwikkelen in hun eigen tempo en met hun eigen talent.

Ik ga de afleveringen over Eva zeker nog terugkijken. En dan heb ik voor haar het lied in de video hiernaast zeker in mijn gedachten. Ik hoop dat waar ze nu ook is, ze nu eindelijk vrij kan ademen.

Niet één, niet twee maar drie mooie momenten waren er deze week. Eentje gisteren maar ook eentje vandaag.

Gisteren werd namelijk het nieuwe bestuur van Stichting Muziektheater Tilburg voorgesteld op Facebook en Instagram. Na het succes van Hier adem ik vrij was het even rustig voor de stichting. Achter de schermen werd echter volop gewerkt aan de uitbreiding van het bestuur. En dat was nodig want er staat een hoop te gebeuren.

Daarom ben ik blij dat deze mooie club mensen zich gaat inzetten om weer mooie producties op de planken te zetten. Dat doet me dan weer even terug denken aan 2013. In dat jaar begonnen mijn plannen om een eigen musical te schrijven serieuze vormen aan te nemen. Om Moordhoek te realiseren en het verhaal van Marietje Kessels nieuw leven in te blazen, was het nodig dat er een stichting werd opgericht. En zo zag in 2014 Stichting Muziektheater Tilburg het levenslicht.

Hiernaast een filmpje van deze allereerste productie.

Verder werd gisteravond ook de definitieve kandidatenlijst van GroenLinks voor de gemeenteraadsverkiezingen vastgesteld. Ik ben op plaats 12 terecht gekomen en ga dus flink campagne voeren voor Kunst en Cultuur in Tilburg.

En dan is er tot slot vandaag nog een prachtig moment. De Pedagogische Vrijplaats Sparrenhof is namelijk genomineerd voor de Hart voor een Kind Award. Deze wordt eind van de middag uitgereikt in Oisterwijk. Dit in het kader van de week tegen kindermishandeling.

Of we de award gaan winnen, kan ik nu dus nog niet vertellen. Maar het zal duidelijk zijn dat wij met z’n allen enorm trots zijn dat we deze nominatie al hebben. Dus na de laatste bosdag van dit jaar met spoed naar Oisterwijk en hopen dat de nominatie verzilverd kan worden. Dat zou een mooie kers op de taart zijn en een nieuwe impuls om ons werk op deze mooie plek voort te zetten.

Ik krijg die vraag best vaak. En heel raar is dat ook eigenlijk niet. Je komt me op de meest uiteenlopende plekken tegen. Op dagen en tijden die nooit hetzelfde zijn. En toch ben ik ook vaak thuis te vinden. 

Dat laatste is niet zo vreemd. Want het antwoord op de vraag in de titel is meestal: muziek schrijven. En dat mag ik tegenwoordig toch wel mijn belangrijkste bezigheid noemen. Dat doe ik thuis in mijn studio achter in de tuin. Sinds een paar jaar een heerlijke plek om muziek te bewerken en te schrijven.

Daar bewaar ik ook allerlei spulletjes die herinneren aan wat ik in het verleden allemaal al geschreven heb. Bijzondere toi’tjes van mijn musicals. Lieve kaarten van mensen die ik begeleid heb, bijvoorbeeld bij hun examen. Grappige foto’s en mooie posters. 

En als ik dat allemaal bekijk, dan duizelt het soms wel even. En dan sta ik stil bij wat ik allemaal al geschreven heb. Zowel arrangementen als composities. Ik ben ooit begonnen met een lijst bij te houden, maar het was best lastig om alles te duiden. Een volledige musical is natuurlijk veel meer dan één enkel arrangement van een liedje. Dus tel ik voor het gemak altijd de losse nummers.

Gisteren keek ik weer eens naar die lijst en zag ik dat ik inmiddels meer dan 650 titels heb geschreven. Daar zijn al heel wat uurtjes in gaan zitten. Het leuke is dat ik de laatste jaren ook vaak hoor dat mensen mijn muziek herkennen. Zowel mijn composities als mijn arrangementen. Een van de redenen is dat ik graag motieven terug laat komen. 

Een van de bekendste motieven is natuurlijk het begin van de 5e symfonie van Beethoven. En toen kwam ik er achter dat ik die regelmatig gebruik. Het zat in een arrangement voor het Grand Gala du Kwek een paar jaar geleden. En ook in een arrangement van de afgelopen Proms. En ineens hoorde ik het ook terug in een arrangement dat ik ooit voor Kamerata Zuid schreef. Luister maar of je het kunt horen in het filmpje.