Tot een half jaar was politiek een belangrijk deel van mijn week. Echter na de gemeenteraadsverkiezingen haalde mijn partij niet genoeg zetels om voor mij een terugkeer in de raad te garanderen. En dan volgt na een mooi afscheid ineens een grote stilte.

Letterlijk de helft van mijn bezigheden viel dus ineens stil. Zo ongeveer driekwart minder appjes. De helft minder mails. En een legere agenda. Het is pas op zo’n moment dat je je realiseert hoeveel tijd er in het raadswerk ging zitten. Niet dat ik het altijd zo heb ervaren. Ik had het idee dat het wel meeviel. Maar als je dan ineens uit die bubbel stapt, dan besef je pas wat een impact dat allemaal had.

En over die bubbel gesproken: je bent zo met politiek bezig dat je het idee hebt dat iedereen weet waar je mee bezig bent. Maar dat is dus niet zo. Het bewijs daarvoor krijg ik nog iedere week door reacties als: “Maar jij zit toch nog in de gemeenteraad?” Eh…..niet dus. 

Maar goed, terug weer naar de realiteit van nu. Gelukkig liggen er paar stevige klussen waar ik mijn tanden in kan zetten waardoor ook een stukje inkomen kan worden veilig gesteld. Want in tegenstelling tot wat veel mensen denken, heeft een raadslid geen wachtgeld of ww uitkering. 

Verder weten ook veel mensen je te vinden voor allerlei bestuurlijk werk. Ik zat al in de raad van toezicht van mijn oude band This is Lovski (hiernaast nog maar een reminder aan wat ik daar vroeger deed ). Maar binnenkort kan ik ook zo’n tweede functie bekend maken. Daarnaast ben ik ook een soort van politiek adviseur voor het geliefde wijkfestival Wilhelminapark viert de zomer.

Ik verveel me dus niet, maar ik moet toch wel bekennen dat ik het mis.