Toen ik deze blog begon, had ik me voorgenomen dat het elke week een leuk en positief stukje zou worden dat verhaalde over waar ik als componist en muzikant wekelijks mee bezig was. Het vaccineren was begonnen en hoewel we midden in een lockdown zaten was ik vol goede moed wat de toekomst me ging brengen. Ik was gestopt in het onderwijs om me volledig op mijn passie te werpen…muziek maken en muziek schrijven! Ik was al jarenlang zzp’er naast die baan in het onderwijs en klaar om volledig als ondernemer aan de slag te gaan. Een loopbaancoach had me geweldig geholpen om mij mijn kracht te laten zien en er voor te gaan waar ik goed in was. Creatief ondernemen, op eigen benen en met de steun van mijn familie en vrienden die allen overtuigd waren dat ik dit kon.

Nog steeds ben ik daarvan overtuigd. Ik geloof nog steeds in mijn eigen kracht en die van mijn muzikanten collega’s. Jaren geleden stuk voor stuk steeds meer als zzp’er aan de slag gegaan, niet uit keuze maar omdat een overheid onze sector die kant uit stuurde. Maar he, dat ging ons lukken….toch? Mensen houden immers van muziek? Mensen vinden het toch leuk om naar het theater te gaan? Dus, schouders eronder en gaan!! Maar nu, na de zoveelste lock down waarin onze sector weer aan banden wordt gelegd, is die afkorting zzp veranderd in zelfstandige zonder perspectief. En waarom? Wat hebben we in vredesnaam dan verkeerd aangepakt? Telt dat wat wij doen zo weinig mee in onze samenleving? Is het echt niet meer dan “och, dan zoek je toch een andere baan?”. Houden mensen niet meer van muziek? Of denkt iedereen dat dat maar vanzelf klinkt? Op deze manier klinkt er over een jaar niets meer dan de muzikale herinnering van voor de Coronatijd. Dan zijn wij als kunstenaars verdronken in een onbarmhartige economische paragraaf die het niet waard was om gered te worden toen alle inkomsten wegvielen. 

Nog niet lang geleden, zo ongeveer toen ik begon met het schrijven van blogs, componeerde ik een lied over schepen die na jarenlange dienst op een strand aan de grond werden gevaren om te worden ontmanteld. Het was een speciale opdracht in Coronatijd. Ik hoop nu oprecht dat het geen voorteken was!!

Voor die mensen onder ons, die zingen of een blaasinstrument bespelen een bekend begrip. Ademsteun is nodig om zuiver en met een mooie klank te zingen of te spelen. Ademsteun is ook iets wat je moet onderhouden en blijven trainen. En ja, als je dan het afgelopen jaar door niet geheel onbekende redenen, wat gebrek aan motivatie had om te oefenen, dan blijkt dat die toon vroeger toch wel wat beter klonk. Sowieso was de conditie ook wel toe aan een stukje renovatie. Dus de afgelopen week maar eens een sportschool binnengelopen, een intake gedaan, en begonnen met bewegen. Tijd zat door omstandigheden. En daarnaast natuurlijk die trombone en tuba meer weer eens uit hun koffer getrokken.

De reden voor dit alles is namelijk dat ik binnenkort weer te beluisteren zal zijn op het worldwideweb. Afgelopen maand ben ik gevraagd om mee te spelen in een band van een Tilburgse zanger. Meer hierover op 15 januari als een eerste nummer uit zal komen. Daarnaast hoop ik natuurlijk dat we ons ook snel weer live mogen presenteren. Want muziek maken op een podium blijft toch nog steeds iets om naar uit te kijken. Tot die tijd hiernaast een filmpje uit betere tijden, toen we lekker los konden gaan met Projekt Rakija en This is Lovski.

En weer zit ik op een donderdagochtend gespannen achter mijn laptop met een persconferentie in het vooruitzicht. Je zou willen dat het slechts een vervelende herinnering was van een blog twee weken geleden, maar het is helaas bittere werkelijkheid. En ook nu staat er weer een musicalproductie op scherp. Waar ik vorige week nog blij was dat deze na het wegvallen van Hier adem ik vrij, volop in de steigers stond, zo bang ben ik nu dat ook deze door mij gecomponeerde musical een halt zal worden toegeroepen door strenge corona maatregelen. Het maakt je langzaamaan kapot van binnen. Theaters open? Theaters dicht? Het vreet je helemaal op, zowel creatief als economisch. En er komt een moment dat het helemaal ophoudt. Helaas is bij een aantal collega’s dat moment al gepasseerd. Ik snap dat de focus nu helemaal op de zorg ligt en dat er een verschrikkelijk virus bestreden moet worden. Ik snap wat minder dat er mensen zijn die dit afdoen als een dingetje, terwijl ze wel moord en brand schreeuwen dat hun vrijheid wordt ingeperkt. Wat ik wel weet is datgene wat dit virus met je lichaam doet, het afbreken van je mogelijkheid om letterlijk vrij te ademen, dat doen die talloze aankondigingen en implementaties van maatregelen hiertegen, met mijn geest en creativiteit. Het wordt steeds benauwder……zwarter….totdat het simpelweg stopt.

Een uitdrukking uit het theater die nu voor mij helaas een harde werkelijkheid is geworden. Na de zoveelste Corona piek kon het eigenlijk niet meer uitblijven. Meer dan 2 jaar stond mijn musical Hier adem ik vrij in de steigers, klaar om uitgevoerd te worden, maar na de zoveelste tegenslag was er geen andere keus meer dan de productie stil te leggen. Hoe nu verder? Dat is nog de vraag waar we met alle betrokken naar gaan kijken. Ik heb goede hoop dat mijn muziek nog gaat klinken, maar wanneer? Daar durf ik nu geen enkele uitspraak over te doen. Niet met dat nog steeds hangende zwaard van Damocles boven de theaterwereld. Want dat kunnen we nu over Corona toch wel zeggen. Ik ben namelijk niet de enige. Ook bij andere gezelschappen is de rek er soms dusdanig uit, dat producties geschrapt worden. Hoewel dit natuurlijk ook op economisch vlak een klap voor mij is, ben ik eigenlijk treuriger over het feit dat mijn muziek dus niet gaat klinken; je componeert in dit land namelijk niet om rijk te worden, maar omdat je iets te vertellen hebt.

Gelukkig voor mij ben ik niet helemaal monddood op dit vlak. In maart staat muziektheater Cuypers op de planken in het theaterhotel de Oranjerie in Roermond. van 9 maart tot en met 13 maart zijn er 6 prachtige voorstellingen te zien over deze bouwmeester. En o.a. het lied hiernaast zal daar gaan klinken. Hopelijk dus tot dan…

Ik denk dat iedereen ze wel kent, die twee maskers die symbool staan voor het theater. Ik in ieder geval wel, alleen had ik nooit gedacht hoe sterk ze symbool zouden staan voor mijn eigen situatie. Afgelopen week had ik zowel een reden om erg blij te zijn als eentje om diep van in de put te zitten. Laten we met het goede nieuws beginnen. Met ingang van maart 2022 start ik als vaste dirigent bij een harmonie orkest. Welke dat is, laat ik nog even in het midden. Daar zullen we later samen mee naar buiten komen. Ik kan wel aangeven dat ik er enorm zin in heb om weer te gaan werken met een enthousiaste vereniging die over een heleboel muzikale zaken hetzelfde denkt als ik. Uiteraard is hier het lachende masker het symbool van.

Minder goed nieuws met als symbool het huilende masker, is het feit dat vandaag bekend werd, dat een van de adviezen van het OMT is om de theaters weer te sluiten. Je begint je onderhand af te vragen wat je in godsnaam misdaan hebt om dit te verdienen. Het is natuurlijk nog maar een advies, maar het feit dat dit alweer genoemd wordt is al een reden om in huilen uit te barsten. Hoe kun je als theatermaker nog voorstellingen maken en plannen met een dergelijk jojo beleid?? En het ergste is nog wel dat theatermakers niet alleen qua inkomen weer in de gevarenzone komen, maar dat ook datgene wat ze maken weer aan het grote publiek onthouden wordt !! Duimen dus dat er een andere strategie gekozen wordt morgenavond.