Mijn muziekcarrière is als bij zovele collega’s ooit begonnen bij de plaatselijke harmonie in het dorpje waar ik vandaan kom, namelijk Baarle-Nassau. Samen met mijn vader naar de repetitie op vrijdagavond om daar mijn eerste klanken op een trompet te laten horen. Nu, ruim 40 jaar later, ben ik vooral bezig met musical, pop en wereldmuziek. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en steeds meer keer ik terug naar de wortels van mijn muzikant zijn. Ik ben weer bezig met het uitkijken naar een harmonieorkest om voor vast te gaan dirigeren, en heb morgen een proefdirectie (spannend). Ik heb weer wat oude arrangementen opgepoetst, en ook een van mijn eerste composities heb ik weer wat opgepimpt en in de etalage gezet bij mijn online muziekuitgeverij  Sonolize, waar meer van mijn muziek te vinden is.

Het leuke is dat dit stuk, getiteld Borderlines, dus gaat over mijn geboortedorp waar ik het net al over had, Baarle Nassau. Wie het dorp een beetje kent, weet dat het een ware puzzel is van stukjes België in Nederland. Geen wonder dat het hier in de jaren 50 van de vorige eeuw een broeinest was van smokkelaars die knokten met de plaatselijke marechaussee. Affijn, als je de tijd hebt, luister het stuk maar eens en verplaats je naar vervlogen tijden in de grensstreek. Tot slot is het nog vermeldenswaardig dat ik het stuk geschreven heb naar aanleiding van het 100 jarig jubileum van Harmonie St. Remi. De club waar het allemaal begon.

Het is al bijna weer een jaar geleden dat ik het besluit nam om te stoppen in het onderwijs. Corona had pijnlijk duidelijk gemaakt dat ik mijn leven en werk nog maar op een manier wilde invullen en dat was als fulltime componist, arrangeur, dirigent en muzikant. Nog steeds ben ik erg blij met die beslissing en dat werd gisteren nog maar eens extra duidelijk toen ik 2 uur lang een jonge pianist mocht coachen die dezelfde droom als ik wilde waarmaken. Benjamin Goldensbeld is een pianist en componist met een uitzonderlijk talent. Hij speelt pas anderhalf jaar piano, maar is nu al bezig met werken van Chopin en Rachmaninov. Daarnaast schrijft hijzelf ook pianomuziek, liefst in de stijl van de Romantiek. Tevens heeft hij ook al een strijkkwartet geschreven. Het ontroerende is dat hij door de korte periode dat hij bezig is, zelf maar amper in de gaten heeft hoe getalenteerd hij is. Als een spons zuigt hij alles op wat ik hem vertel; alles wil hij weten over speelmanieren, vorm, instrumentatie en stijl. Prachtig….

Hij wil naar het conservatorium en wat ik daar van vind, want hij hoort ook verhalen dat het heel moeilijk is om er je beroep van te maken, dat het lastig is om je boterham er mee te verdienen. Ton Hendriks (de maker van het filmpje) en ik schieten in de lach….ja, dat is lastig….maar het is ook belangrijk dat jonge muzikanten die zo’n passie en talent hebben die passie vooral durven te volgen. We verzekerden Benjamin dat hij dus voor zijn passie moet gaan en dat zijn talent hem nog ver gaat brengen.

Met een oprecht gelukkig gevoel verlaat ik het Udens College…de cirkel is rond !!

Vorige week was het eindelijk zover. Van zowel Hier adem ik vrij als van Muziektheater Cuypers, startten de repetities voor de volledige cast. Na anderhalf jaar kon ik eindelijk weer mijn eigen muziek live terughoren. Het was nog even spannend hoe de repetities er de komende maanden uit zouden gaan zien, maar na de persconferentie deze week, weten we dat we de vermaledijde 1,5 meter eindelijk los kunnen laten. Nu volle kracht vooruit naar de voorstellingen in maart en april. Je wilt niet weten hoe ik daar naar uitkijk. Dan kan ik iedereen eindelijk laten horen wat ik gemaakt heb.

Natuurlijk zullen er al eerder stukjes te horen zijn via de socials, maar live in het theater blijft natuurlijk het mooiste. Daarom nog maar wat extra reclame hier. Kaartverkoop voor Muziektheater Cuypers in maart in Roermond vind je hier (dit is de première, doorlinken naar een van de andere 5 voorstellingen kan ook natuurlijk). Hier adem ik vrij kaartjes in Schouwburg Tilburg zijn hier te vinden.

Hiernaast alvast wat opwarmertjes: het filmpje wat de cast van Hier adem ik vrij in Corona tijd maakte en een eerste teaser van een nummer uit Cuypers, gezongen door Marjolein Heijltjes.

Soms kun je iets niet negeren en moet je er wat over kwijt. Voor mij is dat #Unmuteus. Komende zaterdag gaan in bijna alle grote steden makers en medewerkers uit de culturele- en evenementensector opnieuw de straat op om aandacht te vragen voor hun nijpende situatie. Ook hier in Tilburg, waar mijn bestuursmaatje van Stichting Textilium, Dirk Stolk van het HipHop Journaal, een van de organisatoren is. Waarom wil ik daar in mijn blog iets over kwijt? Omdat ook ik als componist en arrangeur last heb van het feit dat onze sector al anderhalf jaar op mute staat. Ook ik ben een van die zzp’ers die zou moeten profiteren van het trickle down effect. Helaas is de praktijk anders en na zo’n lange tijd is de bodem van de put in zicht.

Zolang er geen duidelijkheid is over met name de 1,5 meter en het aantal toegestane bezoekers, zullen producenten zich wel drie keer achter de oren krabben voor zij muziekevenementen gaan organiseren met een groot orkest. En juist daar arrangeer ik vaak voor, zoals in het bijgevoegde filmpje van het Bevrijdingsconcert 2019. Hetzelfde geldt voor grotere theaterproducties met amateurs. Pas deze week begint men voorzichtig met repeteren en dat betekent dat de uitvoeringen pas maart/april 2022 kunnen plaatsvinden, als het door kan gaan tenminste. Want ook hier is nog veel onduidelijk. Daarom vraag ik jullie, mijn beste kabinet, verschaf alsjeblieft zo snel mogelijk helderheid en laat dat dan ook gelden voor iedereen en niet voor enkele evenementen. Neem al die mensen komende zaterdag serieus, ze verdienen het!!   #Unmuteus

Het theaterseizoen gaat weer beginnen en daar wil ik natuurlijk bij zijn. Morgenavond ga ik luisteren naar Kamerata Zuid en Iris de Hond in de Concertzaal hier in Tilburg. Dit strijkorkest, opgericht door mijn goede vriend Frank Adams, heeft inmiddels wel een speciaal plekje in mijn hart verworven, en niet alleen omdat ik het genoegen heb een van de vaste arrangeurs te zijn van dit kamerorkest (zie een eerdere blog over de YCTA projecten). De boeiende programmering van dit ensemble zorgt ervoor dat ik bijna niets mis van hun concerten.

Ik kijk dan ook enorm uit naar morgenavond en ik weet zeker dat ik weer ga genieten, net zoals bij het concert met Jett Rebel in Coronatijd. Mocht je dat gemist hebben: zie het filmpje hiernaast. Dat geeft meteen een goede indruk van de projecten die dit ensemble iedere keer weer verrassend op de planken weet te zetten. Zelf had ik het genoegen om het laatste project voor Coronatijd voor ze te mogen arrangeren: een wervelende show, getiteld Clash-Up, met de band Memphis Maniacs. Helaas is deze maar een paar keer te zien geweest omdat Corona roet in het eten gooide. Ik hoop dan ook dat we weer een theaterseizoen tegemoet gaan, waar we niet gehinderd door allerlei pandemie beperkingen, kunnen genieten van onze podiumkunsten.