Ik betrap mezelf erop dat ik de laatste maanden veel vaker naar voorstellingen ga kijken in het theater dan dat ik ooit deed. Niet alleen dat ik nu meer tijd heb, maar op de een of andere manier trekt het me meer en inspireert het me ook. Zo ook de laatste voorstelling die ik gezien heb: de musical Amelie, een wonderlijke voorstelling met prachtige vormgeving. Dat Amelie me inspiratie gaf was ook wel een beetje de bedoeling, aangezien ik bij de voorstelling was met twee partners in crime, Ingrid van den Nieuwenhuizen en Gioya van Rees. Met hen ben ik snode plannen aan het smeden voor een splinternieuwe productie…wat dat gaat worden….dat houd ik nog even voor me .

Nu hoeft niet altijd alles nieuw te zijn natuurlijk. Ook producties uit het verleden kunnen weer uit de kast worden gehaald. Natuurlijk zal er wat aan gesleuteld moeten worden, maar dat is vaak ook alleen maar leuk. Zo bracht Amelie me ook weer op het idee om de kindervoorstelling Spaghetti van Menetti weer eens op te poetsen. Destijds heb ik hiervoor de tekst, liedteksten en muziek geschreven, op basis van het boek van Kees Leibbrandt. Ieder die het boek kent zal niet verbaasd zijn dat ik zelf Menetti speelde in een reeks voorstellingen met Orchestre Infernal, op het lijf geschreven zal ik maar zeggen. In het filmpje hiernaast is te zien en te horen hoe dat ging. Orchestre Infernal bestaat helaas niet meer, maar het decor nog wel en aangezien ik zelf alles geschreven heb, houdt eigenlijk niets me tegen om Spaghetti van Menetti nog eens in de theaters te laten klinken.

Daar voel ik me op dit moment staan. Al vanaf het begin van mijn blog heb ik geprobeerd om informatief en vooral positief over mijn activiteiten te schrijven. Altijd vanuit datgene wat er op woensdagavond of donderdagochtend in mijn hoofd afspeelde. Maar nu ontkom ik er niet meer aan om te schrijven over de aankomende maatregelen die nodig zullen zijn om Corona voor de zoveelste keer een halt toe te roepen. Waarom? Omdat het al dagenlang door mijn hoofd beukt wat de gevolgen zullen zijn voor zo’n beetje alles wat ik nu doe.

Dat voelt als gevangen zitten tussen twee vuren. Ik gun iedereen zijn vrijheid, geluk en overtuiging in dit mooie land. De vrijheid om te denken wat je wil, om te zeggen wat je wil met respect voor anderen, om te geloven wat je wil, maar ook om je vak uit te oefenen waar je het meeste passie voor hebt. Waar je voor kiest, omdat dat het mooiste is wat je maar kunt doen. Door de stijgende besmettingen en ziekenhuisopnames dreigt nu opnieuw de 1,5 meter maatregel ingevoerd te gaan worden. Precies de maatregel die mij, werkzaam in het amateurkunst wereldje, opnieuw belemmert om mijn vak uit te oefenen. Net nu ik aangekondigd had dat mijn musicals weer op de planken zouden staan en de voorbereidingen weer waren begonnen. Al bijna 2 jaar wacht ik al om eindelijk mijn muziek weer live te horen.

De teleurstelling en de angst voor het slechtste scenario die dit teweeg brengt, roept gedachten op om iets of iemand de schuld te geven. En daar wringt dus de schoen…dat zijn die twee vuren. Aan de ene kant een regering, die nu niet bepaald uitblinkt in beleid waar we in de kunst en cultuurwereld de laatste 10 jaar blij van worden. En de voorvechters van vrijheid, die zich niet willen laten dwingen om zich te vaccineren, aan de andere kant. Het maakt me ongelooflijk verdrietig. De gedachte dat je weer moet ondergaan wat anderen voor je gaan besluiten en waar zoveel voor mij van afhangt. Daarom mijn oproep, als je er maar enigzins de mogelijkheid toe hebt, laat je dan vaccineren, zodat we dit achter ons kunnen laten. En beste regering, respecteer dat er ook altijd een kleine groep zal zijn die zich niet kan of wil vaccineren om diverse redenen, en neem andere maatregelen. Maar zet mijn beroepsgroep alsjeblieft niet weer op een zijspoor. Houdt de theaters open zonder 1,5 meter afstand en laat ons repeteren, zodat we volgend jaar een aantal prachtige voorstellingen weg kunnen zetten. De titelsong van mijn productie Hier adem ik vrij zegt het helemaal. Daarom hier nog maar eens een keer het filmpje. Lieve mensen, ik hoop jullie allemaal te zien in Roermond, Tilburg, Goirle en Waalwijk volgend jaar, in een van die prachtige theaters !!

Theater? Ik heb er iets mee. Of het nu door Corona komt of door het feit dat ik steeds meer muziek voor theater schrijf? Een ding is zeker, zodra ik het rode pluche van Schouwburg en Concertzaal Tilburg zie, krijg ik een warm gevoel van binnen. Zo ook gisteravond bij de tweede theatervoorstelling van het Brabants Dagblad. Het voelt als thuiskomen, zeker als ik weer de bekende gezichten zie van de technici en de medewerkers van de foyer. Helemaal leuk is het om dan je eigen muziek te horen in die mooie rooie zaal. Daarom maar eens een woordje van dank aan Martijne van Dijk van de Brabantse bond van muziekverenigingen en Lucas van Houtert, hoofdredacteur van het Brabants Dagblad, die het vertrouwen in mij hadden om het muziekstuk Lopend Vuur voor deze gelegenheid te componeren.

Maar ik ga natuurlijk niet alleen voor mijn eigen werk naar het theater. Komende vrijdag ben ik heel benieuwd naar de one-man show van Diederik Ensink, en volgende week ga ik naar de grote productie van Amelie. Heerlijk om achterover te leunen en te luisteren. En natuurlijk ook om inspiratie op te doen. Want naast het componeren van grote musicals, vind ik het toch ook leuk om te schrijven voor het wat intiemere werk. Ik kan dan ook al wel verklappen dat ik bezig ben met een kleine musical productie en met muziek voor een kleine voorstelling die te zien zal zijn op LunaLunaLuna tijdens de volgende Tilburgse Kermis. Ter illustratie hiernaast een opname van mijn compositie MS Odyssee, gezongen door Marieke van Middelkoop die ook de tekst schreef: kleinkunst over een schip dat is afgeschreven.

Nee, geen titel van een nieuw kinderprogramma. Maar een behoefte om na een lange tijd zelf ook weer eens mijn trombone en tuba wat meer aandacht te geven. Inmiddels ben ik al weer volop aan het schrijven en ook heb ik al weer wat gedirigeerd, maar aan het bespelen van mijn geliefde toeters ben ik nog niet toe gekomen. Had je me jaren geleden verteld dat ik met gemak mijn instrumenten een aantal maanden ik de kast kon laten liggen, had ik je keihard uitgelachen, maar inmiddels liggen ze al maanden te verstoffen. Afgelopen week heb ik ze maar eens tevoorschijn gehaald en meteen de conclusie getrokken; die moeten eerst maar eens een onderhoudsbeurt krijgen. Dus…Bert-Jan, ik kom binnenkort je nieuwe werkplaats eens bezoeken.

Maar dan…..wat en waar zal ik eens gaan spelen? Repeteren is leuk, maar ik doe dat toch het liefst in gezelschap. Mijn hippe bandje This is Lovski is weliswaar weer begonnen met optreden, maar kiest ervoor om op dit moment even zonder blazers op te treden. Misschien dus een goed moment om eens wat rond te neuzen en na te denken over wat en waar ik wil gaan spelen. Liefst iets theatraals, wat ik al veel heb gedaan, maar ik ben niet kieskeurig (hoewel?) en het kan ook zomaar iets nieuws worden. We zullen het wel gaan zien….en horen natuurlijk. Uit nostalgie heb ik nog maar eens wat oude filmpjes opgedoken die je in deze blog kunt zien, Skomorovsky en het Fietsorkest. Het is slechts een bloemlezing natuurlijk. Op mijn site staan er nog meer, ook geluidsfragmenten. Daarvan is Call van Het Brabants Jazzorkest een aanrader.

Ik hoop snel weer live van me te kunnen laten horen…

Componeren of arrangeren, wat doe je eigenlijk het liefst, vroeg iemand me afgelopen maandagavond. Het was na de theatershow van 250 jaar Brabants Dagblad waar de wereldpremière van mijn compositie “Lopend Vuur” was gespeeld. Een stuk voor houtblazers ensemble, dat ik in opdracht voor deze gelegenheid had mogen schrijven. Het antwoord was dat het eigenlijk heel erg van het moment afhangt. Op een avond als die maandag, waar ik van diverse redactieleden van de krant het compliment kreeg dat ik het nieuws zo mooi in muziek had gevangen, had componeren absoluut mijn voorkeur. Logisch; na het applaus en de complimenten. Toch zijn er ook momenten geweest dat ik het geweldig vond om muziek om te zetten naar een andere instrumentatie. Maar nu ik er over nadenk, realiseer ik me dat ik toch altijd probeer iets eigens in een arrangement te verwerken. Iets wat de oorspronkelijke componist niet had verzonnen. Blijkbaar heb ik dus toch de neiging om altijd zelf te blijven creëren. De waardering daarvoor is er absoluut, maar het werkt ook wel eens verwarrend.  Dat bleek op de proefdirectie vorige week, waar mijn arrangement Paint it black werd gespeeld, getuige de uitspraak van een trombonist: “Begin maar op maat 52, daar herken ik het nummer tenminste.”

Affijn, blijkbaar heeft componeren toch de voorkeur. Graag had ik hiernaast een stukje van “Lopend Vuur” laten horen, maar ik heb helaas nog geen opname. In plaats daarvan een opname van een nummer van Janis Ian, gezongen door Katrien Verheijden, “Summer in New York” waarbij ik het strijkkwartet heb geschreven. Hier gespeeld door het bekende ensemble Fuse.