Dat was iets waar het bij mij nog al eens aan ontbrak. De laatste tijd echter ben ik meer thuis dan dat ik weg ben. En dat is wel even wennen, ook voor het thuisfront. Grappig eigenlijk, dat je je pas realiseert hoeveel uren je ergens insteekt, als diezelfde uren ineens wegvallen.

Ik ben echter niet de enige die merkt dat ik geen raadswerk meer doe. Sinds een aantal weken ben ik zeker al zo’n 5 of 6 keer benaderd voor allerlei functies bij stichtingen en besturen. Ik moet zeggen dat ik ze stuk voor stuk erg interessant vond, maar toch heb ik bij de meeste de boot nog even afgehouden.

Al deze functies zijn vrijwilligerswerk en dat is natuurlijk geen enkel probleem. Maar met het wegvallen van het raadswerk is ook een flink stuk inkomen weggevallen. En wat veel mensen zich vaak niet realiseren, is dat je als gemeenteraadslid geen recht hebt op een uitkering of wachtgeld.

Ik heb dan inmiddels ook al een paar sollicitaties lopen en mijn werk op Sparrenhof is ook uitgebreid. Met die uitbreiding ben ik natuurlijk superblij. Niet in de laatste plaats omdat de activiteiten voor het onderwijs op Sparrenhof erg goed lopen. Ook vanuit de rest van het land is er steeds meer belangstelling voor hetgeen wij op onze pedagogische vrijplaats doen.

Maar goed, ik moet dus nog even afwachten hoe de verdeling van het betaalde werk er uit gaat zien. Als daar wat meer duidelijkheid over is, kan ik ook over die andere aanbiedingen na gaan denken. Eentje heb ik al wel toegezegd. Welke dat is, laat ik nog wel weten, maar ik ben er zelf erg enthousiast over.

Tot die tijd steek ik maar wat extra tijd in het arrangeren en componeren. En daarvan staat dus steeds meer online. Zoals de laatste playlist van Frontstad bijvoorbeeld. Luister maar.