Gisteravond was het examen van Danique Dusee waar ik vorige week al over schreef. Een prachtige avond met een geweldig resultaat, geslaagd dus !! Wat ook leuk was dat ik daar weer diverse bekenden uit het muziektheater wereldje tegen het lijf liep. En dan besef je dat je al weer heel wat jaartjes meeloopt in de sector

Het is allemaal begonnen met MusicAllFactory. De eerste musical opleiding in Nederland, gestart in 1995. Na een paar jaar in het orkest te hebben meegedraaid startte ik daar in 2000 als arrangeur/dirigent van de eindvoorstellingen. En daar ontstond dan ook echt de liefde voor musical en muziektheater.

Ik raakte ook op het amateurvlak bij dit genre betrokken door Boems. Voor een presentatieconcert verving ik hun vaste dirigent, en meteen zat ik bij de voorstellingen in de schouwburg ook in het orkest bij de voorstelling Parade (nog steeds een van mijn favoriete musicals). Heel leuk dus dat ik afgelopen weekend ook daar weer veel oude bekenden terugzag bij de reünie na hun voorstelling van The Adams Family.

En toen ging ik eens bedenken, wat heb ik in de afgelopen jaren nu eigenlijk allemaal gearrangeerd, gedirigeerd en gecomponeerd? En dan kom ik tot 23 musicals die gearrangeerd en gedirigeerd heb en 4 producties die ik gecomponeerd en gedirigeerd heb. Daarnaast heb ik meer dan 150 losse musical nummers gearrangeerd voor allerlei compilatie voorstellingen, zoals in het filmpje van de Nederlandse Musicaldagen een aantal jaren geleden in de schouwburg in Tilburg.

Al met al een behoorlijk oeuvre. En ik ben nog niet klaar. Alweer volop ideeën en ook al concrete aanvragen in behandeling. Die aantallen zullen dus nog wel gaan oplopen. Ik kijk er al naar uit.

 

 

 

Soms moet je ergens een nachtje over slapen. Doe je het, of doe je het niet. Zo ook over mijn blog. Al een week maak ik me druk over wat er allemaal in Den Haag gebeurt op politiek gebied. Maar ook wat daarover allemaal wel of niet in het nieuws komt. Gisteravond heb ik daarom zelfs de TV uitgezet. En meteen een pittige blog geschreven. Maar ja, als je die dan de volgende ochtend terugleest, denk je soms toch….hmmm…moet ik dat zo wel op het internet slingeren.

Dus toch maar even er voor gaan zitten en een andere blog geschreven. Deze dus. Wat ik nu verder vind van gisteravond, komt genoeg tot uitdrukking in het filmpje, daar ga ik het dus niet meer over hebben. Waarover dan wel? Nu, bijvoorbeeld over de evaluatie van de cast van Hier adem ik vrij. Dat was namelijk ook gisteravond, en dat was een heel prettig weerzien met iedereen.

Alvast een stukje gekeken van de registratie van de voorstelling. En die wordt echt fantastisch. Daar maakt Alex de Bont een waar kunststuk van. En natuurlijk ook weer gezongen. De titelsong Hier adem ik vrij. En de cast is er unaniem van overtuigd dat dit het nieuwe Tilburgse volkslied moet worden. En daar zit dus ook weer een dilemma voor mij.

In September gaat namelijk mijn Requiem voor Tilburg in première. Onder andere gebaseerd op het Tilburgs Volkslied. De oude versie dus voor alle duidelijkheid. Tsja, dan heb je jezelf dus in een wonderlijke positie gemanoeuvreerd. Maar goed, gelukkig ga ik er zelf niet over wat nu wel of niet het volkslied is of moet worden. Dat laat ik lekker aan anderen. En nu? Nu lekker werken met Danique Dusee aan haar eindexamen en dat wordt helemaal fantastisch. Helaas al wel helemaal volgeboekt.

 

 

 

We krijgen een nieuwe regering. Wat dat gaat betekenen is nog niet duidelijk, maar ik kan niet zeggen dat ik hoopvol gestemd ben. We zijn net weer wat aan het opkrabbelen in de culturele sector en ik vrees dat de plannen van het nieuwe kabinet niet gunstig gaan uitpakken.

Nog even los van mijn eigen politieke voorkeur, die denk ik inmiddels iedereen die mij volgt wel kent, word ik niet blij van wat er komen gaat. 4 partijen gaan de komende jaren (of niet) bepalen wat er wel en niet kan op het gebied van kunst en cultuur. 3 van de 4 maken er geen geheim van dat overheidssteun voor de kunsten zeker geen prioriteit heeft. Het principe van “eigen broek ophouden” en geen geld voor elitaire kunst viert daarbij hoogtij.

Het grootste gevaar is volgens mij de koppeling van een aantal feiten. Al jarenlang is de keuze voor een kunstopleiding voor veel Nederlandse jongeren een no go. Al dan niet bepaald door ouders die vinden dat hun kroost een studie moet kiezen waar ze tenminste hun brood mee kunnen verdienen. Het gevolg: meer dan de helft van alle kunstopleidingen op muziekgebied worden inmiddels gevormd door studenten uit het buitenland.

Als je dat nog eens koppelt aan de beperkingen op migratie, en dus ook op migratie op het gebied van arbeid en studeren, dan hoef je geen rekenwonder te zijn om te concluderen dat het aantal muziekstudenten drastisch zal verminderen. Tel daarbij op dat de bezetting van bijvoorbeeld onze klassieke orkesten ook al voor het merendeel afhankelijk is van muzikanten buiten Nederland, dan wordt de situatie wellicht wel heel zorgelijk.

Gevolg van dit alles: minder voorbeeld, minder docenten die onze kinderen een instrument leren bespelen en dus een grote verschraling op onze muzikale vrijetijdsbesteding. En dat gaan we allemaal merken !!

Het filmpje toont wat er jaren geleden gelukkig nog wel kon, lekker multi culti muziek maken op internationaal niveau in een eigen gebouwde studio. Sommige politici zullen zeggen dat we dat gemis wel oplossen met AI maar ik denk daar vervolgens ook het mijne van.

 

 

 

 

Dat was wel een beetje het gevoel de afgelopen tijd. Hier adem ik vrij was een grandioos succes. Ik kreeg al veel vragen over wat ik nu ga schrijven. En dat leverde in eerste instantie een wat benauwd gevoel op. Het gevoel dat ik qua muziek mezelf weer moest overtreffen na de afgelopen musical.

Maar nu het stof wat is neergedaald, begint het wel alweer te kriebelen. De samenwerking met regisseur Boy Jonkergouw heeft alweer tot resultaat dat er gekeken wordt naar een nieuw script. Daarnaast kreeg ik afgelopen week een telefoontje uit den lande of ik tijd had voor een grote productie in september 2025.

Twee totaal verschillende ideeen overigens, en dat geeft bij mij altijd weer volop inspiratie. Een ding hadden deze nieuwe hersenspinsels wel gemeen, en dat was historie en erfgoed. Op de een of andere manier komt bij mij toch altijd weer geschiedenis om de hoek kijken. Ik ben er zelfs Tilburgs erfgoed mee geworden naar aanleiding van mijn musical Moordhoek.

En dat deed me weer denken aan mijn allereerste echt grote compositie. Dat was een stuk voor Harmonie St. Remi uit Baarle Nassau. Mijn allereerste orkest. In 2008 mocht ik voor hun eeuwfeest een stuk schrijven. En dat werd Borderlines, een stuk over de smokkelgeschiedenis uit de jaren 50 van de vorige eeuw. Toen zogenaamde Pungelaars de strijd aangingen met de grenswachten van de Marechaussee.

Muzikaal wist ik de twee volksliederen van Nederland en Belgie met elkaar te verweven, wat precies de situatie in het dorp aangaf. Daar liggen namelijk verschillende stukje Belgie in Nederland en dat geeft een nogal verwarrende puzzle met grenzen.

Een grote kans dus dat mijn volgende grote werk weer iets met historie te maken heeft. Wat?? dat horen jullie nog wel.

 

 

 

 

De afgelopen weken heb ik aan aandacht geen gebrek gehad. Zowel muzikaal als politiek. Het laatste nieuws kwam van mij als voorzitter van de werkgroep Tilburg 2050. Een mooi artikel in de lokale krant. In die werkgroep werken we toe naar een visie hoe de stad er in 2050 uit zou moeten komen te zien.

Een van de onderdelen is de arbeidsmarkt. En hoe het er in die tijd economisch uit ziet. Uiteraard worden veel meer onderwerpen meegenomen, zoals klimaat en wonen, maar ik beperk me in mijn blog maar even tot deze. En dat heeft een reden.

In de werkgroep proberen we de zaken niet teveel politiek te maken. Het gaat tenslotte om alle inwoners van de stad. Maar in het licht van de huidige ontwikkelingen in ons mooie kikkerlandje kan ik niet negeren dat er voor mij en mijn collega’s wellicht lastige tijden aan gaan breken…alweer.

Lokaal staan we voor een eerlijke betaling voor kunstenaars. Dat betekent dat gages en prijzen voor kunstwerken behoorlijk omhoog gaan. De budgetten stijgen echter lang niet altijd mee. Gevolg daarvan is dat het aanbod behoorlijk terug kan gaan lopen. Of dat je het dubbele gaat betalen voor een toegangskaartje in het theater. Hoe het precies uit gaat pakken, weten nu nog niet. Dat hangt nog teveel af van wat een nieuwe regering gaat besluiten over Kunst en Cultuur en de rol daarvan in onze samenleving.

En daar maak ik me best wel zorgen over, want alles hangt met elkaar samen. Zowel lokale, provinciale als landelijke subsidies en investeringen. Ik kan slechts hopen dat wij als kunstenaars niet weer terugvallen in het hobbyisme. Wat we doen is van waarde en daar moet een terechte beloning tegenover staan. Gelukkig kan ik zeggen dat in het bekende filmpje wat ik al vaker gedeeld heb, dat ook het geval was.