Nee, geen titel van een nieuw kinderprogramma. Maar een behoefte om na een lange tijd zelf ook weer eens mijn trombone en tuba wat meer aandacht te geven. Inmiddels ben ik al weer volop aan het schrijven en ook heb ik al weer wat gedirigeerd, maar aan het bespelen van mijn geliefde toeters ben ik nog niet toe gekomen. Had je me jaren geleden verteld dat ik met gemak mijn instrumenten een aantal maanden ik de kast kon laten liggen, had ik je keihard uitgelachen, maar inmiddels liggen ze al maanden te verstoffen. Afgelopen week heb ik ze maar eens tevoorschijn gehaald en meteen de conclusie getrokken; die moeten eerst maar eens een onderhoudsbeurt krijgen. Dus…Bert-Jan, ik kom binnenkort je nieuwe werkplaats eens bezoeken.

Maar dan…..wat en waar zal ik eens gaan spelen? Repeteren is leuk, maar ik doe dat toch het liefst in gezelschap. Mijn hippe bandje This is Lovski is weliswaar weer begonnen met optreden, maar kiest ervoor om op dit moment even zonder blazers op te treden. Misschien dus een goed moment om eens wat rond te neuzen en na te denken over wat en waar ik wil gaan spelen. Liefst iets theatraals, wat ik al veel heb gedaan, maar ik ben niet kieskeurig (hoewel?) en het kan ook zomaar iets nieuws worden. We zullen het wel gaan zien….en horen natuurlijk. Uit nostalgie heb ik nog maar eens wat oude filmpjes opgedoken die je in deze blog kunt zien, Skomorovsky en het Fietsorkest. Het is slechts een bloemlezing natuurlijk. Op mijn site staan er nog meer, ook geluidsfragmenten. Daarvan is Call van Het Brabants Jazzorkest een aanrader.

Ik hoop snel weer live van me te kunnen laten horen…

Componeren of arrangeren, wat doe je eigenlijk het liefst, vroeg iemand me afgelopen maandagavond. Het was na de theatershow van 250 jaar Brabants Dagblad waar de wereldpremière van mijn compositie “Lopend Vuur” was gespeeld. Een stuk voor houtblazers ensemble, dat ik in opdracht voor deze gelegenheid had mogen schrijven. Het antwoord was dat het eigenlijk heel erg van het moment afhangt. Op een avond als die maandag, waar ik van diverse redactieleden van de krant het compliment kreeg dat ik het nieuws zo mooi in muziek had gevangen, had componeren absoluut mijn voorkeur. Logisch; na het applaus en de complimenten. Toch zijn er ook momenten geweest dat ik het geweldig vond om muziek om te zetten naar een andere instrumentatie. Maar nu ik er over nadenk, realiseer ik me dat ik toch altijd probeer iets eigens in een arrangement te verwerken. Iets wat de oorspronkelijke componist niet had verzonnen. Blijkbaar heb ik dus toch de neiging om altijd zelf te blijven creëren. De waardering daarvoor is er absoluut, maar het werkt ook wel eens verwarrend.  Dat bleek op de proefdirectie vorige week, waar mijn arrangement Paint it black werd gespeeld, getuige de uitspraak van een trombonist: “Begin maar op maat 52, daar herken ik het nummer tenminste.”

Affijn, blijkbaar heeft componeren toch de voorkeur. Graag had ik hiernaast een stukje van “Lopend Vuur” laten horen, maar ik heb helaas nog geen opname. In plaats daarvan een opname van een nummer van Janis Ian, gezongen door Katrien Verheijden, “Summer in New York” waarbij ik het strijkkwartet heb geschreven. Hier gespeeld door het bekende ensemble Fuse.

Mijn muziekcarrière is als bij zovele collega’s ooit begonnen bij de plaatselijke harmonie in het dorpje waar ik vandaan kom, namelijk Baarle-Nassau. Samen met mijn vader naar de repetitie op vrijdagavond om daar mijn eerste klanken op een trompet te laten horen. Nu, ruim 40 jaar later, ben ik vooral bezig met musical, pop en wereldmuziek. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en steeds meer keer ik terug naar de wortels van mijn muzikant zijn. Ik ben weer bezig met het uitkijken naar een harmonieorkest om voor vast te gaan dirigeren, en heb morgen een proefdirectie (spannend). Ik heb weer wat oude arrangementen opgepoetst, en ook een van mijn eerste composities heb ik weer wat opgepimpt en in de etalage gezet bij mijn online muziekuitgeverij  Sonolize, waar meer van mijn muziek te vinden is.

Het leuke is dat dit stuk, getiteld Borderlines, dus gaat over mijn geboortedorp waar ik het net al over had, Baarle Nassau. Wie het dorp een beetje kent, weet dat het een ware puzzel is van stukjes België in Nederland. Geen wonder dat het hier in de jaren 50 van de vorige eeuw een broeinest was van smokkelaars die knokten met de plaatselijke marechaussee. Affijn, als je de tijd hebt, luister het stuk maar eens en verplaats je naar vervlogen tijden in de grensstreek. Tot slot is het nog vermeldenswaardig dat ik het stuk geschreven heb naar aanleiding van het 100 jarig jubileum van Harmonie St. Remi. De club waar het allemaal begon.

Het is al bijna weer een jaar geleden dat ik het besluit nam om te stoppen in het onderwijs. Corona had pijnlijk duidelijk gemaakt dat ik mijn leven en werk nog maar op een manier wilde invullen en dat was als fulltime componist, arrangeur, dirigent en muzikant. Nog steeds ben ik erg blij met die beslissing en dat werd gisteren nog maar eens extra duidelijk toen ik 2 uur lang een jonge pianist mocht coachen die dezelfde droom als ik wilde waarmaken. Benjamin Goldensbeld is een pianist en componist met een uitzonderlijk talent. Hij speelt pas anderhalf jaar piano, maar is nu al bezig met werken van Chopin en Rachmaninov. Daarnaast schrijft hijzelf ook pianomuziek, liefst in de stijl van de Romantiek. Tevens heeft hij ook al een strijkkwartet geschreven. Het ontroerende is dat hij door de korte periode dat hij bezig is, zelf maar amper in de gaten heeft hoe getalenteerd hij is. Als een spons zuigt hij alles op wat ik hem vertel; alles wil hij weten over speelmanieren, vorm, instrumentatie en stijl. Prachtig….

Hij wil naar het conservatorium en wat ik daar van vind, want hij hoort ook verhalen dat het heel moeilijk is om er je beroep van te maken, dat het lastig is om je boterham er mee te verdienen. Ton Hendriks (de maker van het filmpje) en ik schieten in de lach….ja, dat is lastig….maar het is ook belangrijk dat jonge muzikanten die zo’n passie en talent hebben die passie vooral durven te volgen. We verzekerden Benjamin dat hij dus voor zijn passie moet gaan en dat zijn talent hem nog ver gaat brengen.

Met een oprecht gelukkig gevoel verlaat ik het Udens College…de cirkel is rond !!

Vorige week was het eindelijk zover. Van zowel Hier adem ik vrij als van Muziektheater Cuypers, startten de repetities voor de volledige cast. Na anderhalf jaar kon ik eindelijk weer mijn eigen muziek live terughoren. Het was nog even spannend hoe de repetities er de komende maanden uit zouden gaan zien, maar na de persconferentie deze week, weten we dat we de vermaledijde 1,5 meter eindelijk los kunnen laten. Nu volle kracht vooruit naar de voorstellingen in maart en april. Je wilt niet weten hoe ik daar naar uitkijk. Dan kan ik iedereen eindelijk laten horen wat ik gemaakt heb.

Natuurlijk zullen er al eerder stukjes te horen zijn via de socials, maar live in het theater blijft natuurlijk het mooiste. Daarom nog maar wat extra reclame hier. Kaartverkoop voor Muziektheater Cuypers in maart in Roermond vind je hier (dit is de première, doorlinken naar een van de andere 5 voorstellingen kan ook natuurlijk). Hier adem ik vrij kaartjes in Schouwburg Tilburg zijn hier te vinden.

Hiernaast alvast wat opwarmertjes: het filmpje wat de cast van Hier adem ik vrij in Corona tijd maakte en een eerste teaser van een nummer uit Cuypers, gezongen door Marjolein Heijltjes.