Dat zie ik als ik tijdens het schrijven van mijn blog naar buiten kijk. Een grote witte wereld. Op het oog een prachtig gezicht, maar voor mij heeft het helaas wat meer vervelende consequenties. En dat heeft dan weer alles met de gladheid te maken die ook bij dat mooie plaatje hoort.

Sinds vorig jaar is bekend wat de problemen met mijn evenwicht veroorzaakt. En dat is PPPD, oftewel Persisterende Positionele Perceptie Duizeligheid. Symptomen zijn een constant gevoel van onbalans en de daarbij behorende onzekerheid qua evenwicht. Tsja, en dan helpt sneeuw en gladheid daar niet bepaald bij. Ik merk ook dat het behoorlijk wat doet in mijn hersenen, met soms hoofdpijn en misselijkheid als bijkomende klachten.

Fietsen is nu geen optie en lopen gaat ook heel moeilijk. Dus blijven we maar thuis, hopende dat het niet al te lang gaat duren. Nu heb ik op dit moment behoorlijk wat arrangeer- en schrijfwerk liggen, dus ik hoef me niet te vervelen.

Veel van dat geschrijf staat in het teken van carnaval. Afgelopen weekend was het Zumme Zingen. Ik doe daar altijd met mijn eigen vriendengroep aan mee als CV Confetti. Daarnaast word ik al jaren gevraagd om het winnende nummer te arrangeren voor de hofkapel hier in Kruikenstad.

Maar ook ligt er nog wat werk voor het Grand Gala du Kwek in Oeteldonk. Daar arrangeer ik niet alleen het echte Oeteldonkse werk, maar ook bestaande nummers waar dan weer eigen teksten door de zangers op worden gemaakt. En dat levert vaak grappige nummers en medleys op, zoals te horen in de K3 Medley hiernaast.

Ik schuifel dus maar door de sneeuw in mijn tuin naar mijn studio, en schrijf gestaag door. En als het dan gaat dooien, kan ik weer naar buiten.

En alle goeds voor 2026. We gaan er weer een mooi jaar van maken. Al zal het niet zo druk zijn als voorgaande jaren. Na Corona ging er namelijk geen jaar meer voorbij zonder een grote productie. Cuijpers in 2023, Hier adem ik vrij in 2024 en Frontstad in 2025. Je weet het nooit, maar wat mij betreft gaat 2026 vooral gebruikt worden om te schrijven. Om dan vervolgens een jaar later te gaan knallen.

Meer hierover zal snel duidelijk worden. Met name het nieuwe bestuur van Stichting Muziektheater Tilburg loopt zich al aardig warm. Binnenkort zal er dan ook meer bekend gaan worden over de plannen.

Blijf ik dan heel het jaar rustig achter de schermen? Nou, nee. Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik zo’n type nu eenmaal niet ben. Het eerste grote evenement is al niet meer ver weg. Over een maand gaan we maar liefst 4 keer het Theater aan de Parade op zijn kop zetten met het Grand Gala du Kwek. Hoe dat gaat klinken? Zie het filmpje hiernaast van de vorige editie.

En dan gaat het alweer naar de verkiezingen voor de gemeenteraad hier in Tilburg. Ik ben de politiek nog lang niet beu, dus sta ik weer op de lijst van Groenlinks PvdA. Door het samengaan van die twee partijen, sta ik niet zo hoog als de vorige keer, maar dat neemt niet weg dat ik flink campagne ga voeren voor de Kunst en Cultuursector in onze stad.

Ik ben al jaren woordvoerder op dit terrein en weet als geen ander wat er nog moet gebeuren. Gelukkig hebben we al veel weten te realiseren, maar in het huidige politieke klimaat is het broodnodig dat er mensen op blijven staan om de Kunst en Cultuursector te blijven ondersteunen daar waar het nodig is. 

Hoe? Dat zal in mijn komende blogs tot aan de verkiezingen duidelijk gaan worden. Niet iedere week, maar toch regelmatig. En natuurlijk hoop ik op jullie stem straks om dat ook allemaal waar te gaan maken .

En dan is dit weer de laatste blog van het jaar. 2025 was een prachtig jaar met vele hoogtepunten. Een aantal daarvan heb ik in mijn vorige blog al genoemd. Maar een van de mooiste momenten van 2025 heb ik voor het laatst bewaard. En dat was de musical Frontstad.

Frontstad – de weg naar de vrijheid, was mijn tweede musical in Roermond. Na het succes van Muzietheater Cuypers, werd ik wederom gevraagd om de muziek te schrijven en het orkest te leiden bij een verhaal over Roermond. En wat een indrukwekkende productie is dat geworden.

Allereerst de complimenten voor Ton Nizet die als schrijver en regisseur een zware periode voor de stad op de planken wist te zetten. Dat dit vervolgens niet onopgemerkt bleef, blijkt wel uit de bezoekersaantallen. Maar liefst 6 voorstellingen waren allemaal uitverkocht.

Daarnaast natuurlijk mijn andere collega’s uit het artistieke team en met name vocal coach Sandra Halmans die de cast prachtig liet klinken. Ik denk nog steeds met veel plezier terug aan deze productie, de cast, de muzikanten en alle medewerkers achter de schermen.

Dit was echter niet mijn enige compositie het afgelopen jaar. Eerder klonk in maart mijn compositie Rondo ‘t Heike over de binnenstad van Tilburg. Ik had de eer om een van de Tilburgse componisten te zijn die een stuk mocht schrijven voor het beiaard van de Heikese kerk.

En dan zit 2025 er weer op. Ik wens alle volgers en lezers hele fijne feestdagen en ik hoop jullie allemaal er weer bij te hebben in 2026.

Het aftellen is weer begonnen. Vandaag en morgen nog wat werken en dan is het 2 weken rustig aan doen. Ik moet zeggen dat ik daar best wel naar uitgekeken heb. Draaide ik jaren geleden mijn hand niet om voor werkweken van wel 80 uur, nu is dat toch wel even anders. Natuurlijk is het niet helemaal vrijwillig dat het wat rustiger moet, maar ik moet ook bekennen dat ik het niet erg vind.

Een ander voordeel van een paar weken vakantie is ook dat ik me volop op mijn hobby kan storten. En dat is….Wijn & Spijs. Op 1e kerstdag zijn we met het hele gezin thuis en mag pa zich lekker uitleven in de keuken. En natuurlijk moet dat in de dagen daarvoor ook even uitgeprobeerd worden. Ik ben eigenlijk nu al stiekem bezig met recepten, boodschappen en ingredienten verzamelen.

Wat je natuurlijk ook altijd doet op het eind van het jaar is terugkijken. Zelf blader ik vooral eens door al mijn blogs van het afgelopen jaar. Dat geeft een goed beeld en dan merk ik dat ik zelfs alweer wat zaken vergeten ben. Maar de hoogtepunten zijn toch wel blijven hangen.

Een van die hoogtepunten was de afsluiting van de visie Brede Welvaart Tilburg 2050. Twee jaar lang mocht ik voorzitter zijn van de werkgroep en dat heb ik met veel plezier gedaan. Niet in de laatste plaats door de samenwerking met de nu inmiddels oud burgemeester Theo Weterings. Die zorgde op zijn beurt weer voor een nieuw hoogtepunt. Het lied Hier adem ik vrij moest maar liefst 2 keer gezongen worden op zijn afscheid.

Dat lied klonk eerder dit jaar ook op het beiaard van de Heikese kerk, waar ik het voor bewerkt had. Vervolgens was het te horen op het bevrijdingsconcert met zelfs een couplet in het Turks. En later dit jaar moest Dennis Hendriks het nog zingen op een bijeenkomst van de G40 in het Textielmuseum. Toch leuk dat het zo blijft terugkomen.

Een ander hoogtepunt wat absoluut genoemd moet worden zijn de bosdagen op Sparrenhof. Wat een succes is dat geweest, met als klap op de vuurpijl de Hart voor een Kind Award !! En ik mag hier nog zeker 2 jaar mee door, samen met collega Rolf Touwen. 

Volgende week nog wat meer hoogtepunten. En ja, wat anders dan Hier adem ik vrij moet dan in het filmpje hiernaast klinken.

Voor de een is het vanzelfsprekend en voor de ander een uitgavenpost die vermeden kan worden. Ik heb het dan over een live orkest of live band bij musicals en muziektheater producties. Het kwam de afgelopen week allemaal een beetje samen op mijn digitale kanalen. Waar ik zelf sta? Ik denk dat dat niet moeilijk in te raden is .

Dat is met name terug te vinden in de visie van Stichting Muziektheater Tilburg. De afgelopen week ging de vernieuwde site online. Ik stond mee aan de wieg van deze stichting en vond het heel belangrijk dat de producties werden begeleid door een live orkest.

Maar dat was niet het enige over dit onderwerp. Er kwam ook een post op Facebook voorbij hierover. En daar liepen de meningen al wat verder uit elkaar. Wat uit de vele reacties bleek, was dat het voornamelijk financiële redenen waren om niet met orkest te werken. Bij grote producties zit er meestal wel een live orkest of band, maar bij de kleinere is dat lang niet altijd het geval. Een kaartje zou dan te duur worden.

Het wrange is dat bij de grote musicals weliswaar een live orkest zit, maar de betaling van de muzikanten vaak nog ver onder de maat is. Dat je bij amateurproducties niet de volle mep kan betalen is nog te begrijpen. Maar bij de grote professionele producties zou je toch anders verwachten.

En over dat onderwerp ging een derde artikel wat ik tegenkwam. Op LinkedIn deze keer. Dat ging over het stoppen van Dorine Schoon met haar Platform voor freelance musici. Zij vecht al jaren voor een eerlijke beloning en heeft daar al het nodige voor elkaar gekregen. Zo moet je bij het aanvragen van subsidies bij de fondsen voldoen aan de Fair Pay regeling. Maar ja, de grote musicals zijn commercieel en zij vallen dus buiten deze regeling.

Ik blijf in ieder geval werken met live orkest. De passie daarvoor blijkt uit het filmpje hiernaast. Bij mijn amateurproducties kan ik slechts een onkostenvergoeding betalen. Maar ik hoop nog eens een professionele productie te maken met een eerlijke betaling voor het orkest. En ja, misschien wordt het toegangskaartje dan iets duurder. Maar de beleving maakt dat meer dan goed !!