Thuis werken, een begrip dat sinds Corona niet meer weg te denken is in het arbeidswoordenboek. Ik moet zeggen dat ik in de nadagen van het Coronatijdperk een gigantische hekel had aan dat fenomeen. Op zich wel te verklaren natuurlijk, want twee jaar niet buiten de deur mogen werken, hakt er bij zo’n typetje als ik wel in. Ik kon niet wachten om weer de hort op te gaan en live mijn werk te mogen doen op diverse plekken. Nu nog schieten mijn wenkbrauwen in een frons als de woorden “Teams”, “Zoom” of “Videobellen” worden gekoppeld aan een vergadering of bijeenkomst.

Maar ja, als je dan net als ik wordt getroffen door een medisch ongemak als een ontsteking aan je evenwichtsorgaan, dan is het ineens niet meer zo vanzelfsprekend om de straat op te gaan. Op dit moment is het verkeer namelijk nog steeds een film in slow motion als ik buiten ben. Nog maar even wachten dus. En hoewel de thuiszorg in de vorm van mijn vrouw geweldig is, is die niet altijd in de gelegenheid om ook nog zorgtaxi te spelen. En wat blijft er dan over…..juist, thuiswerken.

Gelukkig zijn er sinds die verschrikkelijk Corona jaren wel wat verzachtende omstandigheden. Zo voelt het tenminste niet meer zo als drang, maar meer als een kans om tenminste nog met mijn diverse collega’s te kunnen overleggen. En arrangeren en componeren was natuurlijk iets wat ik sowieso al thuis deed. Dat laatste lukt gelukkig al een stuk beter. De letters en noten op het scherm blijven sinds deze week op hun plek en dansen niet meer ogenschijnlijk een tango in mijn blikveld. Alleen dirigeren is nog een brug te ver, zowel op de repetitie zien te komen als het leiden van een orkest 2 uur lang.

Dus bivakkeren we alweer zo’n twee weken in de huiskamer en in mijn studeerkamer. Gelukkig wel met het uitzicht op de verbouwing van mijn studio in de tuin. Die vordert namelijk gestaag. Als straks al mijn gezondheidsperikelen een beetje achter de rug zijn, wacht mij een fantastische nieuwe werkplek waar ik nog veel moois hoop te creeren zoals in het filmpje hiernaast. Gewoon aan huis, en daar kijk ik dan toch naar uit !!

Zijn de audities van Hier adem ik vrij. De groep auditanten groeit gestaag, maar er kunnen zeker nog mensen bij, zowel mannen als vrouwen. Dus…voor diegene die nog twijfelt? Niet doen, gewoon komen auditeren. Meer info staat op www.muziektheatertilburg.nl

En gelukkig kan ik er zelf ook bij zijn. Het herstel gaat gelukkig goed. Wat langzaam, maar in ieder geval snel genoeg om bij de audities te kunnen zijn. En daar ben ik natuurlijk hartstikke blij mee. Je kunt je voorstellen dat als je zo’n 5 jaar geleden bent begonnen met het schrijven van een musical, je dan eindelijk ook wel (voor de 2e keer) naar een eindresultaat wil werken. En dat begint met audities.

Inmiddels is mijn andere productie, Muziektheater Cuypers, al volle bak bezig met repeteren. De uitvoeringen daarvan zijn van 13 t/m 17 september in het Oranje Theaterhotel in Roermond. Er zal dus een korte periode zijn dat ik met twee door mij gecomponeerde producties tegelijkertijd aan het repeteren ben. Kwestie van eventjes goed je aandacht verdelen. Want bij twee nieuwe producties moet er altijd nog gesleuteld worden.

Dat voert mij weer terug naar eind 2016/ begin 2017. Tot op het laatst werd er toen nog gewerkt aan de nummers van Moordhoek, mijn eerste grote musical. Dat is nu eenmaal een normaal proces als je voor het allereerst een productie op de planken zet. En ook wel begrijpelijk…strikt genomen werk je namelijk toe naar een wereldpremière. En die was gaaf destijds in 2017. Bijgevoegd filmpje was het laatste van een reeks over Moordhoek die Sander Verhoeven maakte, en geeft prachtig de sfeer van die première weer.

Op naar twee wereldpremières in het theaterseizoen 2023-2024 !!

Nou ja, stil….Eigenlijk het tegenovergestelde. Toen ik afgelopen zaterdag wakker werd, draaide de wereld als een dolle om me heen, en dat hield ook niet meer op. Resultaat was dat ik een uur later met gillende sirenes op weg was naar het ziekenhuis. Uit voorzorg bleek later, want van een gevreesd herseninfarct bleek gelukkig geen sprake te zijn. Wel had ik een acute ontsteking aan mijn evenwichtsorgaan.

De eerste dagen kon ik dan ook weinig meer dan met gesloten ogen stil liggen op bed en veel slapen. Daarna begon het revalideren met de fysiotherapeut op het ziekenhuis en na een aantal dagen mocht ik dinsdag weer naar huis. Daar moet ik verder rustig aan herstellen en dat heeft tijd nodig. 

En zo ervaar ik het leven nu als een aaneensluitend slow-motion filmpje. Lezen en TV kijken gaat nog maar met kleine beetjes. Muziek luisteren gaat gelukkig wel. Best wel wennen voor zo’n ADHD typetje als ik. Vandaar ook een wat kortere blog deze week. Volgende week weer meer nieuws.

We zijn van start met mijn musical Hier adem ik vrij. Versie 2.0, een nieuw begin met een nieuw Artistiek Team. Inmiddels heb ik de eerste vergaderingen achter de rug met Caroline van Leerdam (regie) en Ingrid van den Nieuwenhuizen (vocal coaching). Ingrid is natuurlijk voor mij niet echt nieuw, maar wel bij deze voorstelling. De klik is er in ieder geval, én een hoop nieuwe ideeën. Met recht een 2.0 versie.

Ook de cast zal voor een deel nieuw zijn. Sowieso doet iedereen opnieuw auditie. Op 15 april om precies te zijn. Inmiddels hebben al zo’n 20 mensen zich ingeschreven en daarbij diverse leden van de vorige cast. Maar ook nieuwe namen hebben zich aangediend. En daar zijn we blij mee, want we weten ook dat er rollen zijn vrijgekomen omdat mensen niet meer kunnen of willen meedoen vanwege werk of persoonlijke omstandigheden. Dus ken je nog mensen die graag in een grote productie mee willen doen? Meer info op www.muziektheatertilburg.nl of mail naar: hierademikvrij2024@gmail.com

We zijn ook bezig om de vormgeving in een nieuw jasje te steken, en we kijken nog eens kritisch naar het verhaal en de muziek. Er is namelijk nogal wat veranderd sinds alles werd geschreven. Ik weet nog goed dat ik al in 2018 de eerste noten op papier zette. We zijn inmiddels 5 jaar verder en er zijn nieuwe feiten over het leven van Willem II aan het licht gekomen, die wellicht nog verwerkt moeten worden. Met name rond zijn dood zijn er de nodige speculaties.

Ik kan niet wachten tot 15 april, als hopelijk vele nieuwe en bekende gezichten zich melden voor hun auditie. Half mei zal dan een nieuwe cast aantreden op de eerste repetitieavond en zullen na 3 jaar de eerste tonen van mijn musical weer live klinken. Een kippevelmoment, net als toen ik voor het eerst het orkest live hoorde in 2020.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Een mooie uitdrukking en bij mij van toepassing op mijn rol binnen het onderwijs. Tijdens Corona viel bij mij de beslissing om te stoppen met lesgeven op het Beatrixcollege. Door het ontbreken van al mijn andere werk ernaast, kon ik het niet meer opbrengen om nog langer voor de klas te staan.

Dat had helemaal niks te maken met de leerlingen. Sterker nog, die mis ik eigenlijk nog steeds. Nee, de manier waarop wij in Nederland onderwijs aanbieden, stond mij steeds meer tegen. Nu gaf ik al les op 5M Anders leren, een type onderwijs waar de de leerling al veel meer eigen regie heeft, maar dat was niet genoeg. Nog steeds worden leerlingen toegeleid naar een hele berg toetsen, proefwerken en examens. Met als resultaat: een grote groep leerlingen in de stress, want ze worden zo geleefd door al die toets momenten, dat er geen tijd meer is om zelf te beslissen wat ze nu eigenlijk blijvend in hoofden willen opnemen.

En nu ben ik dan de “trekker” (soort van project manager) op Campus Sparrenhof en mag ik mijn eigen visie op onderwijs gaan ontwikkelen op een landgoed van 24 hectare groot. Ik doe dat samen met een paar collega’s uit het Speciaal onderwijs (Expeditie Sparrenhof) en het Jongerenwerk (Sparkling Sparrenhof). Superleuk om te doen, maar tegelijkertijd ook een flinke verantwoordelijkheid. Want ja, die Antens met zijn grote mond, moet het dan nu ook laten zien !!

Gelukkig heb ik de eerste bevestiging binnen, dat ik op de goede weg zit. Ik heb mijn visie en uitwerking in 2 A4 tjes op papier gekregen, met wat hulp van het lectoraat pedagogiek, en Maike Kooijmans in het bijzonder. Deze visie is inmiddels ook onderschreven door de onderwijsstichtingen die mijn opdrachtgevers zijn, en ik mag deze gaan uitdragen naar de directeuren van alle lagere en middelbare scholen in de stad. Wow !! En het doel: Kinderen en jongeren vooral te leren hoe ze zelf moeten leren. Onze maatschappij verandert zo snel, dat de lesstof van vandaag over een paar jaar alweer is verouderd. Dus is het nodig dat het leren om kennis op te doen, belangrijker is dan de kennis zelf. Alleen zo bereiden we ze voor op de arbeidsmarkt. En daar maakte ik een tijd geleden dan ook weer een lied over.