Nog een maand…en dan sta ik weer in het Theater aan de Parade in Den Bosch. Dan is het weer tijd voor De Echte Bossche Prom. Een mooi evenement van mijn orkest de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch.

Het mooie ervan, is het gevarieerde programma. Zoals bij een elk proms concert worden diverse stijlen met elkaar afgewisseld. Zo is er klassiek te horen, maar ook jazz, musicalmuziek, pop en rock. En natuurlijk ontbreekt ook het nederlandstalige repertoire niet.

Nu moet ik wel eerlijk bekennen dat ikzelf bepaalde nederlandstalige muziek niet snel zal beluisteren. Dan bedoel ik vooral het smartlappen genre. En ik denk dat iedereen die mij een beetje kent dan wel weet welke muziek ik bedoel. Maar ja, zo’n proms concert draait natuurlijk niet alleen om mij, dus moet ook ik wel eens water bij de wijn doen.

Wat ik dan wel leuk vind, is om een versie te vinden die toch weer even net wat anders is. Wat precies? Tsja, dat ga ik natuurlijk nog niet verklappen. Het is nog niet helemaal uitverkocht dus kaartjes zijn hier te krijgen.

Gelukkig spelen we ook nederlandstalig repertoire waar ik wel fan van ben. En dat is bijvoorbeeld de popmuziek van eigen bodem uit de jaren 80. Toontje Lager, De Dijk, Het Goede Doel, enz. Maar ook mooie theaterliedjes van Toon Hermans, Herman van Veen, Frans Halsema en natuurlijk Wim Kersten.

In het filmpje hiernaast een mooi voorbeeld van een nummer wat niet meteen mijn eigen favoriet is. Maar als je dan de reactie van het publiek ziet, dan weet je waarom je dit toch programmeert.

Komende maandag is het zover. De eerste repetitie van Tommy Tilburg. En dat is altijd weer een heerlijk spannend moment. Na vaak een lange voorbereiding van maanden (of soms zelfs nog langer) wordt een idee concreet. En dat doen we dan natuurlijk feestelijk met een taart.

Het afgelopen weekend waren de audities. Het begrip “luxeprobleem” kreeg daarmee een compleet nieuwe dimensie. Voor zowel hoofdrollen als bijrollen hadden we de keuze uit ontzettend veel talent. Van jong tot oud, zeer talentvolle amateurs, maar ook studenten van de diverse opleidingen in de stad zoals Fontys en Yonder en zelfs enkele professionals.

En dan moet je daar uit gaan kiezen. Pffff…..dat werd dus een van mijn lastigste vergaderingen ooit. Wikken en wegen: kan er niet nog een rol bij? Moet dat perse een man zijn? Kan het ook niet een dubbelrol worden? Klopt dat wel qua leeftijd? En dan na 360 graden overwegingen toch maar een knoop doorhakken. En dat betekent ook dat er mensen teleurgesteld moeten gaan worden.

Een mooi moment bij de audities was ook toen bedenker van het hele project, Ton Wilthagen, aanschoof bij de commissie. Je kon letterlijk de twinkeling in zijn ogen zien toen hij zich realiseerde dat een idee van een hele tijd terug, nu dus daadwerkelijk plaats ging vinden. En ik herinner me een dergelijk moment nog heel goed. Dat was namelijk toen ik in theater De Nieuwe Vorst de aankondiging deed dat ik het muziektheaterstuk Moordhoek ging maken.

Maar goed, komende maandag is dan het moment dat de cast het script voor het eerst gaat lezen. Ze krijgen ook wat (midi) fragmenten te horen van de muziek die ik al af heb. We zijn er nog niet helemaal, want we missen nog wel 1 of 2 jonge jongens/mannen. Maar die gaan we ongetwijfeld ook nog vinden.

Het muziekfragment dat hiernaast te horen is, heb ik niet geschreven natuurlijk. Maar het heeft wel degelijk met de voorstelling te maken. En daarnaast is het ook een van mijn persoonlijke favorieten uit mijn jeugd.

 

 

 

Tot een half jaar was politiek een belangrijk deel van mijn week. Echter na de gemeenteraadsverkiezingen haalde mijn partij niet genoeg zetels om voor mij een terugkeer in de raad te garanderen. En dan volgt na een mooi afscheid ineens een grote stilte.

Letterlijk de helft van mijn bezigheden viel dus ineens stil. Zo ongeveer driekwart minder appjes. De helft minder mails. En een legere agenda. Het is pas op zo’n moment dat je je realiseert hoeveel tijd er in het raadswerk ging zitten. Niet dat ik het altijd zo heb ervaren. Ik had het idee dat het wel meeviel. Maar als je dan ineens uit die bubbel stapt, dan besef je pas wat een impact dat allemaal had.

En over die bubbel gesproken: je bent zo met politiek bezig dat je het idee hebt dat iedereen weet waar je mee bezig bent. Maar dat is dus niet zo. Het bewijs daarvoor krijg ik nog iedere week door reacties als: “Maar jij zit toch nog in de gemeenteraad?” Eh…..niet dus. 

Maar goed, terug weer naar de realiteit van nu. Gelukkig liggen er paar stevige klussen waar ik mijn tanden in kan zetten waardoor ook een stukje inkomen kan worden veilig gesteld. Want in tegenstelling tot wat veel mensen denken, heeft een raadslid geen wachtgeld of ww uitkering. 

Verder weten ook veel mensen je te vinden voor allerlei bestuurlijk werk. Ik zat al in de raad van toezicht van mijn oude band This is Lovski (hiernaast nog maar een reminder aan wat ik daar vroeger deed ). Maar binnenkort kan ik ook zo’n tweede functie bekend maken. Daarnaast ben ik ook een soort van politiek adviseur voor het geliefde wijkfestival Wilhelminapark viert de zomer.

Ik verveel me dus niet, maar ik moet toch wel bekennen dat ik het mis.

 

 

 

Deze week gingen mijn gedachten weer even uit naar precies een jaar geleden. Toen waren het drukke dagen in het theater in Roermond. De première van mijn vierde musical Frontstad was inmiddels geweest en er zouden nog 5 voorstellingen volgen.

Frontstad was voor mij in die zin een bijzondere productie omdat ik van kinds af aan al een flinke interesse heb in de Tweede Wereldoorlog. Al op 12 jarige leeftijd las ik de boeken “Een brug te ver” en “De langste dag” van Cornelius Ryan. Nog vele oorlogsboeken zouden volgen.

In Roermond had ik al eerder de productie Muziektheater Cuypers geschreven en op een prettige manier samengewerkt met de schrijver Ton Nizet. Dus toen hij me vroeg of ik een productie over Roermond in de Tweede Wereldoorlog zag zitten, hoefde ik niet lang na te denken. Het leek me fantastisch om daar de muziek voor te schrijven.

Diegene die mij kennen als componist weten dat ik altijd al een voorliefde heb gehad om verhalen uit het verleden om te zetten naar klank. Al mijn producties hebben zo bijvoorbeeld een link met erfgoed en ook bij deze was dat niet anders. Deze keer was het een dagboek van een Roermonds meisje uit het verzet dat verliefd wordt op een Duits soldaat.

Dat de stad zich herkende in het verhaal en de muzikale vertaling daarvan, bleek wel uit de kaartverkoop. Een paar maanden voor de voorstellingen vond ik 6 voorstellingen nogal aan de ruime kant. Maar al snel bleek het tegendeel. Er is zelfs nog sprake geweest van een 7e voorstelling.

En dan na al het schrijven en repeteren staat jouw voorstelling ineens op de planken. En als dat ook nog zo vaak is, leef je in een roes die dagen. Twee nummers uit de productie ben ik in het bijzonder trots op. De eerste is bombardement. Die heb ik al eens gedeeld hier. Maar ook prachtig is het nummer dat de bevolking zingt als uiteindelijk de stad wordt geëvacueerd: Dodenstad.

 

 

Ooit was het mijn hoofdinkomen, dat lesgeven. Ik was muziekdocent in het Voortgezet Onderwijs en ik gaf tuba en trombonelessen op diverse opleidingen en muziekscholen. Met dat laatste stopte ik als eerste. Die lessen zijn inmiddels alweer bijna 20 jaar geleden.

Op het Beatrixcollege stopte ik eind 2020 als muziekdocent. De reden was vooral de structuur die opgelegd werd en alle daarbij behorende verplichtingen. Cijfers, rapporten, verslagen, enz. Wat ik echt leuk vond aan het onderwijs waren de leerlingen. Ik kon oprecht blij worden als er weer zo’n groep van een kleine 30 man mijn klas binnenwandelde met de vraag: “He, meneer, wat gaan we vandaag weer eens doen?”

Aangezien ik op een bijzondere afdeling van de school lesgaf (5M Anders Leren) was mijn antwoord altijd standaard: “Dat bepaal je zelf, hier ben je zelf als leerling verantwoordelijk voor je leerproces.” En aangezien die pubers mij al langer kenden, praatten ze het laatste stukje van die zin al met me mee, en eindigde het met een verveeld: “Jahaaaaa, dat weten we nu wel.”

Dat is nu inmiddels alweer bijna 6 jaar geleden. Het schoolsysteem mis ik niet. Maar die heerlijke pubers wel. Gelukkig kom ik regelmatig nog leerlingen uit het Voortgezet Onderwijs tegen op Sparrenhof. Zoals bijvoorbeeld de komende week een groepje van De Nieuwste School. Ik ben hun opdrachtgever voor het ontwerpen van een bosspel voor basisschool leerlingen.

En afgelopen zomer liep er nog eentje binnen. Niet op een school, niet op Sparrenhof, maar in mijn studio achter in de tuin. Een enthousiaste jonge krullenbol die ik al een paar keer had ontmoet bij de Allegria Schoolbattle op Factorium. Hij wilde van alles weten over componeren en arrangeren. Zijn droom? Naar het conservatorium! En dus heb ik van alles laten zien en horen. Bijvoorbeeld over melodie, tegenmelodie en een tweede stem, met als mooi voorbeeld hier van het nummer Ach Meisje uit Hier adem ik vrij.

En na een paar uurtjes enthousiast kletsen over mijn eigen passie en die van hem, kwam er een aantal weken later een appje of hij vaker langs mocht komen. Nou, van mij wel. Blijkbaar kriebelt het toch weer om kennis over te dragen.