En dan is dit weer de laatste blog van het jaar. 2025 was een prachtig jaar met vele hoogtepunten. Een aantal daarvan heb ik in mijn vorige blog al genoemd. Maar een van de mooiste momenten van 2025 heb ik voor het laatst bewaard. En dat was de musical Frontstad.

Frontstad – de weg naar de vrijheid, was mijn tweede musical in Roermond. Na het succes van Muzietheater Cuypers, werd ik wederom gevraagd om de muziek te schrijven en het orkest te leiden bij een verhaal over Roermond. En wat een indrukwekkende productie is dat geworden.

Allereerst de complimenten voor Ton Nizet die als schrijver en regisseur een zware periode voor de stad op de planken wist te zetten. Dat dit vervolgens niet onopgemerkt bleef, blijkt wel uit de bezoekersaantallen. Maar liefst 6 voorstellingen waren allemaal uitverkocht.

Daarnaast natuurlijk mijn andere collega’s uit het artistieke team en met name vocal coach Sandra Halmans die de cast prachtig liet klinken. Ik denk nog steeds met veel plezier terug aan deze productie, de cast, de muzikanten en alle medewerkers achter de schermen.

Dit was echter niet mijn enige compositie het afgelopen jaar. Eerder klonk in maart mijn compositie Rondo ‘t Heike over de binnenstad van Tilburg. Ik had de eer om een van de Tilburgse componisten te zijn die een stuk mocht schrijven voor het beiaard van de Heikese kerk.

En dan zit 2025 er weer op. Ik wens alle volgers en lezers hele fijne feestdagen en ik hoop jullie allemaal er weer bij te hebben in 2026.

Het aftellen is weer begonnen. Vandaag en morgen nog wat werken en dan is het 2 weken rustig aan doen. Ik moet zeggen dat ik daar best wel naar uitgekeken heb. Draaide ik jaren geleden mijn hand niet om voor werkweken van wel 80 uur, nu is dat toch wel even anders. Natuurlijk is het niet helemaal vrijwillig dat het wat rustiger moet, maar ik moet ook bekennen dat ik het niet erg vind.

Een ander voordeel van een paar weken vakantie is ook dat ik me volop op mijn hobby kan storten. En dat is….Wijn & Spijs. Op 1e kerstdag zijn we met het hele gezin thuis en mag pa zich lekker uitleven in de keuken. En natuurlijk moet dat in de dagen daarvoor ook even uitgeprobeerd worden. Ik ben eigenlijk nu al stiekem bezig met recepten, boodschappen en ingredienten verzamelen.

Wat je natuurlijk ook altijd doet op het eind van het jaar is terugkijken. Zelf blader ik vooral eens door al mijn blogs van het afgelopen jaar. Dat geeft een goed beeld en dan merk ik dat ik zelfs alweer wat zaken vergeten ben. Maar de hoogtepunten zijn toch wel blijven hangen.

Een van die hoogtepunten was de afsluiting van de visie Brede Welvaart Tilburg 2050. Twee jaar lang mocht ik voorzitter zijn van de werkgroep en dat heb ik met veel plezier gedaan. Niet in de laatste plaats door de samenwerking met de nu inmiddels oud burgemeester Theo Weterings. Die zorgde op zijn beurt weer voor een nieuw hoogtepunt. Het lied Hier adem ik vrij moest maar liefst 2 keer gezongen worden op zijn afscheid.

Dat lied klonk eerder dit jaar ook op het beiaard van de Heikese kerk, waar ik het voor bewerkt had. Vervolgens was het te horen op het bevrijdingsconcert met zelfs een couplet in het Turks. En later dit jaar moest Dennis Hendriks het nog zingen op een bijeenkomst van de G40 in het Textielmuseum. Toch leuk dat het zo blijft terugkomen.

Een ander hoogtepunt wat absoluut genoemd moet worden zijn de bosdagen op Sparrenhof. Wat een succes is dat geweest, met als klap op de vuurpijl de Hart voor een Kind Award !! En ik mag hier nog zeker 2 jaar mee door, samen met collega Rolf Touwen. 

Volgende week nog wat meer hoogtepunten. En ja, wat anders dan Hier adem ik vrij moet dan in het filmpje hiernaast klinken.

Voor de een is het vanzelfsprekend en voor de ander een uitgavenpost die vermeden kan worden. Ik heb het dan over een live orkest of live band bij musicals en muziektheater producties. Het kwam de afgelopen week allemaal een beetje samen op mijn digitale kanalen. Waar ik zelf sta? Ik denk dat dat niet moeilijk in te raden is .

Dat is met name terug te vinden in de visie van Stichting Muziektheater Tilburg. De afgelopen week ging de vernieuwde site online. Ik stond mee aan de wieg van deze stichting en vond het heel belangrijk dat de producties werden begeleid door een live orkest.

Maar dat was niet het enige over dit onderwerp. Er kwam ook een post op Facebook voorbij hierover. En daar liepen de meningen al wat verder uit elkaar. Wat uit de vele reacties bleek, was dat het voornamelijk financiële redenen waren om niet met orkest te werken. Bij grote producties zit er meestal wel een live orkest of band, maar bij de kleinere is dat lang niet altijd het geval. Een kaartje zou dan te duur worden.

Het wrange is dat bij de grote musicals weliswaar een live orkest zit, maar de betaling van de muzikanten vaak nog ver onder de maat is. Dat je bij amateurproducties niet de volle mep kan betalen is nog te begrijpen. Maar bij de grote professionele producties zou je toch anders verwachten.

En over dat onderwerp ging een derde artikel wat ik tegenkwam. Op LinkedIn deze keer. Dat ging over het stoppen van Dorine Schoon met haar Platform voor freelance musici. Zij vecht al jaren voor een eerlijke beloning en heeft daar al het nodige voor elkaar gekregen. Zo moet je bij het aanvragen van subsidies bij de fondsen voldoen aan de Fair Pay regeling. Maar ja, de grote musicals zijn commercieel en zij vallen dus buiten deze regeling.

Ik blijf in ieder geval werken met live orkest. De passie daarvoor blijkt uit het filmpje hiernaast. Bij mijn amateurproducties kan ik slechts een onkostenvergoeding betalen. Maar ik hoop nog eens een professionele productie te maken met een eerlijke betaling voor het orkest. En ja, misschien wordt het toegangskaartje dan iets duurder. Maar de beleving maakt dat meer dan goed !!

Oftewel uitverkocht in goed Nederlands. En dan heb ik het over het Grand Gala du Kwek. Een prachtig voorfeest in het Theater aan de Parade in Oeteldonk. Dit meezing concert wordt al jarenlang georganiseerd door de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch waar ik dirigent van ben zoals de vaste lezer inmiddels wel weet.

Mijn voorganger Sjef Ipskamp stond mede aan de wieg van deze happening. Dit zal de eerste keer zijn dat hij het niet meer zal horen. Betrokken was hij nog wel want hij heeft een groot deel van het programma nog mee uitgezocht. Maar helaas hebben we een aantal weken geleden afscheid van hem moeten nemen.

Het begon in 2007 als een ode aan het Kwekfestijn. Wat in eerste instantie eenmalig was bedoeld groeide uit tot een vast evenement. Door corona in 2021 was er een digitale versie. In 2022 vond het plaats in Mainstage en in 2023 in de Maaspoort. Vanaf 2024 was het terug in het Theater aan de Parade en was de populariteit van het concert alleen maar gegroeid.

Dat leidde ertoe dat er in 2025 er een voorstelling bij kwam. Dat deze 3 voorstellingen blijkbaar nog steeds niet genoeg waren, bleek de afgelopen weken. Binnen een paar minuten was er geen stoel meer te krijgen in de zaal. En daarmee kwam de uitbreiding naar maar liefst 4 voorstellingen. Deze 4e voorstelling ging afgelopen dinsdag in de verkoop en ook deze was binnen een kwartier uitverkocht.

Daarmee ben ik ontzettend trots op mijn orkest. Maar liefst 3600 mensen gaan genieten van het Gala. Niet slecht voor een amateurorkest. Ikzelf moet een beetje oppassen dat ik er niet aan ga wennen. Mijn musical Frontstad in Roermond was met 6 voorstellingen ook helemaal uitverkocht. Maar goed, hier ga ik toch gewoon nog even van genieten. In het filmpje hiernaast een pareltje van de vorige editie.

Als je hoofd nog door gaat, maar je lichaam niet meer alles wil. Deze gedachte ging door mijn hoofd toen ik gisteravond een item bij Pauw en de Wit keek over Matthijs Hermans en zijn overleden jonge vrouw Eva Hermans Kroot. Eva was een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was en bekend werd door het programma Over mijn lijk van Tim Hofman.

Ik had destijds dat programma eigenlijk helemaal niet gevolgd en wist er alleen van omdat het zo uitgebreid in de media kwam. Dat ze uit Tilburg kwam speelde natuurlijk ook mee. Dus zag ik voor het eerst fragmenten uit het programma en dat greep me onmiddellijk enorm aan. Ik zat letterlijk met tranen in mijn ogen op de bank.

Wat ik moeilijk vond is het feit dat zij precies verwoordde wat ik zelf ook voel. In je hoofd wil je ontzettend veel, maar je lijf wil gewoon niet meewerken. En dan voel ik tegelijkertijd ook schaamte, omdat zij was opgezadeld met een ziekte die haar het leven zou gaan kosten, terwijl ik “slechts” te kampen heb met een aantal ongemakken.

Maar goed, als ik dat even parkeer, dan haal ik toch heel veel steun uit haar levenshouding. En die kwam er vooral op neer om te genieten van alles dat je wel kan, en niet te blijven hangen in je beperkingen. Doordat mijn longcapaciteit flink is verminderd en mijn hersenen door een virus zijn aangetast in het evenwichtsgedeelte, beweeg ik een stuk lastiger. Gelukkig draait mijn creatieve brein er niet minder om.

Mijn beperkingen zijn niet te vergelijken met die van Eva. Ik mag en zal nog heel veel ideeën uit mijn brein ten uitvoer gaan brengen. Dat zal muziek zijn, geschreven en/of gedirigeerd. Maar ook de visie voor kinderen en jongeren om te leren en te ontwikkelen in hun eigen tempo en met hun eigen talent.

Ik ga de afleveringen over Eva zeker nog terugkijken. En dan heb ik voor haar het lied in de video hiernaast zeker in mijn gedachten. Ik hoop dat waar ze nu ook is, ze nu eindelijk vrij kan ademen.