Wat was het een geweldig jaar. 2024 zal in mijn geheugen gegrift blijven staan als een van mijn meest succesvolle jaren als componist. Maar liefst 2 keer ging een groot werk van mij in wereldpremiere. Eerst in april Hier adem ik vrij in de schouwburg en in september mijn Requiem voor Tilburg in de concertzaal. 

Ik heb genoten van beiden en enorm veel positieve reacties mogen ontvangen. De titelsong van Hier adem ik vrij was overigens niet alleen te horen in de musical maar ook nog als opening bij Tilburg Zingt. Verder kan ik al verklappen dat het hier niet bij blijft, en dan bedoel ik niet het filmpje hiernaast.

Ook het Requiem kon op veel enthousiaste reacties rekenen. Niet in de laatste plaats omdat de Stichting beheer crematorium Tilburg e.o. het mogelijk maakte om er meteen een professionele opname van te maken. Deze is te beluisteren op vele streaming kanalen waaronder Spotify en YouTube.

Maar het waren niet alleen mijn composities die een hoogtepunt vormden in 2024. Ik ben namelijk ook apetrots op de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch, mijn vaste orkest op de vrijdagavond. Zij hadden een bijzonder druk jaar in 2024. Maar liefst meer dan 60 werken moesten worden ingestudeerd. 

Dat was nodig om iedere keer weer een nieuw programma weg te kunnen zetten op achtereenvolgens Grand Gala du Kwek, Koningsconcert, Opera op de Parade, Herdenking in Guildford Engeland, Bevrijding Den Bosch, De Proms en het Wim Kersten concert. Maar liefst 5 keer was de grote zaal van het Theater aan de Parade zo goed als uitverkocht. 

Daarmee kunnen we zeggen dat opgeteld meer dan 5000 man publiek heeft genoten van deze optredens met diverse zangers. Dank ook aan Sjef Ipskamp en Jan Danckaert die samen met mij alle arrangementen schreven voor deze evenementen. 

Volgende week kijk ik nog even terug op een wat meer prive stukje van het afgelopen jaar. Dus tot volgende week en alvast allemaal hele fijne feestdagen.

En dan komt op deze donderdagochtend ineens zeer snel een buikgriepvirus opzetten. Mijn blog gaat deze week dus even op pauze. Wel de pauzefinale van mijn musial Hier adem ik vrij in het filmpje. Volgende week ben ik er weer.

Afgelopen zondag dirigeerde ik in het Theater aan de Parade in Den Bosch een ode aan Wim Kersten, die 100 jaar geleden werd geboren. Natuurlijk bekend van zijn carnavalsliedjes, maar hij schreef nog veel meer. Persoonlijk spraken met name deze kleinkunstliedjes mij nog het meest aan.

Ik heb er altijd wat mee gehad, de combinatie van tekst met muziek. Niet zo raar natuurlijk als je bedenkt wat mijn werk is. Vaak zet ik teksten op muziek zoals in mijn musicalproducties. Daar hebben we de afgelopen blogs al het nodige van mogen beluisteren.

Soms schrijf ik ook zelf teksten. Zoals elk jaar met carnaval als ik met mijn vriendenclubje CV Confetti weer meedoe aan Zumme Zingen. En een keer heb ik die wedstrijd ook gewonnen met Zot zeen is zo gek nog nie. Prompt brak corona uit en bleef het liedje 3 jaar lang het nummer van Kruikenstad.

Een keertje heb ik de tekst van een hele voorstelling geschreven. Die was gebaseerd op het boek Spaghetti van Menetti. De liedteksten waren wel helemaal van mijn hand. Orchestre Infernal heeft deze voorstelling ook weer 3 jaar uitgevoerd voor de basisschool kinderen in Oss.

Een andere manier om tekst en muziek te verbinden is het begrip underscore. Dat kennen we vooral uit diverse musical en muziektheaterproducties. De muziek klinkt dan als ondersteuning onder een gesproken tekst. Vaak wordt dan gebruikt gemaakt van thema’s en motieven die al eerder in zo’n productie te horen zijn geweest.

Soms kun je een lied dat je eerder hebt geschreven ook een nieuwe functie geven. Zo heb ik een lied uit mijn eerste musical Moordhoek bewerkt en gebruikt als underscore voor een spoken word tekst in mijn Requiem voor Tilburg. De basis van het nummer bleef behouden maar de instrumentatie werd helemaal aangepast aan de stijl van het Requiem. Vervolgens heb ik Frederike Luijten, stadsdichter in Tilburg, gevraagd of zij een de tekst wilde schrijven boven deze muziek.

Frederike heeft ook zelf de tekst ingesproken toen het deel werd opgenomen door Brabant Sinfonia. Luister zelf maar hoe prachtig ze dit gedaan heeft in het filmpje hiernaast. Het hele requiem is ook te beluistern op Spotify .

Je mag stellen dat deze kunstvorm het grootste bestanddeel vormt van mijn werk. En had vroeger ieder dorp zijn eigen harmonie of fanfare, nu schieten de musicalverenigingen zelfs in de kleinste gemeentes als paddenstoelen uit de grond. Soms zijn ze een langer leven beschoren en soms blijft het bij een project. Ook in het onderwijs is het genre niet meer weg te denken. Welk kind heeft niet meegedaan in de groep 8 musical?

Toch was ik gisteren volgens mij de enige vertegenwoordiger bij de vergadering van de vereniging De Kunst van Brabant. Een club die de belangen van kunstenaars in de provincie behartigt bij politiek en overheid. Voorafgaand aan de ledenvergadering was er een debat over Het Intens Onmaatschappelijke Debat. Onderwerp was de vraag of er grenzen zijn aan de door politiek en beleid opgelegde maatschappelijke opdracht aan de kunsten. Oftewel heeft de kunst die we maken wel voldoende maatschappelijk impact.

De debatleiding was in handen van een filosoof van de Universiteit en ook een van de sprekers was afgestudeerd filosoof. Dat leverde mooie inzichten op over de rol en betekenis van kunst in onze maatschappij. Voor mij persoonlijk ging het echter ook hoog over. En dat geluid liet ik op een gegeven moment ook horen. 

Ik schrijf muziek omdat ik het wil. Ik heb lang niet altijd een boodschap en wil de wereld niet veranderen met mijn muziek. Als mijn muziek impact heeft, is dat mooi meegenomen, maar dat is niet het doel als ik muziek schrijf. Ik ben ook niet vernieuwend. Ik schrijf wat ik zelf mooi vind en wat in me opkomt, geholpen door teksten die anderen mij aanleveren.

Mooi was het wel dat ik van alle kanten positieve reacties kreeg op mijn inbreng. Dit maakte voor mij vooral duidelijk dat we als kunstenaars allemaal gewoon willen creëren, los van maatschappelijk thema’s. En ja, natuurlijk komen deze terug in ons werk. Niet om subsidies te vangen, maar vanwege een pure drang tot het scheppen van een voorstelling of beeldend kunstwerk.

Vanavond is de eerste tekstlezing van Frontstad in Roermond. Een musical over de laatste maanden van de Tweede Wereldoorlog, over liefde en verraad. De muziek zal binnenkort te beluisteren zijn. In het filmpje hiernaast het nummer Afscheid uit mijn musical Hier adem ik vrij. Prachtig gezongen door Stephanie Commeren. Over het sterven en leven van Koning Willem II. Of het maatschappelijk impact had of gaat hebben? Dat laat ik graag aan de toehoorders over.

Inmiddels is mijn website alweer een tijdje up to date. En als je goed gekeken hebt, zie je dat er met name bij het kopje Trombonist en Tubaïst het nodige veranderd is.

Ik had het al eerder over mijn gezondheid, en ondertussen hebben een aantal van jullie ook al gezien dat mijn tuba op Facebook en LinkedIn te koop staat. De reden is simpel en ook al wel even bekend. Door alle gezondheidsperikelen heb ik dusdanig lang niet kunnen spelen, dat met name het tuba spelen niet meer op het niveau kwam om dit professioneel te blijven doen.

En daarom staat mijn Miraphone C tuba dus te koop. Ken je iemand die interesse heeft? Stuur maar door naar mij. Maar die tuba is natuurlijk niet de enige toeter uit mijn repertoire. Er ligt ook nog een trombone in een hoek in mijn studio. En daar zit gelukkig het goede nieuws, want dat begint de laatste tijd weer steeds beter te gaan.

Zowel embouchure als adem komen langzaamaan weer op peil. En daar ben ik natuurlijk blij mee. Vooral ook omdat twee goede vrienden mij benaderd hadden of ik niet weer zin had om samen iets op de planken te zetten. Niks hoogdravends maar gewoon lekker samen muziek maken en wie weet in de toekomst eens optreden.

Het repertoire is zeer breed van pop tot jazz en wereldmuziek. Soms net wat anders uitgevoerd en met een eigen twist. Ons drieën kennende zal er ook wel een wat theatrale kant aan toegevoegd worden, met een tikkeltje humor. En dat zal niemand die ons kent verbazen.

Wie deze mannen dan wel zijn? Kijk maar naar de foto en je zal zien dat we al vaker samen hebben gespeeld. Alleen nog nooit in deze samenstelling. In het filmpje een opname uit de oude doos. Toen ik nog jong was zullen we maar zeggen. Een van de drie speelde hier ook al mee, alleen is hij niet in beeld.