Als je hoofd nog door gaat, maar je lichaam niet meer alles wil. Deze gedachte ging door mijn hoofd toen ik gisteravond een item bij Pauw en de Wit keek over Matthijs Hermans en zijn overleden jonge vrouw Eva Hermans Kroot. Eva was een jonge vrouw die ongeneeslijk ziek was en bekend werd door het programma Over mijn lijk van Tim Hofman.

Ik had destijds dat programma eigenlijk helemaal niet gevolgd en wist er alleen van omdat het zo uitgebreid in de media kwam. Dat ze uit Tilburg kwam speelde natuurlijk ook mee. Dus zag ik voor het eerst fragmenten uit het programma en dat greep me onmiddellijk enorm aan. Ik zat letterlijk met tranen in mijn ogen op de bank.

Wat ik moeilijk vond is het feit dat zij precies verwoordde wat ik zelf ook voel. In je hoofd wil je ontzettend veel, maar je lijf wil gewoon niet meewerken. En dan voel ik tegelijkertijd ook schaamte, omdat zij was opgezadeld met een ziekte die haar het leven zou gaan kosten, terwijl ik “slechts” te kampen heb met een aantal ongemakken.

Maar goed, als ik dat even parkeer, dan haal ik toch heel veel steun uit haar levenshouding. En die kwam er vooral op neer om te genieten van alles dat je wel kan, en niet te blijven hangen in je beperkingen. Doordat mijn longcapaciteit flink is verminderd en mijn hersenen door een virus zijn aangetast in het evenwichtsgedeelte, beweeg ik een stuk lastiger. Gelukkig draait mijn creatieve brein er niet minder om.

Mijn beperkingen zijn niet te vergelijken met die van Eva. Ik mag en zal nog heel veel ideeën uit mijn brein ten uitvoer gaan brengen. Dat zal muziek zijn, geschreven en/of gedirigeerd. Maar ook de visie voor kinderen en jongeren om te leren en te ontwikkelen in hun eigen tempo en met hun eigen talent.

Ik ga de afleveringen over Eva zeker nog terugkijken. En dan heb ik voor haar het lied in de video hiernaast zeker in mijn gedachten. Ik hoop dat waar ze nu ook is, ze nu eindelijk vrij kan ademen.

Niet één, niet twee maar drie mooie momenten waren er deze week. Eentje gisteren maar ook eentje vandaag.

Gisteren werd namelijk het nieuwe bestuur van Stichting Muziektheater Tilburg voorgesteld op Facebook en Instagram. Na het succes van Hier adem ik vrij was het even rustig voor de stichting. Achter de schermen werd echter volop gewerkt aan de uitbreiding van het bestuur. En dat was nodig want er staat een hoop te gebeuren.

Daarom ben ik blij dat deze mooie club mensen zich gaat inzetten om weer mooie producties op de planken te zetten. Dat doet me dan weer even terug denken aan 2013. In dat jaar begonnen mijn plannen om een eigen musical te schrijven serieuze vormen aan te nemen. Om Moordhoek te realiseren en het verhaal van Marietje Kessels nieuw leven in te blazen, was het nodig dat er een stichting werd opgericht. En zo zag in 2014 Stichting Muziektheater Tilburg het levenslicht.

Hiernaast een filmpje van deze allereerste productie.

Verder werd gisteravond ook de definitieve kandidatenlijst van GroenLinks voor de gemeenteraadsverkiezingen vastgesteld. Ik ben op plaats 12 terecht gekomen en ga dus flink campagne voeren voor Kunst en Cultuur in Tilburg.

En dan is er tot slot vandaag nog een prachtig moment. De Pedagogische Vrijplaats Sparrenhof is namelijk genomineerd voor de Hart voor een Kind Award. Deze wordt eind van de middag uitgereikt in Oisterwijk. Dit in het kader van de week tegen kindermishandeling.

Of we de award gaan winnen, kan ik nu dus nog niet vertellen. Maar het zal duidelijk zijn dat wij met z’n allen enorm trots zijn dat we deze nominatie al hebben. Dus na de laatste bosdag van dit jaar met spoed naar Oisterwijk en hopen dat de nominatie verzilverd kan worden. Dat zou een mooie kers op de taart zijn en een nieuwe impuls om ons werk op deze mooie plek voort te zetten.

Ik krijg die vraag best vaak. En heel raar is dat ook eigenlijk niet. Je komt me op de meest uiteenlopende plekken tegen. Op dagen en tijden die nooit hetzelfde zijn. En toch ben ik ook vaak thuis te vinden. 

Dat laatste is niet zo vreemd. Want het antwoord op de vraag in de titel is meestal: muziek schrijven. En dat mag ik tegenwoordig toch wel mijn belangrijkste bezigheid noemen. Dat doe ik thuis in mijn studio achter in de tuin. Sinds een paar jaar een heerlijke plek om muziek te bewerken en te schrijven.

Daar bewaar ik ook allerlei spulletjes die herinneren aan wat ik in het verleden allemaal al geschreven heb. Bijzondere toi’tjes van mijn musicals. Lieve kaarten van mensen die ik begeleid heb, bijvoorbeeld bij hun examen. Grappige foto’s en mooie posters. 

En als ik dat allemaal bekijk, dan duizelt het soms wel even. En dan sta ik stil bij wat ik allemaal al geschreven heb. Zowel arrangementen als composities. Ik ben ooit begonnen met een lijst bij te houden, maar het was best lastig om alles te duiden. Een volledige musical is natuurlijk veel meer dan één enkel arrangement van een liedje. Dus tel ik voor het gemak altijd de losse nummers.

Gisteren keek ik weer eens naar die lijst en zag ik dat ik inmiddels meer dan 650 titels heb geschreven. Daar zijn al heel wat uurtjes in gaan zitten. Het leuke is dat ik de laatste jaren ook vaak hoor dat mensen mijn muziek herkennen. Zowel mijn composities als mijn arrangementen. Een van de redenen is dat ik graag motieven terug laat komen. 

Een van de bekendste motieven is natuurlijk het begin van de 5e symfonie van Beethoven. En toen kwam ik er achter dat ik die regelmatig gebruik. Het zat in een arrangement voor het Grand Gala du Kwek een paar jaar geleden. En ook in een arrangement van de afgelopen Proms. En ineens hoorde ik het ook terug in een arrangement dat ik ooit voor Kamerata Zuid schreef. Luister maar of je het kunt horen in het filmpje.

Vaak hoef ik niet lang na te denken waarover ik ga schrijven in mijn blog. Maar soms, soms heb ik echt even geen idee waar ik het over moet gaan hebben. Een soort van tussen wal en schip van gedachtes in mijn hoofd. En het is niet dat ik nu de hele dag thuis op de bank zit en niks te doen heb. Voor mijn gevoel ben ik met honderdeneen dingen bezig. En allemaal verschillend. Dus hier maar een bloemlezing van die breingolven.

De eerste gaat over de Proms van de Koninklijke Harmonie ruim 2 weken geleden. Dat was een groot feest. Heel veel toffe reacties van het publiek mogen ontvangen, maar aan de opnames wordt nog gewerkt. Dus kom ik hier graag later op terug als ik er ook een leuk filmpje bij kan voegen. Ik kan al wel verklappen dat een van de hoogtepunten Je suis malade was, gezongen door Lois van de Ven.

Ik kan het ook hebben over de ontwikkelingen op Sparrenhof. Deze week heb ik weer een aantal hele inspirerende gesprekken gevoerd over nieuwe ideeën voor het onderwijs. Verder zijn de bosdagen nog steeds heel succesvol. Het is geweldig om te zien wat het spelen in een bos met de kinderen doet en hoe gelukkig ook de leerkrachten daar van worden. Inmiddels is ook duidelijk dat de positieve effecten na zo’n bosdag in de klas merkbaar zijn.

Waar ik nog niks over kan melden zijn de ontwikkelingen op het gebied van de nieuwe muziektheater producties waar ik mee bezig ben. Maar liefst 3 nieuwe musicals staan in de steigers waar ik mijn medewerking aan ga verlenen op het gebied van componeren. Binnenkort komt er nieuws van de Stichting Muziektheater Tilburg en kan ik wat meer vertellen.

En dan komt het Grand Gala du Kwek er natuurlijk ook weer aan in februari 2026. Maar dat is nog wat pijnlijk om over te hebben, aangezien het overlijden van Sjef Ipskamp daar nog een schaduw over werpt. Maar goed, we zijn het aan hem verplicht om toch weer een fraaie editie neer te zetten. Dus ben ik volle bak aan het arrangeren voor dat evenement.

En dan tot slot de politiek. Met de landelijke verkiezingen achter de rug, kijk ik alweer vooruit naar de gemeenteraadsverkiezingen in maart 2026. Inmiddels is de conceptlijst voor GroenLinks PvdA in Tilburg bekend. En wil ik me nog 4 jaar lang keihard in gaan zetten voor Kunst en Cultuur in Tilburg. Maar daar moet nog wel even flink campagne voor worden gevoerd.

Dus….de strijd in mijn hoofd is nog niet gestreden. Genoeg te doen. Alleen kan ik van al deze onderwerpen niet direct een leuk fragment laten zien. Dus grijp ik maar terug naar een van mijn favorieten. De pauzefinale van mijn musical Hier adem ik vrij. Het lied Zoveel meer.

Komende zondag 2 november is het Lichtjesavond op het Crematorium in Tilburg. De reden dat ik dit in mijn blog vermeld is dat die avond om 19.00 uur een paar delen uit mijn requiem zullen worden uitgevoerd. Deze avond is bedoeld voor de vele nabestaanden die hun geliefden herdenken.

Wat ik echter niet had kunnen vermoeden, is dat ikzelf ook iemand zou hebben om te gedenken deze avond. Op woensdagochtend kreeg ik namelijk het bericht dat Sjef Ipskamp was overleden.

Sjef was mijn voorganger als dirigent en arrangeur bij de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch. Hij heeft maar liefst 43 jaar dit orkest gedirigeerd en heeft talloze arrangementen voor het orkest geschreven. Een aantal daarvan hebben we afgelopen weekend met de echte Bossche Prom nog gespeeld.

Sjef was ook een van de belangrijkste bedenkers van het inmiddels beroemde Grand Gala du Kwek. Dit typisch Oeteldonkse feest zorgt ieder jaar voor uitverkochte zalen en de laatste jaren zijn er inmiddels zelfs 3 uitvoeringen achter elkaar. Sjef schreef nog steeds de ouverture voor dit Gala en arrangeerde uiteraard ook nog diverse nummers.

Dit alles zullen we nu moeten gaan missen. Ook ik zal Sjef enorm gaan missen. Want ondanks dat ik het stokje van hem overnam in 2022, bleef hij altijd enorm betrokken bij de club. We maakten samen het programma voor het gala en Sjef dacht ook altijd mee over de regie. Het mooie was dat zijn betrokkenheid mij nooit in de weg heeft gestaan als zijn opvolger. Integendeel. We hadden een hele fijne samenwerking.

En daarom zal de uitvoering van mijn requiem zondag ook voor hem zijn. Rust zacht Sjef, ik zal je gaan missen.