Dat was wel een beetje het gevoel de afgelopen tijd. Hier adem ik vrij was een grandioos succes. Ik kreeg al veel vragen over wat ik nu ga schrijven. En dat leverde in eerste instantie een wat benauwd gevoel op. Het gevoel dat ik qua muziek mezelf weer moest overtreffen na de afgelopen musical.

Maar nu het stof wat is neergedaald, begint het wel alweer te kriebelen. De samenwerking met regisseur Boy Jonkergouw heeft alweer tot resultaat dat er gekeken wordt naar een nieuw script. Daarnaast kreeg ik afgelopen week een telefoontje uit den lande of ik tijd had voor een grote productie in september 2025.

Twee totaal verschillende ideeen overigens, en dat geeft bij mij altijd weer volop inspiratie. Een ding hadden deze nieuwe hersenspinsels wel gemeen, en dat was historie en erfgoed. Op de een of andere manier komt bij mij toch altijd weer geschiedenis om de hoek kijken. Ik ben er zelfs Tilburgs erfgoed mee geworden naar aanleiding van mijn musical Moordhoek.

En dat deed me weer denken aan mijn allereerste echt grote compositie. Dat was een stuk voor Harmonie St. Remi uit Baarle Nassau. Mijn allereerste orkest. In 2008 mocht ik voor hun eeuwfeest een stuk schrijven. En dat werd Borderlines, een stuk over de smokkelgeschiedenis uit de jaren 50 van de vorige eeuw. Toen zogenaamde Pungelaars de strijd aangingen met de grenswachten van de Marechaussee.

Muzikaal wist ik de twee volksliederen van Nederland en Belgie met elkaar te verweven, wat precies de situatie in het dorp aangaf. Daar liggen namelijk verschillende stukje Belgie in Nederland en dat geeft een nogal verwarrende puzzle met grenzen.

Een grote kans dus dat mijn volgende grote werk weer iets met historie te maken heeft. Wat?? dat horen jullie nog wel.

De afgelopen weken heb ik aan aandacht geen gebrek gehad. Zowel muzikaal als politiek. Het laatste nieuws kwam van mij als voorzitter van de werkgroep Tilburg 2050. Een mooi artikel in de lokale krant. In die werkgroep werken we toe naar een visie hoe de stad er in 2050 uit zou moeten komen te zien.

Een van de onderdelen is de arbeidsmarkt. En hoe het er in die tijd economisch uit ziet. Uiteraard worden veel meer onderwerpen meegenomen, zoals klimaat en wonen, maar ik beperk me in mijn blog maar even tot deze. En dat heeft een reden.

In de werkgroep proberen we de zaken niet teveel politiek te maken. Het gaat tenslotte om alle inwoners van de stad. Maar in het licht van de huidige ontwikkelingen in ons mooie kikkerlandje kan ik niet negeren dat er voor mij en mijn collega’s wellicht lastige tijden aan gaan breken…alweer.

Lokaal staan we voor een eerlijke betaling voor kunstenaars. Dat betekent dat gages en prijzen voor kunstwerken behoorlijk omhoog gaan. De budgetten stijgen echter lang niet altijd mee. Gevolg daarvan is dat het aanbod behoorlijk terug kan gaan lopen. Of dat je het dubbele gaat betalen voor een toegangskaartje in het theater. Hoe het precies uit gaat pakken, weten nu nog niet. Dat hangt nog teveel af van wat een nieuwe regering gaat besluiten over Kunst en Cultuur en de rol daarvan in onze samenleving.

En daar maak ik me best wel zorgen over, want alles hangt met elkaar samen. Zowel lokale, provinciale als landelijke subsidies en investeringen. Ik kan slechts hopen dat wij als kunstenaars niet weer terugvallen in het hobbyisme. Wat we doen is van waarde en daar moet een terechte beloning tegenover staan. Gelukkig kan ik zeggen dat in het bekende filmpje wat ik al vaker gedeeld heb, dat ook het geval was.

Wat was het geweldig. Na zo lange tijd jouw muziek eindelijk in zijn volle glorie te laten horen aan het publiek. Ik heb vele geweldige reacties ontvangen. Wat fijn dat Hier adem ik vrij zo omarmd is door het Tilburgse publiek. Dank ook aan Frank van Pamelen en Jace van de Ven voor jullie mooie (niet)recensies.

En dan, dan gaat het leven weer gewoon door. Nou ja, gewoon…Ik ben alweer volle bak bezig met nieuwe dingen. Een daarvan wil ik toch even speciaal onder de aandacht brengen. Een paar weken geleden maakte ik al melding van het feit dat ik het examen van Danique Dusee zou begeleiden als muzikaal leider en arrangeur. Ik gaf ook aan dat ik daar nog op terug zou komen, en dat doe ik bij deze.

Tijdens mijn opleiding was ik niet bepaald de gedroomde student. Anders gezegd, ik ging lichtelijk flierefluitend door het leven en dus ook door mijn studie. Een docent wist mij echter ongelooflijk te boeien voor het vak als docent en voor muziek, Ad Nienhuis. En die band was wederzijds. Ik was apetrots dat ik hem op zijn eigen IVO Mavo mocht vervangen als muziekdocent. Helaas is hij veel te vroeg gestorven.

Jaren later loopt een meisje uit de brugklas mijn lokaal binnen en ben ik haar mentor. Het blijkt de kleindochter van Ad te zijn, Danique. Al snel kom ik er achter dat zij een prachtige stem heeft en al volop bezig is met musical. Zowel op school als op de MusicAllFactory. Vanaf dat moment ontstaat er een band en blijf ik haar volgen en begeleiden. Tot nu dus, bij haar eindexamen op Fontys Muziektheater.

Vandaag werd bekend dat zij naast Pia Douwes de hoofdrol heeft in de nieuwe editie van de musical Elisabeth (de componist vormde trouwens een belangrijk inspiratiebron voor mijn eigen productie Hier adem ik vrij). En meteen stond ze vanavond live op het podium tijdens de uitreiking van de Musical Awards. Wat ben ik trots op haar, en wat voelt het als een kado aan mijn favoriete docent om haar nog steeds te begeleiden. Conclusie: ik heb een topbaan !!

En dan, 2.148 dagen na de eerste brainstorm, staat Hier adem ik vrij eindelijk op de planken. Wat een rollercoaster is dat geweest. 6 jaar lang gewerkt en geschaafd aan mijn mooiste voorstelling tot nu toe, althans, dat vind ik zelf dan. Drie keer een zo goed als uitverkochte zaal en een matinee gaan nu hoop ik genieten van deze productie.

Er is veel veranderd in die jaren. Uiteindelijk hebben mijn partners in crime: Boy Jonkergouw, Ingrid van den Nieuwenhuizen, Manon van Riel, Simon Haen en Jeroen Willemse een prachtig eindresultaat weten te bewerkstelligen. Voor mij een topteam om mee te werken. Maar ook een dankjewel voor alle mensen die aan eerdere versies hebben meegewerkt en gerepeteerd. Ook zij hebben het eindresultaat mede gestalte gegeven.

En dan de cast. Sommigen al vanaf het eerste uur, en anderen in een later stadium. Ze gaan knallen vanavond op de première. Het publiek ziet het eindresultaat, maar wat niet zichtbaar is, is de ontwikkeling die deze spelers het afgelopen jaar hebben doorgemaakt. Ik kan zondermeer zeggen dat iedereen boven zichzelf is uitgestegen.

Wie ik zeker niet mag vergeten is het bestuur van de Stichting Muziektheater Tilburg. Bij een dergelijk grote productie komt ontzettend veel kijken. Zij hebben kosten noch moeite gespaard om de droom van mij te laten uitkomen. Gwendolyn, Sandra, Jos, Beppie, Boy, Marco, Herma en productieleider Dorith, heel erg bedankt voor het geloof dat jullie in mij hadden om Hier adem ik vrij te realiseren. En voor het vele werk dat jullie verzet hebben.

Tot slot, mensen van de grime, kleding, kappers, changeurs, decorbouwers, en alle andere vrijwilligers: Dank jullie wel voor al jullie werk. Vanavond mag ik in de frontlinie het 15 koppig orkest met topmuzikanten dirigeren. Vanmiddag moest ik heel even terugdenken aan de laatste keer dat ik in de orkestbak van de schouwburg stond. Toen dirigeerde ik Moordhoek, mijn eerste musical.

Ik ga genieten van 4 prachtige voorstellingen. En ik hoop dat het publiek dat ook gaat doen.

Met nog 1 week te gaan zou je denken dat de focus volledig ligt op de première van Hier adem ik vrij. Maar helaas, die luxe heb ik dus niet. Natuurlijk gaat een belangrijk deel van mijn tijd en mijn gedachten daar naar toe. Maar er gebeurt de komende week ook echt wel wat meer.

Zo ben ik als gemeenteraadslid ook voorzitter van de werkgroep Tilburg 2050. Deze werkgroep is mede verantwoordelijk voor de visie op onze stad over ruim 25 jaar. Dat doe ik als voorzitter samen met mijn collega’s maar ook met de inwoners van onze stad. En ja, als op 18 april de verjaardag van de stad wordt gevierd, staan we natuurlijk ook stil bij de toekomst.

18 april is ook de deadline voor mijn business case van Campus Sparrenhof. Hoe gaan we het primair- en voortgezet onderwijs een mooie plek geven op dit prachtige landgoed? Natuurlijk gaat het in dit stuk over financiën, maar gelukkig is er ook veel ruimte om een visie uit te dragen over opvoeding en educatie in de natuur en in de toekomst. Ont-moeten en Ont-wikkelen staan daarbij centraal.

En ondertussen ben ik flink aan het arrangeren voor het examen van een voor mij bijzondere student van Fontys Muziektheater, Danique Dusee. En dan zul je je afvragen waarom haal je je dat ook nog op de hals? En dat is simpel. Allereerst is Danique niet zo maar iemand voor mij, maar daarover meer in een latere blog. En ten tweede, het begeleiden van studenten bij dergelijke eindexamens doe ik al jaren en met veel plezier. En dat zorgt weer voor een goede binding met mijn werkveld.

En dat brengt mij weer terug bij 18 april, de première van Hier adem ik vrij. Een van de collega’s in het Artistieke Team is Ingrid van den Nieuwenhuizen. En wie denk je dat ik jaren geleden heb begeleid bij haar eindexamen muziektheater? Precies, Ingrid dus. En dat was het begin van een jarenlange fijne samenwerking. Niet alleen als vocal coach, maar ook als zangeres bij bijvoorbeeld de Proms concerten van mijn harmonie in Den Bosch.