Is er rust. Het afgelopen weekend had ik nog een paar prachtige voorstellingen van Big Fish, en daarmee kwam een einde aan een lange periode van concerten, voorstellingen en arrangeerklussen.

Dat wil niet zeggen dat er nu helemaal niets in het verschiet ligt, maar de druk is er in ieder geval even van af, en dat voelt heel fijn. Temeer omdat er een operatie in het verschiet ligt ergens in april en dat zal ook weer een herstelperiode nodig hebben. Maar er is nu vooral rust in mijn hoofd en dat was de afgelopen weken wel even anders.

Hoogtepunt was de week na carnaval, met diverse afspraken voor mijn onderwijs project op Sparrenhof en overleg met maar liefst drie verschillende artistieke teams van evenzovele musicals. Die was zelfs voor mij even nieuw. Maar voor nu zijn alle nodige zaken gepland en kan ik ook een begin maken met een nieuwe bijzonder mooie opdracht.

En dat is weer een compositieopdracht, en een flinke ook. Deze keer geen muziektheater maar een instrumentaal werk met diverse delen en voor diverse samenstellingen. Ik weet het, dit klinkt allemaal een beetje geheimzinnig, maar in een later stadium kan ik hier pas meer over vertellen. Wat ik wel kan vertellen is dat het weer met Tilburg te maken heeft. Ik kijk er in ieder geval enorm naar uit om hier aan te gaan werken.

En dat doet me dan weer denken aan een van mijn eerste compositie opdrachten. Niet voor Tilburg maar ook weer wel met historie verweven, namelijk mijn geboorteplaats, Baarle Nassau: Borderlines.

Nee, ik ben niet gevallen en ook geen schriftelijke slag op een trommel. Boems staat voor Brabantse Operette en Musical Spelers. Een al behoorlijke oude muziektheatervereniging hier uit Tilburg, waar ik al vele malen mee op de planken (of in de orkestbak) heb gestaan.

Het begon met een keer de dirigent vervangen voor een concert, en voor ik het wist zat ik in het orkest om mee te spelen in de voorstelling Parade in 2004. Een schitterende musical van Jason Robert Brown, nu nog een van mijn favorieten en inspiratiebron voor mijn eigen musical Moordhoek. Na nog een paar producties als trombonist mee te hebben gespeeld, kreeg ik de kans om samen met collega Carla de Waal de dirigeerstok over te nemen met de musical Once upon a Matress in 2012.

Weer een productie verder werd ik ook gevraagd om de toch vaak grote orkestpartituren te arrangeren voor een kleiner orkest zoals die van Ciske de Rat, en dat werd iets wat ik tot op de dag van vandaag voor elke productie van Boems heb mogen doen. Soms is dat ingewikkeld want je kunt met minder muzikanten niet alles blijven spelen.

Maar er was ook een productie waarvan ik niet begreep dat deze voor compleet orkest was geschreven. Ik vond het arrangement voor een kleiner salonorkest uit het Berlijn van de jaren 20 van de vorige eeuw eigenlijk veel passender. Kenners weten al welke musical ik bedoel, namelijk Cabaret. De impressiefilm hiernaast van een repetitie geeft hier een mooi beeld van.

En nu sta ik dan alweer voor de 9e keer met Boems in het theater. Deze keer met Big Fish. vanavond de generale en komende 3 dagen de voorstellingen. Er zijn nog kaarten. Wie weet tot snel?

Eindelijk, ja eindelijk is het zover. Vanaf komende week heb ik bezoek van een bouwbedrijf. Al jarenlang heb ik een vurige wens, en dat is een studio om in te werken. Niet een stukje zolder afgebakend met wat kasten, niet het kleinste kamertje op de eerste verdieping, maar een volwaardige werkruimte. Het liefst op de begane grond in de tuin, met eigen voorzieningen. Een plek waar ik rustig kan werken zonder anderen te storen. Op elk moment van de dag.

Toen we 4 jaar geleden onze huidige woning kochten was dat met name vanwege een prachtige berging in de tuin. Dat zou hem worden, mijn nieuwe werkstudio. Naast de benodigde financiering voor de woning zelf, lag ook het geld klaar op een spaarrekening om die berging te verbouwen tot een muziekstudio.

Het eerste jaar gebruikten we vooral om het huis en de tuin op orde te maken, maar in het voorjaar van 2020 zou het gaan gebeuren. En ja, er gebeurde inderdaad iets, maar niet datgene waar ik al jaren van droomde. Covid brak uit, en al snel werd duidelijk dat mijn inkomen onder druk zou komen te staan. Dus toch maar even wachten met die studio.

Achteraf bleek dat een goede beslissing, want hoewel mijn volledige spaargeld verdampte om de Corona crisis op te vangen, ben ik daardoor nog steeds werkzaam in het mooiste vak dat ik ken. En wel dusdanig dat ik inmiddels (ook dankzij hulp van mijn ouders) weer financieel in staat ben om alsnog die droom te verwezenlijken.

En zo gaan een paar handige werklui dus volgende week starten met het verbouwen van de berging. Hiernaast dus een foto van voor de verbouwing. En dat er maar allerlei mooie muziek geschreven mag gaan worden in die nieuwe ruimte. Ter illustratie de nieuwste single van Ranco Mes met mijn blazersarrangement en mijn trombone aandeel.

Want het mag eindelijk. Al langer was bekend dat mijn productie Hier adem ik vrij doorgang zou gaan vinden in 2024, maar nu zijn we dan toch eindelijk volle bak gestart.

Het begon met een bijzonder enthousiast bestuur van Stichting Muziektheater Tilburg, dat eind november eindelijk zijn uitbreiding kreeg. Gwendolyn, Sandra en Jos kregen versterking van Boy, Beppie en Marco en ondersteuning van Herma. Met hen begon de zoektocht naar het vinden van de vorm om opnieuw op te starten, want ja, hoe begin je iets wat inmiddels al 4 jaar geleden is geschreven en gemaakt? Ga je op de oude voet verder of start je daadwerkelijk helemaal van voren af aan?

Geen makkelijke keuze, zeker ook omdat het om personen gaat. In goed overleg met betrokkenen van het Artistieke Team is ervoor gekozen om daadwerkelijk helemaal opnieuw te beginnen. Dit had best wel flinke gevolgen voor het AT. Carla, onze vocal coach, had al afscheid genomen, maar ook voor regisseur Geertje betekende dit een afscheid. Echter niet zonder vermeld te hebben, dat deze twee topvrouwen enorm veel hebben betekend voor de productie en dat hun kwaliteiten nooit ter discussie hebben gestaan !!

Inmiddels is er een nieuwe regisseur: Caroline van Leerdam en een nieuwe vocal coach: Ingrid van den Nieuwenhuizen. Samen met mij als componist en dirigent zullen wij op 15 april audities gaan houden om opnieuw een sterke cast neer te zetten. Deze zal uiteindelijk op 18, 19 en 20 april Hier adem ik vrij presenteren in de Schouwburg Tilburg. En ik hoef niet uit te leggen hoe blij ik daarmee ben.

Uiteraard hoop ik dat vele bekende gezichten uit de eerste cast weer auditie komen doen. Maar na zoveel jaar is er natuurlijk veel veranderd en zal wellicht niet iedereen nog in de gelegenheid zijn om weer mee te doen. Daarom hoop ik ook op  nieuwe gezichten bij de audities, zodat we opnieuw een fantastische club mensen bij elkaar krijgen om deze productie te laten schitteren.

Tot slot; het orkest zal voor het grootste gedeelte intact blijven, en hiernaast een terugblik hoe de eerste repetitie klonk. Bij mij kriebelt het alweer, bij jullie ook?

Een prachtig woord eigenlijk… mijmeringen. Een woord wat in me op kwam toen ik gisteravond na zat te denken over het onderwerp van mijn blog. Ik zat een van mijn favoriete programma’s op TV te bekijken, Gort over de grens. En zoals altijd bij mensen die ervan verdacht worden ADHD te hebben, plopte er ondertussen van alles op in mijn hoofd. Natuurlijk de drukke dagen voor de boeg vanwege carnaval en mijn debuut als dirigent van het Grand Gala du Kwek in Oeteldonk.

Maar zoals altijd als er iets nieuws op het programma staat, moet ik ook weer terug denken aan van alles wat ik in mijn (gelukkig) rijke muzikale leven al heb gedaan. En toen ik dus naar de belevenissen van Ilja Gort in de Loire streek van La douce France zat te kijken, viel mij ineens de mooie muziek op die werd gebruikt op de achtergrond. Muziek van Yann Tiersen, bekend van de film Amelie.

En als ik dan deze prachtige muziek hoor, dan mijmeren mijn gedachten onmiddelijk naar een prachtig groepje mensen waarmee ik jarenlang heb mogen samenspelen: Orchestre Infernal en haar illuster voorganger het Skomorovsky Orchestra. Niet alleen bijzonder goede muzikanten, maar ook een groep mensen die op een bepaalde manier in het leven stonden en er vooral van genoten. En dat….dat was te horen in de muziek die we speelden.

Muziek dus met joie de vivre, zowel origineel als ook bewerkingen van klassiek. Altijd met een theatrale inslag en vooral….met bravoure…..nog zo’n prachtig woord. Maar ook andere zuidelijke invloeden behoorden tot ons repertoire, zoals de muziek van Nino Rota, de bekende Italiaanse componist van filmmuziek. Een mooi voorbeeld daarvan is te zien in het filmpje hiernaast, met een stop-motion circusvoorstelling.

Als ik dat weer zie en hoor, dan mis ik dit fijne bourgondische clubje muzikanten, en bedenk ik hoe mooi wij gepast hadden in zo’n TV programma als van Ilja Gort. Op een mooie zomeravond in Frankrijk, met lekker eten en een goed glas wijn.