Gisteren was het dan zover, mijn debuut als dirigent van de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch. Helaas nog gepaard met wat kleine strubbelingen, met name op kleding gebied. Want natuurlijk was ik weer eens te laat met checken of ik eigenlijk nog wel een zwarte smoking/pak had hangen dat paste om te dirigeren. Proberen of het pak van zo’n 8 jaar geleden nog de juiste maat had, was een vrij zinloze exercitie, dus toog ik zo’n anderhalve week geleden naar de winkel voor iets nieuws. Maar ja, wist ik veel dat na corona er meer tijd voor nodig was dan 1 middag, om volledig gekleed de winkel uit te wandelen?? Dat gaat dus tegenwoordig niet meer zo. Voordeel is wel, dat er dadelijk een prachtig kostuum op maat klaar is, maar gisteren moest ik dus nog het nodige improviseren. Wel met gave nieuwe patta’s, dat dan weer wel!

Maar goed, ik dwaal af. Om ongeveer kwart voor twaalf marcheerde ik met mijn club het Jheronymus Bosch Art Centre binnen in Den Bosch. Tijdens het spelen van de eerste mars werd de oranje bitter uitgedeeld. Hierna volgde de speech van burgemeester Mikkers om Koningsdag in te luiden, en onze koning te felicteren met zijn 55e verjaardag. Maar daar bleef het niet bij. Tot mijn verrassing richtte hij ook het woord tot mij, om mij op een bijzonder hartelijke manier welkom te heten als nieuwe dirigent van zijn Koninklijke Harmonie. Met de opmerking dat het geen sinecure was om mijn voorganger, Sjef Ipskamp, op te volgen, wenste hij mij bijzonder veel succes de komende jaren en sprak het vertrouwen uit dat dat helemaal zou gaan lukken. Dit alles gaf mij een bijzonder warm gevoel van welkom. Later werd dat nog eens bevestigd door de verschillende aanwezige gasten. Den Bosch, dankjewel voor dit debuut. Het maakt dat ik mijn uiterste best ga doen, om vele mooie dingen met de harmonie te gaan realiseren de komende jaren. Bijvoorbeeld een speciaal stuk voor Koningsdag dat ik ooit voor symfonie orkest schreef. Over een jaar te beluisteren door een harmonie orkest !!

Een plek onder de zon..De eerste regel van een voor velen bekend liedje. Na twee jaar zuinig leven vanwege ietwat tegenvallende inkomsten (understatement of the year), kan ik nu zeggen dat het financieel gelukkig weer wat beter op de rails staat. Het enige wat nog ontbreekt is een goed gevulde spaarrekening, zoals ik gewend was voor Corona. Maar hé, niet getreurd … het feit dat ik die leeg kon plunderen tijdens Corona heeft er maar mooi voor gezorgd dat ik door kon met mijn passie zonder bijbaantjes te moeten nemen.

Maar even terug naar dat eigen huis. De bedoeling was dus dat ik een eigen muziekstudio zou bouwen in het knusse bijgebouwtje in mijn tuin. Plannen lagen er al, en een eerste raming van de kosten was ook al gemaakt. Onnodig te vertellen dat dat feestje niet doorging. Maar nu begint het toch wel weer te kriebelen. Al jarenlang zit ik te ploeteren op zolder of in een klein bijkamertje. Hoe fijn zou het zijn om in een eigen studio in de tuin te kunnen werken. Keukenblokje erin met een goed espresso apparaat, koelkastje erbij voor een lekker wij….eh sapje, en lekker pauzeren op de veranda in het zonnetje. Wachten tot ik voldoende heb gespaard kan natuurlijk, maar ik ga toch eens kijken of er geen andere manieren zijn. Tips zijn welkom, ook over goede klussers, aannemers of ander dergelijk werkvolk, want zelf kan ik nog geen schilderij ophangen

PS in eerste instantie wilde ik het clipje van het lied Een eigen huis bijvoegen, maar ik vind dat echt een …….nummer. Dus heb ik een alternatief van een van mijn favoriete bands uitgezocht, dat ook over een huis gaat.

Dat was ik vorige week vrijdag toch wel. Ik durf van mezelf te beweren, dat ik een behoorlijke dosis zelfvertrouwen heb opgebouwd de laatste jaren. Zeker op een podium. Maar voor het eerst sinds lange tijd, had ik toch wel een beetje de kriebels. Wat was namelijk het geval: ik was gevraagd om een goede vriend en zijn vriendin te trouwen!! Niet als een BABS (Bijzonder Ambtenaar Burgerlijke Stand), want voor de wet waren ze al getrouwd, maar als een bijzondere soort pastoor zal ik maar zeggen. Jawel, ik mocht hun huwelijk als het ware inzegenen in de prachtige Hasseltse Kapel hier in Tilburg. Compleet met geloften, en ringen, en met de magische woorden: “Ja ik wil”. Uiteraard had ik ook op bijzonder smaakvolle wijze daarvoor uit de doeken gedaan hoe het kersverse echtpaar elkaar had leren kennen. En dat dat op een theatrale manier, met de nodige kwinkslagen werd voorgedragen, spreekt natuurlijk vanzelf. Daarom hadden ze ook voor mij gekozen. Gelukkig voor mij viel de hele dienst ook in goede aarde bij de familie en vrienden.

Wat de dag ook een mooi feestelijk tintje gaf, was dat bijna alle muzikanten van This Is Lovski na de plechtigheid aanwezig waren op het feest. Ikzelf heb dit weerzien als bijzonder prettig ervaren, en hoewel we allen wisten dat de good old times van voor Corona niet meer terug zouden keren, was dit geen belemmering om met elkaar nog eens te klinken op de geweldige tijd die we met z’n allen hebben beleefd. Ik voelde me een rijk mens op het eind van die prachtige dag. Dankjewel Peter en Sanne, en dat jullie nog lang en gelukkig samen mogen zijn!!

Langzaamaan wordt het wat rustiger. Mijn inwerkperiode op de kinderopvang loopt ten einde, het rooster daar krijgt een wat vastere vorm (als ik tenminste niet ziek wordt), de verkiezingen zijn voorbij en de collegevorming krijgt gestalte en tot slot zijn de eerste repetities bij Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch ook achter de rug. Even weer tijd om adem te halen en de blik vooruit te richten. Een ding is wel wat blijven liggen in de afgelopen maanden, en dat is het creatieve werk. Ik heb al wekenlang niet meer gearrangeerd of gecomponeerd. En dat begint toch weer wat te jeuken. Gelukkig is een van de redenen dat ik bij de eerder genoemde harmonie dirigeer, het feit dat ik ook de arrangementen voor die club verzorg. Daar ligt dus nog een opgave. Ik ben maar eens begonnen om wat ouder werk weer op te poetsen om dat eens uit te proberen op de repetitie, en tot nu toe beviel dat goed. De medley van nummers van Michael Jackson valt goed in de smaak. Hiernaast een (digitale) opname van het werk voor de geinteresseerden. Op dus naar wat nieuwe arrangementen en de ideeen zijn er al. Wat die zijn, dat blijft nog even een verrassing. In ieder geval iets wat ik nog niet eerder heb geprobeerd en waar ik heel benieuwd naar ben hoe het zal gaan werken. Wordt vervolgd !!

Voor wie nu denkt…huh? Wat voor titel is dat nu weer? In de Langestraat is namelijk mijn CulTuur BSO Monopole gevestigd, de naschoolse opvang waar ik onlangs artistiek directeur van geworden ben. En wat doen we daar als het de hele week hartstikke lekker weer is? Dan laten we de kinderen buiten spelen en zetten we een grote boombox buiten met zomerse klanken. De verkleedkist verhuist eveneens naar buiten en al snel staan er verschillende kinderen verkleed en wel hun eigen dansje op de latin klanken te improviseren. Ik zat al dit plezier zo samen met een medewerker te bekijken en op een gegeven moment kreeg ik natuurlijk de opmerking of ik ook mee kon spelen met deze muziek. Toen ik vertelde dat ik al in verschillende bands had gespeeld en dat mijn laatste band van voor Corona ook best wel wat zomerse klanken op het repertoire had, moest dat natuurlijk bewezen worden. Al vlug klonk het geluid van This is Lovski door de box, en werd de roep om bewijs dat ik dat ook kon spelen steeds luider.

Er zat dus maar 1 ding op: de volgende dag zou het weer zulk lekker weer worden en stond er weer zo’n latin dans sessie op het programma. Maar nu met de live klanken van meneer Ron op zijn meegebrachte trombone. Ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb, lekker in het zonnetje, met allemaal springende en dansende kinderen om me heen. Dat deed me weer denken aan al die festivals van voor Corona. Ik hoop dat dat allemaal weer snel gaat plaatsvinden. Of ik er zelf bij ben is nog maar de vraag. Ik spring niet meer zo hard op een podium, aangezien mijn fysieke gesteldheid soms wel wat te wensen over laat. Maar dat is niet erg. Ik gun het vooral mijn maatjes van This is Lovski en al die andere bands die zo lang droog hebben gestaan.