Deze week gingen mijn gedachten weer even uit naar precies een jaar geleden. Toen waren het drukke dagen in het theater in Roermond. De première van mijn vierde musical Frontstad was inmiddels geweest en er zouden nog 5 voorstellingen volgen.

Frontstad was voor mij in die zin een bijzondere productie omdat ik van kinds af aan al een flinke interesse heb in de Tweede Wereldoorlog. Al op 12 jarige leeftijd las ik de boeken “Een brug te ver” en “De langste dag” van Cornelius Ryan. Nog vele oorlogsboeken zouden volgen.

In Roermond had ik al eerder de productie Muziektheater Cuypers geschreven en op een prettige manier samengewerkt met de schrijver Ton Nizet. Dus toen hij me vroeg of ik een productie over Roermond in de Tweede Wereldoorlog zag zitten, hoefde ik niet lang na te denken. Het leek me fantastisch om daar de muziek voor te schrijven.

Diegene die mij kennen als componist weten dat ik altijd al een voorliefde heb gehad om verhalen uit het verleden om te zetten naar klank. Al mijn producties hebben zo bijvoorbeeld een link met erfgoed en ook bij deze was dat niet anders. Deze keer was het een dagboek van een Roermonds meisje uit het verzet dat verliefd wordt op een Duits soldaat.

Dat de stad zich herkende in het verhaal en de muzikale vertaling daarvan, bleek wel uit de kaartverkoop. Een paar maanden voor de voorstellingen vond ik 6 voorstellingen nogal aan de ruime kant. Maar al snel bleek het tegendeel. Er is zelfs nog sprake geweest van een 7e voorstelling.

En dan na al het schrijven en repeteren staat jouw voorstelling ineens op de planken. En als dat ook nog zo vaak is, leef je in een roes die dagen. Twee nummers uit de productie ben ik in het bijzonder trots op. De eerste is bombardement. Die heb ik al eens gedeeld hier. Maar ook prachtig is het nummer dat de bevolking zingt als uiteindelijk de stad wordt geëvacueerd: Dodenstad.

Ooit was het mijn hoofdinkomen, dat lesgeven. Ik was muziekdocent in het Voortgezet Onderwijs en ik gaf tuba en trombonelessen op diverse opleidingen en muziekscholen. Met dat laatste stopte ik als eerste. Die lessen zijn inmiddels alweer bijna 20 jaar geleden.

Op het Beatrixcollege stopte ik eind 2020 als muziekdocent. De reden was vooral de structuur die opgelegd werd en alle daarbij behorende verplichtingen. Cijfers, rapporten, verslagen, enz. Wat ik echt leuk vond aan het onderwijs waren de leerlingen. Ik kon oprecht blij worden als er weer zo’n groep van een kleine 30 man mijn klas binnenwandelde met de vraag: “He, meneer, wat gaan we vandaag weer eens doen?”

Aangezien ik op een bijzondere afdeling van de school lesgaf (5M Anders Leren) was mijn antwoord altijd standaard: “Dat bepaal je zelf, hier ben je zelf als leerling verantwoordelijk voor je leerproces.” En aangezien die pubers mij al langer kenden, praatten ze het laatste stukje van die zin al met me mee, en eindigde het met een verveeld: “Jahaaaaa, dat weten we nu wel.”

Dat is nu inmiddels alweer bijna 6 jaar geleden. Het schoolsysteem mis ik niet. Maar die heerlijke pubers wel. Gelukkig kom ik regelmatig nog leerlingen uit het Voortgezet Onderwijs tegen op Sparrenhof. Zoals bijvoorbeeld de komende week een groepje van De Nieuwste School. Ik ben hun opdrachtgever voor het ontwerpen van een bosspel voor basisschool leerlingen.

En afgelopen zomer liep er nog eentje binnen. Niet op een school, niet op Sparrenhof, maar in mijn studio achter in de tuin. Een enthousiaste jonge krullenbol die ik al een paar keer had ontmoet bij de Allegria Schoolbattle op Factorium. Hij wilde van alles weten over componeren en arrangeren. Zijn droom? Naar het conservatorium! En dus heb ik van alles laten zien en horen. Bijvoorbeeld over melodie, tegenmelodie en een tweede stem, met als mooi voorbeeld hier van het nummer Ach Meisje uit Hier adem ik vrij.

En na een paar uurtjes enthousiast kletsen over mijn eigen passie en die van hem, kwam er een aantal weken later een appje of hij vaker langs mocht komen. Nou, van mij wel. Blijkbaar kriebelt het toch weer om kennis over te dragen.

De vakantie zit erop. Nou ja, voor zover je echt van een vakantie kunt spreken. Ik ben niet weggeweest en als ik thuis ben, kan ik het toch niet laten om zo nu en dan mijn studio in te duiken. En dat moest eigenlijk ook wel. Er moet namelijk een Rockopera op de plank liggen over niet al te lange tijd. Tommy Tilburg komt eraan !!

Maar eerst nog het nieuws wat wellicht een aantal van mijn vaste lezers interesseert. De operatie waar ik het in mijn laatste blog voor de vakantie over had, is helaas uitgesteld. Ik heb nu nog geen idee wanneer deze gaat plaatsvinden. Wel heb ik de toezegging gehad dat ik zeggenschap heb in de datum. Natuurlijk gaat gezondheid altijd voor maar ik vind het toch fijn dat ik daardoor een paar belangrijke gebeurtenissen dit seizoen niet hoef te missen.

En de eerste gebeurtenis is het weekend van de audities voor Tommy Tilburg. Deze zijn op 19 en 20 september. Het loopt al best goed met de aanmeldingen, maar het is altijd leuk als artistiek team om wat te kiezen te hebben. Aanmelden kan nog steeds via de website van Stichting Muziektheater Tilburg.

Het volgende grote evenement is de Echte Bossche Prom op zaterdag 31 oktober. Er zijn nog kaarten verkrijgbaar.

Naast al dit muzikale geweld ben ik inmiddels ook alweer gestart met mijn werk op Landgoed Sparrenhof. En ook hier staat van alles te gebeuren. Sowieso is er weer overweldigende belangstelling voor de bosdagen. Het najaar is al zo goed als helemaal volgeboekt, maar voor het voorjaar is er zeker nog ruimte.

We gaan er dit seizoen/schooljaar dus weer tegenaan en in mijn wekelijkse blog is dat allemaal te volgen. Ik hoop er weer vele volgers bij te krijgen.

De laatste blog van dit seizoen is een terugblik en een vooruitblik van meer persoonlijke aard. Want zoals de vaste lezers weten, hield ik jullie ook regelmatig op de hoogte van wat er allemaal in mijn hoofd rondspookte. Daarnaast liet ik zo nu en dan ook weten hoe het allemaal met mijn gezondheid ging.

Het zal daardoor geen geheim zijn dat het volgende seizoen er volkomen anders uit zal gaan zien. Twee belangrijke gebeurtenissen zijn daarvoor als oorzaak aan te wijzen. Allereerst de verkiezingsuitslag in maart van dit jaar en een maand later de mededeling dat er ineens toch een operatie mogelijk is.

Om met de politiek te beginnen; de verkiezingen waren voor mij een flinke tegenslag. Ik wist dat het geen gelopen race zou zijn, maar zoveel zetelverlies had ik niet verwacht. Ik dacht dat ik er op voorbereid was maar dat bleek toch niet zo te zijn. Wekenlang heb ik een knoop in mijn maag gehad dat ik niet meer terug zou keren in de gemeenteraad van Tilburg.

En daarmee kwam een eind aan een politieke loopbaan van meer dan 13 jaar. Dat laat toch een leegte achter. Ongetwijfeld gaan die uren wel weer opgevuld worden maar hoe dat is nog even een grote vraag. Ook omdat het nu even niet zinvol is om nieuwe dingen aan te pakken aangezien een tweede grote verandering op komst is.

En dat is mijn operatie in augustus. Deze is dusdanig dat de artsen nog niet helemaal kunnen aangeven hoelang het herstel gaat duren. Nog even ter info: eerst gaan ze alle organen die in mijn borstholte zitten en daar niet thuishoren, terugbrengen naar mijn buikholte. Daarna wordt de breuk in mijn middenrif dichtgemaakt.

Als dat allemaal goed gaat, gaan ze meteen bekijken of een maagverkleining er achteraan kan worden gedaan. Dat is nog niet zeker, maar als het kan, gebeurt dat dus tijdens dezelfde operatie. Ik hoor pas wat er precies is gebeurd als ik uit de narcose kom. Best spannend dus.

Hoe het allemaal is gegaan, lezen jullie in mijn eerste blog na de zomervakantie. Even afhankelijk van de operatie zal dat eind augustus of begin september zijn. Geniet allen van de zomer en tot dan

Het is al weer juli en daarmee komt het theatereseizoen annex schooljaar aan een eind. En dat betekent dat ik voor de vakantie terugblik op de afgelopen periode. En die was ontzettend bewogen. Vorige week heb ik al een en ander over Sparrenhof verteld. En daar gaan we na de zomervakantie natuurlijk weer vrolijk mee verder. Niet alleen met de bosdagen maar ook met de ontwikkeling van een vorm van buitenschool.

Muzikaal waren er het afgelopen seizoen wat minder hoogtepunten. Maar de momenten die er waren, telden wel extra. En dat begon met de musical Frontstad in Roermond. Dat was alweer mijn vierde grote productie. Maar liefst alle 6 voorstellingen waren he-le-maal uitverkocht. Er was zelfs een wachtlijst.

Ik heb genoten van de uitvoeringen en van de reacties van het publiek. Met name de instrumentale scene voor de pauze, het Bombardement, maakte enorm veel indruk. Ook voor mezelf was het het meest indrukwekkende stuk muziek van de productie.

Maar daarmee was het nog niet afgelopen. Een half jaar later mocht ik voor een tweede keer van een dergelijk succes proeven. En dat was bij het Grand Gala du Kwek in het Theater aan de Parade. Oorspronkelijk zouden we het programma maar liefst 3x spelen. Op zich al een hele prestatie voor een amateurvereniging. Maar al snel bleek dat het daar niet bij zou blijven.

De kaartverkoop verliep zo snel dat binnen een paar minuten alle kaarten voor de drie voorstellingen waren uitverkocht. In allerijl werd besloten om een vierde voorstelling toe te voegen. Toen de verkoop daarvan online ging waren ook die kaarten in 11 minuten uitverkocht. Heel toepasselijk voor een carnavalsvoorstelling.

Muzikaal kwam het daarna in wat rustiger vaarwater. Althans, voor het publiek dan. Want in mijn studio werden alweer de eerste stappen gezet voor twee nieuwe grote producties. Eentje, Tommy Tilburg, is inmiddels volop in de publiciteit en daarvoor kunnen geïnteresseerden zich hier aanmelden voor audities . En over de tweede is er ongetwijfeld in het nieuwe seizoen wat te melden.

Volgende week de laatste blog van het seizoen. Die zal wat meer gaan over de gebeurtenissen die mij persoonlijk raakten.