Dat was iets waar het bij mij nog al eens aan ontbrak. De laatste tijd echter ben ik meer thuis dan dat ik weg ben. En dat is wel even wennen, ook voor het thuisfront. Grappig eigenlijk, dat je je pas realiseert hoeveel uren je ergens insteekt, als diezelfde uren ineens wegvallen.

Ik ben echter niet de enige die merkt dat ik geen raadswerk meer doe. Sinds een aantal weken ben ik zeker al zo’n 5 of 6 keer benaderd voor allerlei functies bij stichtingen en besturen. Ik moet zeggen dat ik ze stuk voor stuk erg interessant vond, maar toch heb ik bij de meeste de boot nog even afgehouden.

Al deze functies zijn vrijwilligerswerk en dat is natuurlijk geen enkel probleem. Maar met het wegvallen van het raadswerk is ook een flink stuk inkomen weggevallen. En wat veel mensen zich vaak niet realiseren, is dat je als gemeenteraadslid geen recht hebt op een uitkering of wachtgeld.

Ik heb dan inmiddels ook al een paar sollicitaties lopen en mijn werk op Sparrenhof is ook uitgebreid. Met die uitbreiding ben ik natuurlijk superblij. Niet in de laatste plaats omdat de activiteiten voor het onderwijs op Sparrenhof erg goed lopen. Ook vanuit de rest van het land is er steeds meer belangstelling voor hetgeen wij op onze pedagogische vrijplaats doen.

Maar goed, ik moet dus nog even afwachten hoe de verdeling van het betaalde werk er uit gaat zien. Als daar wat meer duidelijkheid over is, kan ik ook over die andere aanbiedingen na gaan denken. Eentje heb ik al wel toegezegd. Welke dat is, laat ik nog wel weten, maar ik ben er zelf erg enthousiast over.

Tot die tijd steek ik maar wat extra tijd in het arrangeren en componeren. En daarvan staat dus steeds meer online. Zoals de laatste playlist van Frontstad bijvoorbeeld. Luister maar.

De creatievelingen onder ons zullen de titel wel herkennen. Inspiratie, datgene wat je nodig hebt om iets te creëren. Of het nu een beeld, een schilderij of een muziekstuk is. Zonder inspiratie komt er niets tot stand.

Het vervelende is, dat inspiratie niet iets is wat je naar believen op kunt roepen. Het is iets ongrijpbaars. Het komt en het gaat op de gekste momenten. Zo heb je een fantastisch idee net op het moment dat je op de fiets zit. En tegen de tijd dat je thuis bent om het op te schrijven, of anders vast te leggen, is het verdwenen.

We kennen allemaal wel het verhaal van de schrijver die een kladblokje heeft liggen op zijn nachtkastje. Menig droom is zo toch nog vastgelegd, omdat het meteen genoteerd kon worden. En dat is voor mij persoonlijk een beetje een lastige. Ik ken componisten die theoretisch zo goed zijn dat ze een melodie meteen op een briefje kunnen noteren. Helaas voor mij, ben ik wat dat betreft toch gebonden aan een piano. Ik schrijf, terwijl ik speel en op die manier ontstaat bij mij muziek.

De reden dat mijn blog deze keer dit onderwerp heeft, is dat ik na lange tijd weer begonnen ben met componeren. De laatste compositie is alweer zo’n dikke anderhalf jaar geleden. Daarna heb ik eigenlijk alleen maar arrangementen gemaakt. Maar met twee muziektheaterproducties op komst werd het tijd om zelf weer muziek te schrijven.

En dat liep zoals het eigenlijk heel vaak loopt. Een stuk kwam heel snel in me op en was gebaseerd op een idee dat ik ooit eerder had. Met wat passen en meten en door zang met gesproken tekst te combineren, kwam daar een interessant stuk uit.

Optimistisch gestemd, werkte ik verder aan wat een duet moest worden, maar na zo’n 2,5 uur werken stopte ik ermee. Twijfel was gezaaid. En dan laat ik het even liggen. Morgen ga ik het maar eens terugluisteren, want dat kan als je het meteen op een geluidskaart van je computer opslaat.

De kans dat het daarna de digitale prullenbak ingaat is groter dan dat het nog iets wordt. Gek genoeg weet je het eigenlijk zelf al vaak als de inspiratie eventjes is vervlogen. En dan is het wachten op het moment tot er weer iets in mijn hoofd opborrelt. Hopelijk zit ik dan achter mijn piano om er meteen mee aan de slag te gaan. Ik weet nog dat dat het geval was bij het nummer hiernaast.

De afgelopen tijd ging het vooral over terugkijken als ik het over mijn composities had. Maar vandaag heb ik weer wat nieuws te melden. Meerdere nieuwtjes eigenlijk.

Het eerste is qua aankondiging niet nieuw, maar wel veel concreter. Morgen op 1 mei staan namelijk alle nummers van mijn musical Frontstad op de streamingsplatforms. Frontstad is dan dus voor iedereen te beluisteren op o.a. Spotify, Itunes, Youtube, enz.

Ik heb wel een tijdje getwijfeld om ze openbaar te zetten. Er waren namelijk geen officiële opnames gemaakt tijdens de voorstelling. Wel hebben we de bestanden van de geluidstafel uit de zaal bewaard maar deze zijn niet nabewerkt. En dat is natuurlijk een andere kwaliteit dan dat je het in een studio opneemt. Maar het feit dat ik alle medewerkers deze terugblik niet wilde onthouden heeft uiteindelijk de doorslag te geven om de nummers toch online te zetten.

Het tweede nieuwtje is het feit dat ik afgelopen weekend het Tilburgs Beiaardboek 2025 mocht ontvangen. Hierin staan stukken voor beiaard van 20 Tilburgse componisten. En ik ben er natuurlijk trots op om hier tussen te staan. Ik hoop ook binnen afzienbare tijd een opname te kunnen laten horen van mijn stuk Rondo ‘t Heike.

En dan het laatste nieuws. Bij de komende herdenking op 4 mei in Tilburg zal harmonie L’echo de Montagnes drie delen van mijn Requiem voor Tilburg spelen. Ik heb dit stuk opnieuw gearrangeerd voor compleet harmonieorkest. Er was al wel een 5-stemmige versie maar op verzoek heb ik deze toch uitgebreid. Leuk detail is dat mijn goede vriend Erik Somers dit zal dirigeren.

Ikzelf kan van deze uitvoering helaas geen getuige zijn omdat ik zelf de herdenking dirigeer in ‘s Hertogenbosch. In het kader van de dodenherdenking hiernaast het 5e deel Afscheid van het Requiem in de originele opname voor symfonieorkest.

Afgelopen weekend was het alweer 2 jaar geleden dat Hier adem ik vrij in première ging. Een productie waar ik nog steeds met enorm veel plezier aan terugdenk. Allereerst vanwege een heleboel fijne mensen die er aan meewerkten. En dan bedoel ik zowel de eerste als de tweede cast.

En dan hoor ik u denken. Huh? twee casts? Daar heb ik niks van meegekregen. En dat kan kloppen. Wat veel mensen vergeten zijn, is dat deze musical al voor corona op de planken had moeten staan. Dus in april 2020. Ik hoef denk ik niet uit te leggen dat het daar nooit van gekomen is.

Ikzelf stond zwaar hoestend en proestend op 7 maart van dat jaar nog een doorloop te dirigeren. Ik hoor het me nog zeggen: “jongens, kom niet te dichtbij, want misschien is het wel corona…hahaha”. Wat ik ook nog weet is dat er toen al mensen waren die dachten “waar is die gast mee bezig?”

Inmiddels weten we dat ik inderdaad zwaar corona had en dat ik ongetwijfeld diverse mensen zal hebben besmet. De voorstelling werd gecanceld, net als alle theaterproducties in Nederland. Twee keer hebben we een doorstart geprobeerd voordat er definitief de stekker uitging.

Pas in 2022 werd het besluit genomen om een nieuwe poging te wagen. Er kwamen nieuwe audities en ook het artistieke team was inmiddels veranderd. Uiteindelijk konden we na lang wachten onze musical op 18 april 2024 aan Tilburg presenteren. En inmiddels staan de nummers sinds een paar maanden ook op de streamingsdiensten.

Ik blijf dankbaar aan allen die dit uiteindelijk mogelijk hebben gemaakt, zowel voor, tijdens als na corona. Daarom zal Hier adem ik vrij voor mij altijd speciaal blijven.

Muziek in je moerstaal is een uitdrukking die we allemaal wel kennen. En ik heb heel lang en heel hard geroepen dat ik daar niet zo veel van moet hebben. Maar wat ik er vaak niet bij zei, was dat ik dan eigenlijk voornamelijk smartlappen bedoelde. En of dat nu uit de oude doos kwam van bijvoorbeeld Johny Jordaan of Andre Hazes, of meer uit deze tijd zoals Yves Berendse, dat maakte voor mij niet uit. Voor mij dus geen festival van het levenslied.

Maar de muziek in onze eigen taal is natuurlijk veel breder dan dat. En daar kwam ik maar weer eens achter toen we het programma voor de Proms in Den Bosch aan het samenstellen waren.

Wat bijvoorbeeld te denken van de vele mooie en intieme theaterliedjes van Toon Hermans of Paul van Vliet. En ja, ook Wim Kersten schreef ze, naast zijn vele carnavalshits. Ook deze liedjes vertellen over het leven. Maar voor mij toch ook weer op een andere muzikale wijze.

En ja, als we het dan over liedjes met een Nederlandse tekst hebben, dan kun je natuurlijk niet om Doe Maar heen. Hier in Tilburg op dit moment weer een hot item omdat er een standbeeld voor Henny Vrienten gaat komen. Ook in het filmpje hiernaast zit in een Doe Maar nummer bij mijn Nederpop Medley.

Doe Maar was natuurlijk niet de enige. Ook Toontje Lager en De Dijk waren populaire groepen die in het Nederlands zongen. En dat had je natuurlijk ook nog het dialect met als belangrijkste vertegenwoordigers Normaal en Rowen Heze.

Maar voor leuke Nederlandstalige nummers hoeven we gelukkig niet zo ver terug in de tijd. Vorig jaar speelden we op de Proms nog het nummer Stiekem van Goldband en Maan. En ook dit jaar zal er weer iets dergelijks te horen zijn.

Dat is echter nog een tijdje weg. De echte Bossche Prom vindt dit jaar plaats in het weekend van 31 oktober en de kaartverkoop is nog niet gestart. Maar als het zover is moet je niet te lang wachten. Bij het afgelopen Grand Gala hadden we 4 voorstellingen en die kaarten waren binnen een uur uitverkocht !!