Ik zit inmiddels al weer zo’n anderhalf jaar namens GroenLinks in de gemeenteraad van Tilburg. En het zal niemand verbazen dat ik daar ook de woordvoering doe over cultuur. Toch is dat niet zo maar vanzelfsprekend.

Veel van mijn werkzaamheden vinden namelijk plaats in Tilburg. En het gevaar van belangenverstrengeling ligt dan natuurlijk op de loer. Dat werd mij ook gevraagd in een interview voor Stadsforum van Omroep Tilburg. Hiernaast terug te zien in het filmpje. Waarom ik dit dan toch doe, leg ik ook daar uit, maar ik wil daar wel meer over kwijt.

Dat een overheid Kunst en Cultuur steunt, is denk ik bij iedereen wel bekend. Soms met instemming maar vaak ook met de nodige scepsis. Niemand is echt tegen Kunst en Cultuur, maar waarom die steun, waarom die subsidies? Kunnen die kunstenaars dan niet hun eigen broek ophouden?

Het antwoord is even kort als simpel. Nee, dat kunnen ze niet. Waarom niet? Omdat we in dit land niet gewend zijn om voor de meeste kunst het tarief te betalen wat het zou moeten kosten. Bestaanszekerheid is op dit moment het grote thema in de verkiezingen en daar wringt bij Kunst en cultuur aan twee kanten de schoen.

Aan de ene kant willen we graag dat iedereen naar een concert, voorstelling of tentoonstelling kan. Maar dan moeten we de toegangsprijzen wel betaalbaar houden. En als we dat doen, zijn veel van die voorstellingen niet kostendekkend te maken. En dat geld echt niet alleen voor extravagante schilderijen of muziek, maar ook voor bekende stromingen zoals popmuziek.

Je zou er van staan te kijken hoeveel uitvoerend kunstenaars moeten vechten om rond te komen. Terwijl ze vaak een HBO opleiding hebben gevolgd en keihard werken om hun vakmanschap te behouden. Talent moet beloond worden, maar het maakt een groot verschil of je bij een prof voetbalclub speelt of dat je de hoofdrol hebt in een musical (overigens vaak niet gesubsidieerd). Laat staan als je een rol hebt in het orkest of het ensemble.

En daar vecht ik voor, in de gemeenteraad en daarbuiten. Kunst is belangrijk, het is voedsel voor de geest. Daarom spreek ik ook niet van subsidies, maar van investeringen !!

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, nee, dit gaat niet over mijn computer. Tenminste, niet dat ding dat in mijn nieuwe studio staat te wachten tot ik de aan-knop weer in druk om muziek te gaan schrijven.

Nee, met hardware en software bedoel ik deze keer mijn eigen ikke. De software is dan dat grijze spul onder mijn hersenpan. En daarvan kan ik zeggen dat die op volle toeren draait. Zoals ik vorige week al aangaf, kriebelt het enorm om allerlei dingen aan te pakken.

Ook de dingen waar ik nu mee bezig ben, lopen voorspoedig. Zo componeerde ik gisteren de laatse maten van het Requiem waar ik mee bezig ben. Nu alles nog netjes op papier krijgen natuurlijk, maar de noten en klanken zijn gemaakt. Ook met het afwerken van de muziek voor Hier adem ik vrij loopt het voorspoedig.

Dat alles echter met de nodige mankementen aan de hardware, mijn lijf dus. Dat is nog steeds met een stevige revisie bezig. Ik schrijf er niet vaak over, maar soms wil ik het toch even kwijt. Zo zijn de problemen met mijn evenwichtsorgaan nog steeds niet over en zijn er zelfs complicaties bij gekomen. Ook de problemen met de ruimte voor mijn longen zijn nog niet verholpen. Blazen is nog steeds een lastig ding.

Op twee terreinen gaat het gelukkig wel goed. Mijn slaapapneu is nu dankzij de nodige apparatuur langzaamaan onder controle. Ik slaap beter, en ben ook meer uitgerust. En sinds 4 weken gebruik ik injecties om mijn gewicht (en dus mijn ademhaling) onder controle te krijgen. Resultaat: 7,5 kilo er af in 4 weken. En daar ben ik ontzettend blij mee. Het begin is er….en wie weet…ooit nog eens met mijn trombone op een podium.

Kriebels, je weet wel, zo’n ondefinieerbaar tintelend gevoel. Ik begin er weer wat last van te krijgen. Dat gebeurt meestal als een aantal lopende zaken richting een afronding gaan of als de agenda wat leger begint te worden. Nou, dat laatste is zeker niet het geval. Ik heb het nog druk genoeg. 

Maar waarom dan toch die kriebels? Ik heb zo’n vermoeden dat het voornamelijk komt door het afsluiten van Muziektheater Cuypers. En dat dan weer gecombineerd met het laatste arrangement dat eergisteren op de mail ging voor het Promsconcert in Den Bosch (zie mijn vorige blog). Ook het Requiem dat ik voor het Crematorium Tilburg aan het schrijven ben zit in de laatste fase. 

En dat gebeurt dan allemaal in mijn nieuwe studio…jawel….sinds een aantal weken werk ik vanuit mijn nieuwe werkplek achter in de tuin. Het is een prachtige ruimte geworden voorzien van de nodige gemakken, zoals een goede koffiemachine en een koelkast met lekker fris water (en andere dingen). Ik ben daar bijzonder blij mee kan ik jullie wel vertellen.

Waar op dit moment nog het nodige werk voor te verrichten is, is mijn musical Hier adem ik vrij. Door aanpassingen in het sccript is natuurlijk ook een en ander veranderd in de muziek. Dat was nodig, aangezien het eerste script al weer 5 jaar geleden is geschreven. En de wereld heeft sindsdien niet stilgestaan. 

Maar in vergelijking met een paar maanden geleden is er dus de nodige ruimte in mijn hoofd ontstaan, en dat zorgt onherroepelijk dus voor die kriebels. Nu nog de vraag beantwoorden wat daarmee te doen. Er borrelen wel wat ideeen op, maar zeker weten doe ik nog niks. Misschien toch een eerder idee voor een kleine musicalproductie weer oppakken. Of een soort musicalgala hier in Tilburg in 2025. Dan zit ik namelijk al weer 25 jaar in het muziektheater vak. Of…

Nou ja, we zien wel…Voorlopig eerst nog datgene afwerken waar ik nog mee bezig ben.

Het waren 5 fantastische dagen in Roermond, dank aan iedereen die meewerkte en dank voor alle mooie complimenten die ik heb mogen ontvangen over mijn muziek. En nu dus doorrr…

Want dit theaterseizoen staat er nog heel wat meer op het programma. Te beginnen met het Promsconcert van de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch in de Maaspoort op vrijdag 27 en zaterdag 28 oktober. Het belooft weer een enorme happening te worden met diverse arrangementen van mijn hand. Ter herinnering hiernaast nog een filmpje van de vorige editie met Ingrid van den Nieuwenhuizen en Nadine Termeer.

Vervolgens zullen er rondom carnaval op diverse plekken weer de nodige arrangementen te horen zijn. Zowel op het Grand Gala du Kwek in Oeteldonk als op de diverse evenementen in Kruikenstad. En wie weet wat er qua arrangeerwerk nog meer op mijn pad gaat komen.

Maar ook op compositiewerk zal er het nodige te horen zijn. En dan begin ik natuurlijk met mijn eigen musical Hier adem ik vrij. Te zien en te horen in april in de Schouwburg en Concertzaal Tilburg. Samen met regisseur Boy Jonkergouw en vocal coach Ingrid van den Nieuwenhuizen (jawel, daar is ze weer ) en natuurlijk de fantastische cast gaan we een mooie productie wegzetten.

Tot slot nog wat nieuws over het Requiem voor Tilburg wat ik aan het schrijven ben, dat zit inmiddels in de afrondende fase. Ook daar zal later dit seizoen ongetwijfeld meer nieuws over naar buiten komen.

Al met al gaat het dus een geweldig seizoen worden. En om dan te spreken met de woorden van Liselot, een van mijn mentorkindjes toen ik op de Cultuur BSO Monopole werkte: “Ik heb er zin-in-in”

Na 3 jaar was het dan eindelijk zover. De productie Muziektheater Cuypers stond als openings-voorstelling op de planken van een splinternieuw theater: De Oranjerie in Roermond. Ik kan je het gevoel niet beschrijven, hoe het is om na al die tijd de muziek die je geschreven hebt terug te horen in een uitverkochte zaal.

Veel dank aan mijn collega’s van het artistieke team, Bart Segers, de regisseur, Sandra Halmans, vocal coach, Ton Nizet, schrijver en grimeur en ten slotte Henk Sillen, de producent. Natuurlijk ook aan alle mensen van decor, kostuums, techniek en productie. En ik mag alle spelers van jong tot oud natuurlijk niet vergeten. Twee wil ik toch wel even speciaal noemen; Wouter van der Horst die een geweldige Pierre Cuypers speelt en Marjolein Heijltjes, de prachtig zingende Nenny in het stuk. Twee oud-studenten van de MusicAllFactory waar ik destijds dirigent en arrangeur was.

Wat het voor mij in het begin ook wel extra spannend maakte, was het orkest. Ik ben natuurlijk al jaren gewend om in de omgeving van Tilburg met een vast groepje muzikanten te werken. Hier in Roermond wilde ik toch lokale muzikanten, ook al kende ik die nog niet, vanwege de binding met de stad en het stuk. Nu, ik kan vertellen dat het spannende er al lang van af is. John, Ivo, Herman, Wim, Naud, Jan, Bas, Joep, Jack, Susanne, Janneke, Ivo en Wil, jullie zetten een prachtige vertolking neer van mijn muziek !!

Het mooie is dat ik deze productie nog 4 keer mag dirigeren de komende dagen. Er zijn niet veel kaarten meer, maar links en rechts is nog wel een plaatsje te vinden. Kaarten zijn verkrijgbaar bij Theaterhotel de Oranjerie  Wie weet kom ik jullie nog tegen in de foyer na de voorstelling. Kijk maar uit naar die grote glunderende man in het zwart.