Langzaamaan wordt het wat rustiger. Mijn inwerkperiode op de kinderopvang loopt ten einde, het rooster daar krijgt een wat vastere vorm (als ik tenminste niet ziek wordt), de verkiezingen zijn voorbij en de collegevorming krijgt gestalte en tot slot zijn de eerste repetities bij Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch ook achter de rug. Even weer tijd om adem te halen en de blik vooruit te richten. Een ding is wel wat blijven liggen in de afgelopen maanden, en dat is het creatieve werk. Ik heb al wekenlang niet meer gearrangeerd of gecomponeerd. En dat begint toch weer wat te jeuken. Gelukkig is een van de redenen dat ik bij de eerder genoemde harmonie dirigeer, het feit dat ik ook de arrangementen voor die club verzorg. Daar ligt dus nog een opgave. Ik ben maar eens begonnen om wat ouder werk weer op te poetsen om dat eens uit te proberen op de repetitie, en tot nu toe beviel dat goed. De medley van nummers van Michael Jackson valt goed in de smaak. Hiernaast een (digitale) opname van het werk voor de geinteresseerden. Op dus naar wat nieuwe arrangementen en de ideeen zijn er al. Wat die zijn, dat blijft nog even een verrassing. In ieder geval iets wat ik nog niet eerder heb geprobeerd en waar ik heel benieuwd naar ben hoe het zal gaan werken. Wordt vervolgd !!

Voor wie nu denkt…huh? Wat voor titel is dat nu weer? In de Langestraat is namelijk mijn CulTuur BSO Monopole gevestigd, de naschoolse opvang waar ik onlangs artistiek directeur van geworden ben. En wat doen we daar als het de hele week hartstikke lekker weer is? Dan laten we de kinderen buiten spelen en zetten we een grote boombox buiten met zomerse klanken. De verkleedkist verhuist eveneens naar buiten en al snel staan er verschillende kinderen verkleed en wel hun eigen dansje op de latin klanken te improviseren. Ik zat al dit plezier zo samen met een medewerker te bekijken en op een gegeven moment kreeg ik natuurlijk de opmerking of ik ook mee kon spelen met deze muziek. Toen ik vertelde dat ik al in verschillende bands had gespeeld en dat mijn laatste band van voor Corona ook best wel wat zomerse klanken op het repertoire had, moest dat natuurlijk bewezen worden. Al vlug klonk het geluid van This is Lovski door de box, en werd de roep om bewijs dat ik dat ook kon spelen steeds luider.

Er zat dus maar 1 ding op: de volgende dag zou het weer zulk lekker weer worden en stond er weer zo’n latin dans sessie op het programma. Maar nu met de live klanken van meneer Ron op zijn meegebrachte trombone. Ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb, lekker in het zonnetje, met allemaal springende en dansende kinderen om me heen. Dat deed me weer denken aan al die festivals van voor Corona. Ik hoop dat dat allemaal weer snel gaat plaatsvinden. Of ik er zelf bij ben is nog maar de vraag. Ik spring niet meer zo hard op een podium, aangezien mijn fysieke gesteldheid soms wel wat te wensen over laat. Maar dat is niet erg. Ik gun het vooral mijn maatjes van This is Lovski en al die andere bands die zo lang droog hebben gestaan.

Na 2 jaar Corona en na een jaar bijna te hebben stilgestaan, raast mijn leven zich op dit moment weer voort met de snelheid van een TGV. Een heel onwerkelijk gevoel, en ik moet er ook best wel aan wennen. De laatste maanden kon ik het ene na het ander goede nieuws melden dat ik weer volle bak aan de gang was, met als hoogtepunt de verkiezingen een week geleden. En dat is wennen. Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor een werkweek van minstens 80 uur. Maar nu heb ik toch wel wat moeite met dit tempo. Doordat ik een jaar heel bedachtzaam aan ideeën kon werken, ben ik nu soms bang dat ik zo snel ga, dat ik mooie dingen voorbij flits, zonder ze op te merken. Voor mij een heel nieuwe ervaring.

Des te mooier was het gesprek dat ik gistermiddag had met 5 vrouwen over een idee dat is ontstaan in Coronatijd. Dat idee behelst een muziektheaterproductie met een kleine cast, een klein orkestje, bestemd voor de Nederlandse en Vlaamse theaters. Jawel, mijn eerste professionele productie. Had ik nog twijfels of ik deze door zou moeten zetten, zeker nu ik het weer hartstikke druk heb, dan zijn deze na die brainstorm helemaal verdwenen. Dit moet ik gaan maken, ik kan simpelweg niet anders. En het hoeft niet snel, als het maar kwaliteit heeft. Ik wil er nog niet al te veel over kwijt… maar een eerste muzikale (digitale) schets en een sfeerfoto wil ik hier al wel posten…..wordt vervolgd !!

Het risico zat erin. Eens zou het gaan gebeuren: het feit dat mijn blog de donderdag niet zou halen. Mijn trouwe volgers zullen gemerkt hebben dat er vandaag (of eigenlijk gisteren, aangezien ik dit in het holst van de nacht zit te typen) geen blog te vinden was. Hoe dat kwam is eigenlijk voor mij gewoon heel fijn nieuws. Mijn partij, GroenLinks, kwam bij de gemeenteraadsverkiezingen als grote winnaar uit de bus. Maar liefst 10 zetels wisten we binnen te halen, en dat zorgde voor ongekende situaties op de donderdagochtend. Ineens moest er van alles besproken worden door de nieuwe fractie aangezien wij dus in de lead zijn bij de vorming van een nieuw college. En er moest natuurlijk nog een beetje feest gevierd worden. Dit alles zorgde ervoor dat er dus even alle tijd bij inschoot om een blog te schrijven, dat moest helemaal op het eind van de dag nog even geregeld worden. Bij deze dus.

Ik mag de komende 4 jaar dus aan de slag als raadslid hiet in Tilburg. Een momentum wat ik uiteraard zal aangrijpen om de Kunst en cultuur sector hier te versterken. Voor diegene die nieuwsgierig zijn hoe ik dat wil gaan doen, zou ik zeggen: blijf mijn blogs volgen, want daar  zal ongetwijfeld het nodige te lezen zijn. Voor diegene die op mij en GroenLinks hebben gestemd, dank voor het vertrouwen, we zullen het niet beschamen.

Tilburgs Geluk….De slogan van Groenlinks voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Een mooi streven waar ik graag voor ga. Als je dan ook nog weet dat de titel van het verkiezingsprogramma is “In Tilburg ademt iedereen vrij”, dan is de link snel gelegd naar waar ik gelukkig van wordt, en dat is dat ergens de komende jaren mijn musical Hier adem ik vrij te zien zal zijn in de Tilburgse schouwburg.

Als ik dit schrijf voor mijn wekelijkse blog, is het de avond dat in Roermond mijn andere musical, Muziektheater Cuypers in premiere zou zijn gegaan, tenminste als Corona geen roet in het eten had gegooid. Het markeert een periode die ik achter me hoop te laten. Een periode waarin mijn geliefde Kunst en Cultuur sector grote offers heeft gebracht, om met name de zorg niet te laten ontsporen. Des te belangrijker dat nu de politiek opstaat om deze sector op alle fronten te steunen, zodat ze weer tot volle bloei kan komen en gaat zorgen voor bruisende steden en dorpen. Want ik denk dat ik niet de enige ben die gelukkig wordt van al dat moois dat in de studio’s en ateliers van Tilburg wordt gemaakt, maar dat ook de Tilburgse bevolking weer snakt naar de nodige beleving en verwondering in de musea, op de podia en zomaar op een hoek van de straat.

Hier in Tilburg wil ik me daar ten volle voor gaan inzetten als raadslid voor GroenLinks, en jullie kunnen me daarbij steunen met jullie stem bij de verkiezingen volgende week op 14, 15 en 16 maart. Je vind me bij lijst 3 op plek 5.