En dan zou het logisch zijn dat deze titel teruggrijpt op mijn aangename week vakantie op Curacao. Echter slaat de titel ook op iets anders wat ik in het verleden heb gehad en wat onverwacht als souvenir mee terugreisde. Jawel…daar istie weer: Mister Covid 19 oftewel Corona!! Na een eerste klamme nacht terug in Nederland, deed ik toch maar even een testje en die had geen kwartier nodig voor een uitslag. Al na ongeveer 1 minuut waren er duidelijk twee streepjes zichtbaar, positief dus. Balen, maar ja, wat doe je eraan. Dus mijn hele agenda maar afgebeld voor deze week. En daar stond al behoorlijk wat op. Tussen het gehoest en genies door kon ik nog net wat korte videovergaderinkjes (leuk scrabblewoord) doen, o.a. eentje over de opstart van Muziektheater Cuypers. En ja, zulke leuke gebeurtenissen wil je niet missen.

Inmiddels is de koorts wat gezakt en nemen het hoesten en niesen ook wat af, zodat ik langzamerhand weer wat puf heb om mijn komende arrangeerwerk wat te ordenen. Sommige dingen moeten namelijk snel af zijn, zoals de muziek voor kermis attractie Boe! Deze is te zien op Lunalunaluna, de theaterkermis in het Wilhelminapark over een paar weken. En het arrangement voor een arbeidslied waar ik met Pieter Bon aan werk in samenwerking met stadshoogleraar Ton Wilthagen. En dan zijn de voorbereidingen alweer begonnen voor de Musicalrevue Spotlight waar ik de arrangementen voor maak en na de zomer ook het orkest weer ga dirigeren. Kortom, zaak om weer snel beter te worden want de klussen wachten en ik heb er na de vakantie weer zin in!!

De drang om muziek te schrijven, de kriebels dat dat oplevert. In mijn hoofd en soms gewoon in mijn hele lijf. Als je eenmaal ooit begonnen bent met muziek te componeren, dan blijft dat iets wat je gewoon moet doen. Het moet er uit, doet er niet toe hoe en wanneer, maar het moet gewoon. Gelukkig weten steeds meer mensen mij te vinden die ook muziek nodig hebben. En dat is maar goed ook, want zo kan ik tenminste richting geven aan die drang. Het leuke is ook dat het soms hele verschillende opdrachten zijn. Van het schrijven van een lied tot het schrijven van achtergrond muziek voor een mini voorstelling die op de kermis komt te staan. Soms is het zo erg dat ik ergens binnen loop en mezelf zo ongeveer opdring met de woorden: “missen jullie hier ook geen muziek op de achtergrond? Het zou toch hartstikke gaaf zijn als mensen hier binnen komen en dan……….horen.” Dat levert dan weer een blik op van: Hmmm, misschien is dat inderdaad wel een idee. En hop, weer een reden gevonden om de nodige klanken te produceren. 

Er kleeft echter maar een nadeel aan deze Sturm und Drang in mijn hoofd, en dat is dat ik soms gewoon ook niet meer weet wanneer ik het toch allemaal moet schrijven. Het lijkt wel of mijn hoofd denkt dat een dag 30 uur heeft en een week 9 dagen. En dat gevoel ken ik ergens van. Namelijk van een paar jaar geleden. De tijd voor een bepaalde maatschappij stoornis die Corona heette. Toen leefde ik ook zo. Maar die Corona die heeft toch wel iets in mij veranderd. En dat is ook een behoefte van af en toe pauze. Dussss……lieve mensen….volgende week geen blog, want dan ligt deze jongen op een ligstoel onder een parasol met een goed boek en een lekker glaasje. Zul je potverdomme zien dat dat boek weer een idee voor een musical oplevert…..Zucht !!

Soms moet je wat geduld hebben om te kunnen roepen waar je mee bezig bent. Ik heb al een paar keer een hint kunnen geven, maar precies vertellen waar ik mee bezig was, kon nog niet. Dat is het lot van de blazer/arrangeur als de frontman nog even wil wachten om zijn creatie wereldkundig te maken. Daarom was het gisteren voor mij een feestje dat Ranco Mes zijn nummer “Je mag er zijn” de ether in slingerde. En hij bedacht er een mooi concept bij. Namelijk niet meteen een EP of een album, maar elke 15e van de maand een nieuwe single. Inmiddels zijn er zo’n 7 nummers opgenomen, dus de komende maanden kunnen we vooruit.

Mijn rol in dit geheel was die van arrangeur voor de blazers, trombonist en tubaist. Een aantal maanden geleden werd ik via Rick Henkelman, bassist van dit illustere gezelschap benaderd of ene Ranco Mes mij mocht bellen. Hij was op zoek naar een trombonist/tubaist, die als het even kon ook nog wat skills had op het gebied van arrangeren voor blazers. De nummers die bewerkt moesten worden waren weliswaar niet origineel, maar bij deze covers moesten nieuwe blazersarrangementen worden geschreven zodat er toch een eigen sound zou ontstaan. En mensen die mij kennen, weten dan dat dat precies een kolfje naar mijn hand is. Na wat eerste schetsen en de eerste opnames was er voldoende vertrouwen dat we met mijn bedenksels voort konden, en werden nog 5 nummers gemaakt. De bedoeling is dat we zeker nog meer moois gaan maken, en na verloop van tijd zullen er ook nog live optredens gaan komen. Tot slot dank aan mijn blazer-maatjes William Kroot op trompet en Leon Steuns op de saxen. Nieuwsgierig naar het resultaat? Luister de video bij deze blog maar.

De titel is het resultaat van een zorg die me de laatste tijd bezig houdt. Terwijl ik me in de politiek hard maak voor Kunst en Cultuur, en daar gelukkig ook veel positiefs van terug zie in het nieuwe bestuursakkoord voor mijn stad Tilburg, maak ik me zorgen of we deze ambities allemaal wel ingevuld gaan krijgen. Een paar voorbeelden: bij mijn werk op de Cultuur BSO Monopole zijn we druk bezig om voor de zomervakantie allerlei leuke activiteiten en workshops te regelen. Maar tot mijn verbazing kreeg ik al bij 2 grote instanties in de stad te horen: “we willen je graag van dienst zijn, maar door personeelsgebrek kunnen we helaas niemand in die periode inzetten.” Verder berichtte ik vorige week al van mijn ervaring bij het orkest Brabant Sinfonia, waar ik naast 3 Spaanse trombonisten zit, die in Amsterdam studeren. Ik vraag me dan af: waren er dichterbij dan geen trombonisten te vinden? En het antwoord is, dat er helaas nog maar weinig jonge brabantse muzikanten zijn, die de stap naar een conservatorium wagen. Studeerde ik vroeger nog aan het Brabants Conservatorium, nu heet het AMPA, oftewel Academy of Music and Performing Arts. Niet zo gek die naam want inmiddels is zo ongeveer 60 % van de studenten afkomstig uit het buitenland. 

Ik vrees dat de jarenlange bezuinigingen, en vooral de neerbuigende houding ten opzichte van professionele kunsten door bewindvoerders als Halbe Zijlstra, er voor hebben gezorgd dat de kunstopleidingen steeds leger worden. Voeg daar nog eens 2 jaar Corona aan toe, en zo langzamerhand moet je Nederlandse kunstenaars met een vergrootglas gaan zoeken. Laten we met z’n allen hopen dat deze ontwikkeling de stilte voor een storm blijkt te zijn. En dat ouders hun kinderen weer muziek, dans, theater, en beeldende kunsten durven te laten studeren. Wie gaan anders onze kleinkinderen nog leren om viool te spelen, of te dansen, of….

Eindelijk, het was lang geleden, maar eindelijk weer eens lekker met een orkest gerepeteerd. Gisteravond was het de eerste repetitie voor mij met het orkest Brabant Sinfonia, een regionaal symfonie orkest. Een repetitie met de voor hen nieuwe dirigent Joost Smeets. Voor hen nieuw….maar niet voor mij. Joost is namelijk een collega tubaist van mijn generatie uit Thorn. En ja, die kennen elkaar natuurlijk. Bovendien woont Joost in dat prachtige witte dorp op een steenworp afstand van mijn studie vriend Erik. En hij was niet de enige bekende in het orkest. Ik kwam daar nog wel een paar andere oud studiegenoten tegen van het Brabants Conservatorium, zoals Ruud op trompet en Bart op hoorn, Liselot op fagot en Anne-marie op viool. En ook nog oud collega’s van het Factorium, zoals Taetske en Frits, op viool en op trompet en allang met pensioen, maar nog lang niet uitgespeeld.

En het mooie van tuba spelen in een symfonieorkest is dat je genoeg tijd hebt om te genieten van wat er klinkt. Je bent namelijk vaak meer aan het tellen van de maten rust, dan dat je daadwerkelijk speelt. En op een repetitie al helemaal natuurlijk, want als je dan eindelijk die 56 maten rust hebt geteld, slaat de dirigent af om nog wat passages met de violen en het hout nader onder de loep te nemen. In dat opzicht moet ik altijd terug denken aan die keer op het conservatorium dat ik de Vuurvogel van Stravinsky mocht spelen op mijn tuba met het orkest. Dat begon met de woorden TACET tot maat weet ik hoeveel. Met potlood stond erbij geschreven: ongeveer 27 minuten rust. Tsja, dat is het lot van de tubaist in de symfonische wereld. Zo ook dus gisteravond, maar tsjonge, wat heb ik ervan genoten !! Kom ook genieten op 10 juli in de Concertzaal in Tilburg. En voor wie niet kan? Check de opname Dvorak’s 6e symfonie in het bijgevoegde filmpje.