Nog een paar dagen, en dan is het Kerst 2021. En helaas opnieuw een kerst in lockdown, net als een jaar geleden. En dat brengt me bij terugblik 2. Als er het afgelopen jaar iets anders is gelopen dan ik had verwacht, dan is het eigenlijk wel mijn activiteit op het gebied van mijn geliefde trombone en tuba. Nu de knoop was doorgehakt dat ik volledig zelfstandig ondernemer was, had ik ook het idee dat een deel van mijn bedrijf zou gaan bestaan uit het bijeenblazen van een stukje inkomen. Hoe anders is dat gelopen. Mijn bandje bleef opgesloten zitten want evenementen gingen nog steeds niet door. De paar optredens die ze konden doen, waren met de kleinste bezetting, dus zonder blazers. Ook andere projecten om mijn blazerskunsten te etaleren bleven uit. En tjsa, dan ebt de motivatie bij mij om thuis te oefenen langzaamaan weg (en diegene die mij kennen, weten dat thuis oefenen nooit mijn sterkste kant was ). Maar wat ik nooit had gedacht, was dat ik het ook minder miste. Het boeide me even niet meer. Corona had ook een stuk laatmaarwaaien virus bij mij achtergelaten denk ik.

Tot een maand geleden. Ineens moest ik weer aan de bak omdat er op twee plekken ineens trombone partijen moesten worden ingespeeld. Dus, toeters naar de instrumentendokter, en oefenen, oefenen, oefenen. Je hebt toch een reputatie hoog te houden natuurlijk. Het resultaat hiervan zal in 2022 te horen zijn.

Voor nu wens ik alle lezers van mijn blog hele fijne feestdagen toe. En ter illustratie een kerstclip van de Theater BV, waarop ik 4-stemmig te horen ben met mijn laatste tromboneklanken van 2020. Een prachtig samenwerkingsproject van collega’s uit mijn geliefde muziektheater wereld. Bedoeld als hart onder de riem voor de lockdown van een jaar geleden, maar helaas weer actueel.

In deze eerste terugblik wil ik wat nader ingaan op wat mij tot bovenstaande keuze bracht. Daarover kan ik kort zijn, namelijk mijn gehele ontwikkeling op het gebied van muziektheater. In 2017 had ik een succesvolle productie op de planken gezet met Moordhoek, de muziektheater voorstelling over Marietje Kessels. Al tijdens die productie ontstond het idee voor Hier adem ik vrij en in 2019 werd met deze productie gestart, in 2020 gevolgd door mijn aanstelling als componist en muzikaal leider bij Muzietheater Cuypers in Roermond. Dit alles sterkte mij in het idee om meer met musical en muziektheater te gaan doen. Een besluit waar ik overigens nooit spijt van heb gehad, ook nu niet. Ondanks het feit dat veel door Corona anders is gelopen. Velen in mijn omgeving hebben mij weten te overtuigen dat ik moet blijven componeren en produceren in dit genre. De reden is simpel: in het verleden behaalde resultaten bieden in dit geval voor hen wel een garantie voor de toekomst. Ter mijmering hiernaast een opname uit Moordhoek, waar het allemaal mee begon.

Toen ik deze blog begon, had ik me voorgenomen dat het elke week een leuk en positief stukje zou worden dat verhaalde over waar ik als componist en muzikant wekelijks mee bezig was. Het vaccineren was begonnen en hoewel we midden in een lockdown zaten was ik vol goede moed wat de toekomst me ging brengen. Ik was gestopt in het onderwijs om me volledig op mijn passie te werpen…muziek maken en muziek schrijven! Ik was al jarenlang zzp’er naast die baan in het onderwijs en klaar om volledig als ondernemer aan de slag te gaan. Een loopbaancoach had me geweldig geholpen om mij mijn kracht te laten zien en er voor te gaan waar ik goed in was. Creatief ondernemen, op eigen benen en met de steun van mijn familie en vrienden die allen overtuigd waren dat ik dit kon.

Nog steeds ben ik daarvan overtuigd. Ik geloof nog steeds in mijn eigen kracht en die van mijn muzikanten collega’s. Jaren geleden stuk voor stuk steeds meer als zzp’er aan de slag gegaan, niet uit keuze maar omdat een overheid onze sector die kant uit stuurde. Maar he, dat ging ons lukken….toch? Mensen houden immers van muziek? Mensen vinden het toch leuk om naar het theater te gaan? Dus, schouders eronder en gaan!! Maar nu, na de zoveelste lock down waarin onze sector weer aan banden wordt gelegd, is die afkorting zzp veranderd in zelfstandige zonder perspectief. En waarom? Wat hebben we in vredesnaam dan verkeerd aangepakt? Telt dat wat wij doen zo weinig mee in onze samenleving? Is het echt niet meer dan “och, dan zoek je toch een andere baan?”. Houden mensen niet meer van muziek? Of denkt iedereen dat dat maar vanzelf klinkt? Op deze manier klinkt er over een jaar niets meer dan de muzikale herinnering van voor de Coronatijd. Dan zijn wij als kunstenaars verdronken in een onbarmhartige economische paragraaf die het niet waard was om gered te worden toen alle inkomsten wegvielen. 

Nog niet lang geleden, zo ongeveer toen ik begon met het schrijven van blogs, componeerde ik een lied over schepen die na jarenlange dienst op een strand aan de grond werden gevaren om te worden ontmanteld. Het was een speciale opdracht in Coronatijd. Ik hoop nu oprecht dat het geen voorteken was!!

Voor die mensen onder ons, die zingen of een blaasinstrument bespelen een bekend begrip. Ademsteun is nodig om zuiver en met een mooie klank te zingen of te spelen. Ademsteun is ook iets wat je moet onderhouden en blijven trainen. En ja, als je dan het afgelopen jaar door niet geheel onbekende redenen, wat gebrek aan motivatie had om te oefenen, dan blijkt dat die toon vroeger toch wel wat beter klonk. Sowieso was de conditie ook wel toe aan een stukje renovatie. Dus de afgelopen week maar eens een sportschool binnengelopen, een intake gedaan, en begonnen met bewegen. Tijd zat door omstandigheden. En daarnaast natuurlijk die trombone en tuba meer weer eens uit hun koffer getrokken.

De reden voor dit alles is namelijk dat ik binnenkort weer te beluisteren zal zijn op het worldwideweb. Afgelopen maand ben ik gevraagd om mee te spelen in een band van een Tilburgse zanger. Meer hierover op 15 januari als een eerste nummer uit zal komen. Daarnaast hoop ik natuurlijk dat we ons ook snel weer live mogen presenteren. Want muziek maken op een podium blijft toch nog steeds iets om naar uit te kijken. Tot die tijd hiernaast een filmpje uit betere tijden, toen we lekker los konden gaan met Projekt Rakija en This is Lovski.

En weer zit ik op een donderdagochtend gespannen achter mijn laptop met een persconferentie in het vooruitzicht. Je zou willen dat het slechts een vervelende herinnering was van een blog twee weken geleden, maar het is helaas bittere werkelijkheid. En ook nu staat er weer een musicalproductie op scherp. Waar ik vorige week nog blij was dat deze na het wegvallen van Hier adem ik vrij, volop in de steigers stond, zo bang ben ik nu dat ook deze door mij gecomponeerde musical een halt zal worden toegeroepen door strenge corona maatregelen. Het maakt je langzaamaan kapot van binnen. Theaters open? Theaters dicht? Het vreet je helemaal op, zowel creatief als economisch. En er komt een moment dat het helemaal ophoudt. Helaas is bij een aantal collega’s dat moment al gepasseerd. Ik snap dat de focus nu helemaal op de zorg ligt en dat er een verschrikkelijk virus bestreden moet worden. Ik snap wat minder dat er mensen zijn die dit afdoen als een dingetje, terwijl ze wel moord en brand schreeuwen dat hun vrijheid wordt ingeperkt. Wat ik wel weet is datgene wat dit virus met je lichaam doet, het afbreken van je mogelijkheid om letterlijk vrij te ademen, dat doen die talloze aankondigingen en implementaties van maatregelen hiertegen, met mijn geest en creativiteit. Het wordt steeds benauwder……zwarter….totdat het simpelweg stopt.