Blog


De liefde voor muziek…

Als er iets bepalend is in mijn leven, is het wel dat: de liefde voor muziek. Niets kan mij emotioneel zo raken als het horen van een muziekstuk. Of het nu een lied is of een instrumentaal stuk, dat doet er niet toe. Tekst is zeker niet bepalend, de puurheid van een melodie of een bepalende klankkleur des te meer. Ook tijd of stijl is bij mij niet van belang. Evenmin de functie van de muziek. Bij het horen ervan ben ik al heel snel afgesloten van de buitenwereld en laat ik me meevoeren in mijn eigen wereld van klanken.

Geen wonder dat ik me de laatste tijd helemaal happy voel in mijn werk, althans het grootse stuk dan toch. Mijn hoofd blijft namelijk een bron van muziek, zowel om het te schrijven, als om het te bewerken. En iedere keer denk ik dan, het zal toch wel een keer wat minder worden, of misschien wel ophouden? Maar niets is minder waar. Sterker nog, ik zou best eens iets willen schrijven, zomaar, omdat het in me opkomt. Maar dan dient zich alweer een nieuw verzoek aan, en wordt ik binnen 5 minuten alweer enthousiast om er aan te beginnnen.

Gelukkig heb ik tegenwoordig mijn planning redelijk op orde, al komen deadlines soms angstvallig dichtbij. En ik heb ontdekt dat het ook leuk is om afwisselend te schrijven: de ene dag aan een arrangement voor een musical, dan weer een voor een harmonieorkest, en vervolgens mag je weer een paar mooie lijnen voor blazers in een chanson of lied schrijven. In het filmpje een mooi voorbeeld daarvan.

En net toen ik me realiseerde dat een paar opdrachten bijna af waren, kreeg ik binnen een week weer twee verzoeken. Eentje voor een bijzonder werk wat ik mag gaan componeren, en wat velen zullen gaan horen, alleen niet in een theater. En eentje juist wel met dat doel. En dan maakt mijn hart weer een sprongetje en razen de ideeen weer door mijn hoofd. Het houdt niet op, niet vanzelf….gelukkig maar!

Je kunt het niet alleen…

Nee, ik kan het niet, ik kan het niet alleen; een bekende tekst uit een liedje van de Dijk. Wat voor talent je ook hebt, je zult altijd mensen om je heen moeten hebben die met je meedenken, met je meeleven en je ondersteunen als dat nodig is. De afgelopen weken werd dat voor mij maar eens te meer duidelijk, op allerlei fronten.

Daarom wil ik in deze blog nog maar eens een lans breken voor al die besturen van verenigingen, stichtingen en organisaties. Zonder hen zou het vaak niet mogelijk zijn om als dirigent, componist of arrangeur je werk te doen. Deze vrijwilligers maken de mooiste voorstellingen en concerten mogelijk. Met name als je werkt op het snijvlak van amateurs en professionals.

Zij maken voor mij persoonlijke de volgende producties en voorstellingen het komende jaar mogelijk. Het Grand Gala du Kwek met Koninkelijk Harmonie ‘s Hertogenbosch in februari. Big Fish de musical met Boems in maart. Muziektheater Cuypers in Roermond in september. En Nine to Five met Spot! uit Goirle in oktober. Daarnaast nog vele kleinere bijdragen aan diverse producties en concerten.

Tot slot nog een speciale vermelding voor Stichting Muziektheater Tilburg. Lang is het onzeker geweest of Hier adem ik vrij een doorstart kon maken. Inmiddels is het bestuur behoorlijk uitgebreid en staat er weer een fantastisch team in de startblokken. Hiermee is het gelukkig weer mogelijk geworden om Hier adem ik vrij alsnog op de planken te zetten. Later meer nieuws hierover.

Daarom van mijn kant een daverend applaus voor al deze mensen die zoveel moois mogelijk maken.

Tradities….dat wat je wilt behouden, zul je los moeten laten…

Als oprecht liefhebber van geschiedenis, ben ik ook een voorstander van tradities, en houd deze dan ook graag mee in ere. Een van die tradities die kenmerkend zijn voor Brabant en dus ook Tilburg, is het vieren van Carnaval.

Dus toen een paar maanden geleden een oude bekende vroeg of ik nog muziek arrangeerde voor carnavalsorkesten, kon ik volmondig aangeven dat dat inderdaad het geval was. Alleen hing daar wel een prijskaartje aan. Vanuit mijn kant gezien heel logisch, want ik kan tegenwoordig gelukkig stellen, dat ik niet bepaald om werk verlegen zit. Dus zal ook het schrijven voor carnaval hetzelfde moeten opbrengen als mijn werk voor muziektheater, harmonie-orkesten en andere opdrachtgevers. En iedereen die mij een beetje volgt, weet dat ik menig nootje op papier heb gezet voor het openbaar carnaval in Tilburg. Voor de Hofkapel, de Kruikenconcerten, de Kruikenviering, Kruikenstad in Koor, Zumme zinge met mijn eigen CV Confetti, diverse carnavalsorkestjes en laatst nog het verbroederingslied Wij zijn samen Gruun Oranje.

Maar in de loop der jaren heb ik ook iets anders geleerd. En dat is, dat je datgene wat je vast wilt houden, los zult moeten laten. En dat geldt dus ook voor tradities. En daarom kan ik me helemaal vinden in de oproep om vrouwen meer zichtbaar te maken in met name de zichtbare functies tijdens het carnaval. Het is nodig en onvermijdelijk voor de traditie dat vrouwen in Tilburg deel uit gaan maken van het gevolg van de Prins(es) van Kruikenstad, in de Raad van 11, in de Lijfwacht, in de Hofkapel en op andere functies.

Niet voor niks ben ik bezig met een muziektheaterstuk over een vrouw, die vocht om een plaats in de wetenschappelijk raad van de Sorbonne in het Parijs van begin 20e eeuw. Dat is namelijk iets waar ik absoluut in geloof, gelijke rechten voor man en vrouw. We zijn nu in het begin van de 21e eeuw, en daar wordt dus al veel te lang voor gevochten. Het is dus tijd voor resultaten van dat gevecht. Niet de strijd, maar de positieve uitkomst ervan, is de traditie van de toekomst.

Twijfelen over……

Het onderwerp van mijn blog deze week. Als je dan zo’n druk baasje bent als ikzelf, is er vaak net wat meer aan de hand dan je per week kunt delen in een blog. Zelfs op het moment dat ik deze letters typ, kan het kwartje nog twee kanten opvallen: ga ik het hebben over de begrotingsbehandeling van de gemeenteraad van Tilburg vandaag? Of over het jaarlijkse carnavalsfeestje dun Elfde van dun Elfde morgen? Bij beiden heb ik een inbreng die wel nieuwswaardig is (denk ik dan tenminste).

Bij de begroting heb ik een motie ingediend die het zo goed als zeker gaat halen. Die gaat over het instellen van de Ria van Dijk alias Luchtbuks Ria Trofee. Zij was jarenlang een vaste waarde op de kermis waar zij tot op hoge leeftijd (101) te vinden was bij het fotoschieten in de schiettent. Foto’s van haar zijn de hele wereld over gegaan. Het leek mij wel leuk als er daarom op de Tilburgse Kermis jaarlijks een fotowedstrijd voor bezoekers wordt georganiseerd met als prijs dus deze trofee.

En dan morgen. Dan barst het carnavalsfeest weer los op de 11e van de 11e. En hopelijk kunnen we dit seizoen het volledige carnaval weer vieren, want dat is sinds 2020 niet meer gelukt. Dat we niet stilgezeten hebben blijkt wel uit het feit dat morgen na de bekendmaking van de prins en zijn gevolg het verbroederingslied wordt gepresenteerd. Op initiatief van Tommy Schollen hebben Steven van Gils (tekst) en ik (muziek) dat lied geschreven. Het nummer Wij zijn samen Gruun Oranje is inmiddels al op Spotify en Youtube te beluisteren. We hopen dat de hele stad het gaat zingen en spelen. Voor de vele orkestjes stel ik de bladmuziek gratis beschikbaar in ieder geval.

Nou dat zijn dus de keuzes……….blijken ze toch allebei in een blog te passen !!

Even op adem komen…

En nu even wat rustiger aan. Na 5 voorstellingen met bijbehorende doorlopen en generales van Spotlight de Musical Revue en een paar concerten in de Maaspoort in het kader van de Echte Bossche Proms, is dat wel nodig merk ik. Maar wat was het een geweldige maand om allemaal weer te beleven. Fijne muziek, gelukkige muzikanten en zangers, en een enthousiast publiek. Op zo’n moment weet je weer dat je het mooiste vak ter wereld hebt.

Nu ook weer tijd, om me op het schrijven van muziek te richten. Allereerst is het bijna de 11e van de 11e en komt carnaval er weer aan. En dat is meteen weer mijn eerste aandachtspuntje. Want in Coronatijd heb ik samen met Steven van Gils en Tommy Schollen het verbroederingslied Samen Groen Oranje geschreven, en opgenomen met vele Tilburgse muzikanten en zangers. Dit nummer zal op de 11e van de 11e dus gepresenteerd worden.

Ook ga ik weer de nodige arrangementen voor Ranco Mes schrijven, en natuurlijk ga ik de orkest arrangementen verzorgen voor het Grand Gala du Kwek in Den Bosch samen met de Koninklijke Harmonie aldaar. En last but not least ben ik bezig met het afwerken van de arrangementen voor de musical Big Fish die in maart op de planken zal staan.

Duss… wat rustiger aan op het podium, maar niet met muziek. Genoeg te doen de komende tijd. Lekker arrangeren en componeren. Ik wordt daar gewoon heel blij van. Dus kijk ik nog maar even met genoegen terug naar het laatste concert van de Echte Bossche Proms in het filmpje met het nummer Rosanna van Toto, uitgevoerd door Ingrid van den Nieuwenhuizen en Nadine Termeer.

En doorrrr…

Na een paar fijne voorstellingen met Spotlight Musicalrevue nu door met de Promsconcerten van de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch. Mijn eerste echt grote optreden met deze club. We gaan 2 keer de Maaspoort vullen met een mooie mix van klassiek en modern.

Toch weer spannend ondanks het feit dat ik nu toch al vele jaren ervaring heb met dit soort grote projecten met orkest en zang. Maar ja, ik ben nog niet zo lang dirigent van deze prachtige vereniging en dus is veel nog nieuw. Maar ik kan nu al zeggen dat na de generale van gisteravond, ik met veel vertrouwen de twee concerten tegemoet zie. Niet in de laatste plaats dankzij de fantastische zangers. Ook het orkest samen met het combo liet gisteravond zien dat hun gevleugelde uitspraak “het komt wel goed, we kennen dit”, niet uit de lucht gegrepen is.

Het spannende voor mij zat hem ook in het feit dat het allemaal wat drukker is geworden na Corona, en dat er 2 grote projecten door elkaar liepen qua voorbereiding. Dat was ook iets waar ik weer aan moest wennen. Met name het feit dat ik bij een paar vaste repetitie avonden het “stokje” uit handen moest geven, vond ik best moeilijk. Tsja, toch een beetje een controlfreak af en toe. Daarom ook vooral dank aan Jules van Loo en Jan Danckaert.

Vanavond en morgenavond gaan we er een mooi feest van maken, er zijn nog kaarten (niet veel….maar toch) en ik heb er enorm veel zin in. Hiernaast een compilatie van de generale repetitie, en dat wordt alleen maar mooier. Dus….misschien tot vanavond?

Vroeger, toen we nog………

Samen naar school gingen, toen we nog in het schoolorkest speelden, toen we nog …. Zo kan ik nog wel even doorgaan. In de afgelopen jaren heb ik met ontzettend veel muzikanten samengewerkt, soms eenmalig en soms voor langere tijd. In allerlei orkesten, ensembles en producties. Dan weer maanden achtereen, en soms jarenlang even niet. Om elkaar dan na zoveel jaar toch weer ergens tegen het lijf te lopen. Een van die muzikanten die dit betreft is collega en blazersvriend William Kroot. 

Het was op een zaterdagochtend begin september 1983. Ik zat in de kantine van het Brabants Conservatorium toen nog aan de Kempenbaan in Tilburg, te wachten om naar mijn eerste les Algemene Muziektheorie te gaan. Mijn eerste les op de vooropleiding. Ik raakte aan de praat met een trompettist uit Biezenmortel die op dezelfde les zat te wachten, William Kroot. Beiden toen nog niet bewust van de hoeveelheid tijd die we samen al spelend zouden door gaan brengen in ons leven. Nu bijna 40 jaar later is het bijna ongelooflijk hoeveel verschillende dingen we samen al geblazen hebben. 

Het begon met het Harmonieorkest van het Conservatoriumen en we gaven samen les bij Jeugdharmonie Orpheus. Toen William zijn studie lichte muziek in Den Haag vervolgde speelden we na jaren samen met Lalo Schiffrin op het North Sea Jazz festival. Weer jaren later kwamen elkaar weer tegen bij de uitvoeringen van de MAF en het Brabants Jazz orkest. We maakten de straten onveilig met het Fietsorkest en William speelde mee in het orkest van mijn eerste eigen musicalproductie Moordhoek. Inmiddels speelt zijn zoon mee in mijn musical Hier adem ik vrij. En William? Die speelt samen met mij in ons meest recente avontuur, de nummers van Ranco Mes. Met een mooi voorbeeld in het filmpje hiernaast. 

Wat de toekomst nog gaat brengen? Wie weet…maar beste William, in ieder geval bedankt voor bijna 40 jaar speelplezier !!

Première…

Eindelijk….eindelijk weer een première. Natuurlijk heb ik inmiddels alweer allerlei optredens en concerten gehad, maar een echte première met alle toeters en bellen was alweer lang geleden. Namelijk op 1 november 2019 met Curtains in het Jan van Besouwhuis in Goirle, uitgevoerd door Spot! Theater.

Het is dan ook heel toepasselijk dat het verder gaat waar het 3 jaar geleden is ge-eindigd, namelijk met dezelfde club, in datzelfde theater en met grotendeels hetzelfde orkest en dezelfde spelersgroep. Vanavond is het de generale en morgen de première van Spotlight! de Musical Revue. Ik heb er ongelooflijk zin in en tegelijkertijd is het ook weer spannend. Spannend om te ervaren hoe het fysiek zal gaan. In een van mijn eerdere blogs heb ik al aangegeven dat er in de afgelopen jaren wel wat veranderd is. Dus een hele avond een productie leiden vergt nogal wat van mijn lijf en leden. Tegelijkertijd is mijn hoofd euforisch dat het weer gaat gebeuren…mijn muziek gaat weer klinken in het theater, en ikzelf mag dat in goede banen leiden. Ik verheug me alweer op het eindapplaus en het gelukzalige gevoel als je vanachter het podium naar de foyer wandelt. Blij met datgene wat jij met al die mensen op de planken hebt gezet.

En hopelijk is dit weer het begin van vele grote producties. Niet in de laatste plaats van die waar ik zelf de muziek voor heb gecomponeerd, zoals muziektheater Cuypers en Hier adem ik vrij. En voor die laatste daarom ook een oproep, want om die uit te kunnen voeren is nog wel wat nodig. Het bestuur van Hier adem ik vrij zit dringend verlegen om nieuwe bestuursleden om de productie te kunnen gaan dragen. Dus…, ken je iemand met een hart voor muziek en theater en die tijd en energie heeft om zo’n voorstelling mee te organiseren, of ben je zelf zo iemand? Laat het me weten, want we hebben mensen nodig om te zorgen dat het niet bij die ene geweldige videoclip blijft, en dat de repetitie in het filmpje een vervolg met publiek krijgt. Het is nodig om mijn droom op de planken te zetten in Tilburg. Help mij om het volledige verhaal van Hier adem ik vrij te vertellen !!

 

Wie schrijft die blijft…

Een uitdrukking die afkomstig is uit het accountants wereldje las ik op internet. Als je je boekhouding maar op orde had, dan bleef je bedrijf wel bestaan. Bijzonder dat ik de uitdrukking leerde kennen op mijn middelbare school, maar daar had hij bijzonder weinig met economie te maken. Nou ja, behalve dan dat er een link was met spijbelen tijdens de les economie. Dat kwam wel eens voor als de pot bij het toupen tijdens de pauze te hoog was. En daar was de uitdrukking ook in zwang voor diegene die de puntentelling bij hield, de schrijver. Opvallend dat die ook vaak won…

Maar goed, wat heeft dit nu allemaal te maken met muziek, toch het onderwerp van mijn blogs elke week? Nou, hij schoot me te binnen toen ik aan het plannen was wat ik wanneer allemaal nog moest arrangeren en componeren. Op dit moment is het aantal opdrachten niet alleen talrijk, maar ook heel veelzijdig. Het varieert van een nummer voor een carnavalsorkest, via blazersarrangementen voor een singer/songwriter, naar het componeren van een kerstlied als afsluiting van een theatervoorstelling voor kinderen. En dan moet ondertussen ook nog een volledige musical worden afgewerkt, die in Corona tijd was blijven liggen en waarvan de repetities in januari beginnen. Een hele opgave, maar door de veerlzijdigheid ook wel heel leuk om aan te werken.

Naast deze opdrachten blijft er gelukkig ook nog tijd over om te werken aan projecten die ik zelf initieer, en die de afgelopen tijd ook weer een boost kregen. Vooral door mensen om me heen die niks liever willen dan maken. En dan kom ik weer terug bij de titel, zowel economisch als gevoelsmatig…..wie schrijft, die blijft !!

Nacht van de stad en van…

Nieuwe ontmoetingen. En dat zorgde ervoor dat ik afgelopen nacht met een hele grote brede glimlach op mijn gezicht naar huis fietste.

Het begon met de uitvoering van de titelsong van mijn musical Hier adem ik vrij. Niet in de oorspronkelijke versie, maar door operazangeres Nienke Nasserian. Prachtig om haar vertolking te mogen horen vanuit het Paleis Raadhuis. Jammer genoeg is er met mijn opname iets misgegaan, dus daarom nog een keer de oorspronkelijke versie op het filmpje hiernaast. De versie van Nienke komt ongetwijfeld later nog een keer. Ook heel fijn dat heel veel mensen bleven vragen wanneer de musical te zien zal zijn. En daar wordt hard aan gewerkt.

Een volgende ontmoeting was in het oude “Bertje” van de schouwburg (het barretje onder in de kelder naast de ingang). Nu in gebruik door Metro. Hier vond een ontmoeting plaats tussen diverse jongeren over Cultuur en Diversiteit. Samen met hen had ik onder leiding van Tyrone Tjon-a-loi een heel interessant gesprek over de zichtbaarheid en inclusie van cultuur in onze stad.

En alsof het zo moest zijn, liep ik een half uurtje later fractie collega Karlijn tegen het lijf, die me voorstelde aan Richard van Valmont, een jonge student van andere afkomst (geen idee welke, want daar heb ik niet naar gevraagd). Hij wilde graag meer in aanraking komen met cultuur in Tilburg, dus riep ik spontaan: “Dan loop je toch een tijdje met mij mee, ik introduceer je wel”. Aldus geschiedde en raakten we al snel in een geanimeerd gesprek over met name buitenlandse studenten, die hij meer in contact wil brengen met het culturele leventje in Tilburg. Ik heb zo’n gevoel dat hier iets heel moois uit voort gaat komen. Mooi was in ieder geval een uitspraak van hem, en mijn reactie daarop, waarmee de avond eindigde, en die volgens mij heel mooi aangaf waar het om moet gaan:

“Iedereen wil uniek zijn, maar niemand wil anders zijn” (Richard). “Dus kun je maar beter jezelf zijn” (Ron).