Een uitdrukking uit het theater die nu voor mij helaas een harde werkelijkheid is geworden. Na de zoveelste Corona piek kon het eigenlijk niet meer uitblijven. Meer dan 2 jaar stond mijn musical Hier adem ik vrij in de steigers, klaar om uitgevoerd te worden, maar na de zoveelste tegenslag was er geen andere keus meer dan de productie stil te leggen. Hoe nu verder? Dat is nog de vraag waar we met alle betrokken naar gaan kijken. Ik heb goede hoop dat mijn muziek nog gaat klinken, maar wanneer? Daar durf ik nu geen enkele uitspraak over te doen. Niet met dat nog steeds hangende zwaard van Damocles boven de theaterwereld. Want dat kunnen we nu over Corona toch wel zeggen. Ik ben namelijk niet de enige. Ook bij andere gezelschappen is de rek er soms dusdanig uit, dat producties geschrapt worden. Hoewel dit natuurlijk ook op economisch vlak een klap voor mij is, ben ik eigenlijk treuriger over het feit dat mijn muziek dus niet gaat klinken; je componeert in dit land namelijk niet om rijk te worden, maar omdat je iets te vertellen hebt.

Gelukkig voor mij ben ik niet helemaal monddood op dit vlak. In maart staat muziektheater Cuypers op de planken in het theaterhotel de Oranjerie in Roermond. van 9 maart tot en met 13 maart zijn er 6 prachtige voorstellingen te zien over deze bouwmeester. En o.a. het lied hiernaast zal daar gaan klinken. Hopelijk dus tot dan…

Ik denk dat iedereen ze wel kent, die twee maskers die symbool staan voor het theater. Ik in ieder geval wel, alleen had ik nooit gedacht hoe sterk ze symbool zouden staan voor mijn eigen situatie. Afgelopen week had ik zowel een reden om erg blij te zijn als eentje om diep van in de put te zitten. Laten we met het goede nieuws beginnen. Met ingang van maart 2022 start ik als vaste dirigent bij een harmonie orkest. Welke dat is, laat ik nog even in het midden. Daar zullen we later samen mee naar buiten komen. Ik kan wel aangeven dat ik er enorm zin in heb om weer te gaan werken met een enthousiaste vereniging die over een heleboel muzikale zaken hetzelfde denkt als ik. Uiteraard is hier het lachende masker het symbool van.

Minder goed nieuws met als symbool het huilende masker, is het feit dat vandaag bekend werd, dat een van de adviezen van het OMT is om de theaters weer te sluiten. Je begint je onderhand af te vragen wat je in godsnaam misdaan hebt om dit te verdienen. Het is natuurlijk nog maar een advies, maar het feit dat dit alweer genoemd wordt is al een reden om in huilen uit te barsten. Hoe kun je als theatermaker nog voorstellingen maken en plannen met een dergelijk jojo beleid?? En het ergste is nog wel dat theatermakers niet alleen qua inkomen weer in de gevarenzone komen, maar dat ook datgene wat ze maken weer aan het grote publiek onthouden wordt !! Duimen dus dat er een andere strategie gekozen wordt morgenavond.

Ik betrap mezelf erop dat ik de laatste maanden veel vaker naar voorstellingen ga kijken in het theater dan dat ik ooit deed. Niet alleen dat ik nu meer tijd heb, maar op de een of andere manier trekt het me meer en inspireert het me ook. Zo ook de laatste voorstelling die ik gezien heb: de musical Amelie, een wonderlijke voorstelling met prachtige vormgeving. Dat Amelie me inspiratie gaf was ook wel een beetje de bedoeling, aangezien ik bij de voorstelling was met twee partners in crime, Ingrid van den Nieuwenhuizen en Gioya van Rees. Met hen ben ik snode plannen aan het smeden voor een splinternieuwe productie…wat dat gaat worden….dat houd ik nog even voor me .

Nu hoeft niet altijd alles nieuw te zijn natuurlijk. Ook producties uit het verleden kunnen weer uit de kast worden gehaald. Natuurlijk zal er wat aan gesleuteld moeten worden, maar dat is vaak ook alleen maar leuk. Zo bracht Amelie me ook weer op het idee om de kindervoorstelling Spaghetti van Menetti weer eens op te poetsen. Destijds heb ik hiervoor de tekst, liedteksten en muziek geschreven, op basis van het boek van Kees Leibbrandt. Ieder die het boek kent zal niet verbaasd zijn dat ik zelf Menetti speelde in een reeks voorstellingen met Orchestre Infernal, op het lijf geschreven zal ik maar zeggen. In het filmpje hiernaast is te zien en te horen hoe dat ging. Orchestre Infernal bestaat helaas niet meer, maar het decor nog wel en aangezien ik zelf alles geschreven heb, houdt eigenlijk niets me tegen om Spaghetti van Menetti nog eens in de theaters te laten klinken.

Daar voel ik me op dit moment staan. Al vanaf het begin van mijn blog heb ik geprobeerd om informatief en vooral positief over mijn activiteiten te schrijven. Altijd vanuit datgene wat er op woensdagavond of donderdagochtend in mijn hoofd afspeelde. Maar nu ontkom ik er niet meer aan om te schrijven over de aankomende maatregelen die nodig zullen zijn om Corona voor de zoveelste keer een halt toe te roepen. Waarom? Omdat het al dagenlang door mijn hoofd beukt wat de gevolgen zullen zijn voor zo’n beetje alles wat ik nu doe.

Dat voelt als gevangen zitten tussen twee vuren. Ik gun iedereen zijn vrijheid, geluk en overtuiging in dit mooie land. De vrijheid om te denken wat je wil, om te zeggen wat je wil met respect voor anderen, om te geloven wat je wil, maar ook om je vak uit te oefenen waar je het meeste passie voor hebt. Waar je voor kiest, omdat dat het mooiste is wat je maar kunt doen. Door de stijgende besmettingen en ziekenhuisopnames dreigt nu opnieuw de 1,5 meter maatregel ingevoerd te gaan worden. Precies de maatregel die mij, werkzaam in het amateurkunst wereldje, opnieuw belemmert om mijn vak uit te oefenen. Net nu ik aangekondigd had dat mijn musicals weer op de planken zouden staan en de voorbereidingen weer waren begonnen. Al bijna 2 jaar wacht ik al om eindelijk mijn muziek weer live te horen.

De teleurstelling en de angst voor het slechtste scenario die dit teweeg brengt, roept gedachten op om iets of iemand de schuld te geven. En daar wringt dus de schoen…dat zijn die twee vuren. Aan de ene kant een regering, die nu niet bepaald uitblinkt in beleid waar we in de kunst en cultuurwereld de laatste 10 jaar blij van worden. En de voorvechters van vrijheid, die zich niet willen laten dwingen om zich te vaccineren, aan de andere kant. Het maakt me ongelooflijk verdrietig. De gedachte dat je weer moet ondergaan wat anderen voor je gaan besluiten en waar zoveel voor mij van afhangt. Daarom mijn oproep, als je er maar enigzins de mogelijkheid toe hebt, laat je dan vaccineren, zodat we dit achter ons kunnen laten. En beste regering, respecteer dat er ook altijd een kleine groep zal zijn die zich niet kan of wil vaccineren om diverse redenen, en neem andere maatregelen. Maar zet mijn beroepsgroep alsjeblieft niet weer op een zijspoor. Houdt de theaters open zonder 1,5 meter afstand en laat ons repeteren, zodat we volgend jaar een aantal prachtige voorstellingen weg kunnen zetten. De titelsong van mijn productie Hier adem ik vrij zegt het helemaal. Daarom hier nog maar eens een keer het filmpje. Lieve mensen, ik hoop jullie allemaal te zien in Roermond, Tilburg, Goirle en Waalwijk volgend jaar, in een van die prachtige theaters !!

Theater? Ik heb er iets mee. Of het nu door Corona komt of door het feit dat ik steeds meer muziek voor theater schrijf? Een ding is zeker, zodra ik het rode pluche van Schouwburg en Concertzaal Tilburg zie, krijg ik een warm gevoel van binnen. Zo ook gisteravond bij de tweede theatervoorstelling van het Brabants Dagblad. Het voelt als thuiskomen, zeker als ik weer de bekende gezichten zie van de technici en de medewerkers van de foyer. Helemaal leuk is het om dan je eigen muziek te horen in die mooie rooie zaal. Daarom maar eens een woordje van dank aan Martijne van Dijk van de Brabantse bond van muziekverenigingen en Lucas van Houtert, hoofdredacteur van het Brabants Dagblad, die het vertrouwen in mij hadden om het muziekstuk Lopend Vuur voor deze gelegenheid te componeren.

Maar ik ga natuurlijk niet alleen voor mijn eigen werk naar het theater. Komende vrijdag ben ik heel benieuwd naar de one-man show van Diederik Ensink, en volgende week ga ik naar de grote productie van Amelie. Heerlijk om achterover te leunen en te luisteren. En natuurlijk ook om inspiratie op te doen. Want naast het componeren van grote musicals, vind ik het toch ook leuk om te schrijven voor het wat intiemere werk. Ik kan dan ook al wel verklappen dat ik bezig ben met een kleine musical productie en met muziek voor een kleine voorstelling die te zien zal zijn op LunaLunaLuna tijdens de volgende Tilburgse Kermis. Ter illustratie hiernaast een opname van mijn compositie MS Odyssee, gezongen door Marieke van Middelkoop die ook de tekst schreef: kleinkunst over een schip dat is afgeschreven.