Om de zoveel tijd is het weer zo ver. Even een beschouwing op mijn politieke activiteiten in ons mooie dorp Tilburg. Maar deze keer niet zozeer over cultuur of over partij politieke zaken, maar meer over de beruchte stip op de horizon…de toekomst.

Sinds een paar maanden ben ik voorzitter van de werkgroep Tilburg 2050. En ik mag dit gerust een bijzondere taak noemen. De werkgroep wordt gevormd door de ambtelijke organisatie, de burgemeester, 2 wethouders en een afvaardiging van de gemeenteraad, zowel oppositie als coalitie. De werkgroep is in het leven geroepen om het proces om te komen tot een visie over hoe Tilburg er uit ziet in 2050, mede vorm te geven.

Een van de belangrijkste zaken daarbij is, dat dit niet een proces is dat enkel en alleen vanuit het stadhuis wordt gedirigeerd, maar dat het samen met organisaties en bewoners uit de stad en de dorpen wordt vorm gegeven. Gisteravond was de aftrap van een reeks lezingen van deskundigen die voeding geven aan de denkrichting. In dit geval ging het over Brede Welvaart.

Het was in ieder geval prettig om te zien, dat naast de nodige ambtenaren en raadsleden een kleine honderd andere belangstellenden zich in de raadszaal hadden verzameld om te luisteren en te reflecteren over dit onderwerp. Kern van het verhaal voor mij was toch wel, dat welvaart niet langer een product is van zuiver economische waarden, maar dat ook geluk, welbevinden en maatschappelijk betekenis mee tellen als ervaring van rijkdom.

En dan bekruipt mij het gevoel van trots dat ik binnen mijn wereld van kunst, cultuur en onderwijs dus een belangrijke bijdrage hier aan kan leveren. En dan niet alleen als voorzitter van de werkgroep, maar ook in mijn werk. En soms komen dan een muzikant en een hoogleraar al eerder bij elkaar. Over de arbeidsmarkt, en niet in een lezing, maar bij het maken van een lied.

Een tijdje terug was componeren het onderwerp van mijn blog. Maar naast componeren is ook het arrangeren van muziek een belangrijk deel van mijn werk als musicus. En zeker nu in carnvalstijd. 

Zo heb ik in mijn eigen Kruikenstad al het nodige arrangeerwerk geleverd. Jarenlang voor de hofkapel, die mijn arrangementen nog steeds spelen. En naast losse arrangementen voor allerlei blaasorkestjes schreef ik voor Kruikenstad in Koor, de Kruikenconcerten en de Kruikenviering. 

Inmiddels is ook het nodige arrangeerwerk in Oeteldonk te horen. Sinds ik dirigent ben van de Koninklijke lever ik ook een belangrijk aandeel voor het bekende Grand Gala du Kwek. En over een paar weken is dat ook weer te beluisteren in het nieuwe Theater aan de Parade.

Als Brabander vind ik carnaval een leuk feestje om voor te arrangeren, maar ik doe natuurlijk meer. En zo typte ik maar eens een paar termen op Youtube achter elkaar om te kijken wat er uit zou komen: Ron Antens, Brabant en arrangeren. En daar kwam bovenaan als eerste een arrangement uit dat ik ooit voor Thomas Pieters en Kamerata Zuid schreef. Mijn Brabantse Hart.

Het grappige was, dat in de clip die er bij zat, een aantal mensen naar voren kwamen waar ik al eerder mee gewerkt had. Bertus Borgers bijvoorbeeld met wie ik samen strijkers arrangementen maakte voor de Golden Earring. En Gerard van Maasakkers met wie ik nog samen gespeeld heb op zijn CD Iets van april.

Als je al een tijdje werkzaam bent in het muziekwereldje dan vergeet je soms wat je allemaal al gedaan hebt. En terugkijkend is dat inmiddels al een behoorlijk lijstje. Misschien maar eens een plakboek beginnen of een eigen Youtube kanaal.

Ik kreeg het als kind al te horen, “jij met je luchtkastelen”. Later zou blijken dat ik ze letterlijk ging bouwen, want mijn allereerste en liefste hobby werd mijn beroep: blazer !! En dan natuurlijk de grootste toeter die er op dat moment te vinden was, de tuba. Later aangevuld met de trombone.

Jarenlang heb ik op deze twee instrumenten allerlei stijlen in evenzoveel verschillende ensembles en orkesten mogen bespelen. Het was me zelfs gegund om een keer een improviserend solo programma te spelen. Dat was in de liften van de TU in Eindhoven, en daarin reageerde dan weer dansers op mijn muziek.

Het bracht me in vele landen en zelfs andere werelddelen. Onvergetelijk waren de optredens met The Dutch Tuba Quartet in Canada en met Projekt Rakija in Hongarije (Sziget) en  Denemarken. Ook Barcelona met het Fiestorkest was een hele mooie.

Toen een jaar geleden dus vanwege mijn gezondheidsproblemen het blazen niet meer lukte was dat best wel een klap. Natuurlijk kon ik mijn muzikale ei nog steeds kwijt in de vele arrangementen en composities. Maar niet meer kunnen blazen voelde toch een beetje als een afscheid, en dat deed pijn.

Maar nu blijkt dat afscheid gelukkig niet definitief te zijn. Net voor kerst heb ik zelf de trombonepartijen van mijn carnavalskraker kunnen inspelen in de studio. En sinds dit nieuwe jaar heb ik ook de tuba weer uit zijn tas gehaald. De eerste zware klanken hebben daarmee in mijn nieuwe studio thuis weer geklonken, en daar werd ik enorm blij van.

Dus wie weet, kom ik ook weer wel ergens een podium op, of duik ik een studio in, of een combinatie van beiden, zoals we deden met This is Lovski. Niet omdat het moet, maar omdat het kan !!

En dat het maar een prachtig muzikaal 2024 mag worden. Ik ga daar in ieder geval mijn steentje aan bijdragen hoop ik. Een ding is in ieder geval zeker…het zal vanuit mijn kant heel divers gaan worden.

Dat begint al komende zaterdag, als ik met mijn vrienden van CV Confetti weer een gooi ga doen naar de carnavalskraker van Kruikenstad op het grote podium van 013. Dat is me al eens eerder gelukt, en dankzij Corona bleef dat liedje 3 jaar lang het Tilburgs carnavalslied.

Mijn komende musical is allesbehalve carnavalsmuziek. De stijl van Hier adem ik vrij komt nog het dichtst in de buurt van jaren 80 rockmuziek. En mijn requiem is helemaal in klassieke stijl geschreven; voor kamerorkest met 2 fluiten, hobo, klarinet, fagot en 2 hoorns. En dat geeft aardig weer, waar mijn smaak al die jaren al heeft gelegen. Overal namelijk. Of het nu free jazz of filmmuziek is, kleinkunst of klassiek, musical of metal, het maakt me niet uit.

Jullie kunnen dan ook mijn verwarring voorstellen toen deze week iemand vroeg of ik mijn 3 favoriete songs wilde doorgeven. Sjezus, 3 maar? Welke moeten dat in godsnaam dan worden? Ik krijg niet eens het lijstje van de top 2000 ingevuld omdat ik altijd te lang twijfel. In een opwelling heb ik er toen maar vlug 3 doorgegeven. Eentje komt wel vaker terug bij mijn favorieten, namelijk Good Vibrations van de Beach Boys. Fantastisch hoe dat nummer in elkaar zit.

Maar ja, een dag later had ik er al weer minstens 5 die ook hadden gekund. En bij een bepaald nummer realiseerde ik me dat die al meer dan 30 jaar lang iedere keer weer iets bij me losmaakt. Het nummer staat op een unieke LP getiteld Live at the Hollywood Bowl. Afijn, luister maar. Mij gaat deze nooit vervelen !!

Vorige week heb ik al wat teruggekeken op 2023. Een ding had ik daarbij nog niet genoemd, en dat is mijn nieuwe werkplek. Al een paar maanden werk ik vanuit mijn nieuwe studio/kantoor. En daar ben ik ontzettend blij mee. Toen ik mijn huidige woning kocht, was het al de de bedoeling dat er een aparte werkruimte zou komen, maar Corona gooide financieel roet in het eten. Dankzij een zakelijk heel succesvol 2022 en 23 en met wat hulp van mijn ouders, is mijn droom dan toch gerealiseerd.

En dan is het natuurlijk leuk om vooruit te kijken naar 2024. Ook daarover had ik al een tip van de sluier opgelicht in mijn vorige blog. We beginnen in februari met mijn tweede editie van het Grand Gala du Kwek. Deze keer in het spiksplinternieuwe Theater aan de Parade. Samen met hen komt er ook weer een editie van Opera op de Parade in juni. Daarover later meer.

Maar waar ik het allermeest naar uitkijk is de opvoering van Hier adem ik vrij. Het is al bijna 5 jaar geleden dat ik de eerste noten schreef van deze musical. Inmiddels zijn er diverse nummers al weer aangepast en bewerkt. Tijden veranderen, dus ook het script. Zeker als er de nodige weerspiegelingen van het huidige tijdsbeeld in zitten. En dat heeft dan weer gevolgen voor liedteksten, het metrum en de vorm. Maar het wordt alleen maar beter, en ik kan niet wachten tot de premiere op 18 april. In het filmpje de eerste orkestrepetie van 3 jaar geleden. Deze muziek ging er uit, maar is in de nieuwste versie weer terug en nu met koor.

Nieuw in 2024 is de hulp van een stagiere van de opleiding AME van Fontys. Zij loopt een klein half jaartje met me mee en gaat me ondersteunen bij diverse werkzaamheden. Ook ga ik eind mei weer een student van de opleiding Muziektheater begeleiden bij haar eindexamen. En dat ik vind ik ook weer bijzonder, want het is de kleindochter van mijn eigen docent schoolmuziek van het conservatorium van weleer.

Kortom, ook in 2024 zal er weer van alles te melden zijn. Ik wens daarom alle lezers van mijn blog de beste wensen voor 2024, en dat het voor jullie allemaal vooral een muzikaal interessant jaar mag worden.