Er wordt van mij wel eens gezegd: “gooi er een kwartje in, en hij praat de oren van je hoofd”. En eerlijk gezegd, zeg ik dat ook wel over mezelf. In de loop van de afgelopen jaren is inderdaad duidelijk geworden dat ik niet op mijn mondje gevallen ben. Vaak komt dat goed uit, zoals in de politiek, en soms kun je het ook beter gewoon doen in plaats van erover praten. Ik heb het natuurlijk over mijn grote passie: muziek!

Nou, dat doen, heb ik denk ik in de loop der jaren wel getoond. Dus schaam ik me er ook niet voor om het er veelvuldig over te hebben. En vanavond mag ik dat dan ook weer op een podium doen, namelijk bij de muzikale talkshow Notenkrakers. Georganiseerd door Eef van Eerdewijk, een ondernemende vrouw die al heel lang mijn pad in het culturele wereldje van Tilburg kruist, en met wie ik een fijne band heb.

Ik mag daar gaan vertellen over de muzikale invulling van Wintervuur. Een happening op kerstavond georganiseerd door het wereldpodium in het Paleis. Mijn bijdrage is de muzikale invulling van die avond. Erg leuk om te doen, weer eens iets anders. Verder mag ik gaan vertellen over alle uiteenlopende projecten die ik doe als componist. Van carnaval, met Kruiken voor Kruiken tot en met Krapte snapte, maar misschien ook wel over Hier adem ik vrij. Tsja, en welke kant dat dan nog meer opgaat? Nog geen idee. Want als ik over mijn passie mag gaan praten, dan ben ik zo een,twee,drie nog niet stil.

Duss..wil je weten wat ik precies te vertellen heb, dan zit er maar een ding op, en dat is aanwezig zijn bij Notenkrakers om 20:30 uur in de Paradox in Tilburg……tot vanavond???

Als er iets bepalend is in mijn leven, is het wel dat: de liefde voor muziek. Niets kan mij emotioneel zo raken als het horen van een muziekstuk. Of het nu een lied is of een instrumentaal stuk, dat doet er niet toe. Tekst is zeker niet bepalend, de puurheid van een melodie of een bepalende klankkleur des te meer. Ook tijd of stijl is bij mij niet van belang. Evenmin de functie van de muziek. Bij het horen ervan ben ik al heel snel afgesloten van de buitenwereld en laat ik me meevoeren in mijn eigen wereld van klanken.

Geen wonder dat ik me de laatste tijd helemaal happy voel in mijn werk, althans het grootse stuk dan toch. Mijn hoofd blijft namelijk een bron van muziek, zowel om het te schrijven, als om het te bewerken. En iedere keer denk ik dan, het zal toch wel een keer wat minder worden, of misschien wel ophouden? Maar niets is minder waar. Sterker nog, ik zou best eens iets willen schrijven, zomaar, omdat het in me opkomt. Maar dan dient zich alweer een nieuw verzoek aan, en wordt ik binnen 5 minuten alweer enthousiast om er aan te beginnnen.

Gelukkig heb ik tegenwoordig mijn planning redelijk op orde, al komen deadlines soms angstvallig dichtbij. En ik heb ontdekt dat het ook leuk is om afwisselend te schrijven: de ene dag aan een arrangement voor een musical, dan weer een voor een harmonieorkest, en vervolgens mag je weer een paar mooie lijnen voor blazers in een chanson of lied schrijven. In het filmpje een mooi voorbeeld daarvan.

En net toen ik me realiseerde dat een paar opdrachten bijna af waren, kreeg ik binnen een week weer twee verzoeken. Eentje voor een bijzonder werk wat ik mag gaan componeren, en wat velen zullen gaan horen, alleen niet in een theater. En eentje juist wel met dat doel. En dan maakt mijn hart weer een sprongetje en razen de ideeen weer door mijn hoofd. Het houdt niet op, niet vanzelf….gelukkig maar!

Nee, ik kan het niet, ik kan het niet alleen; een bekende tekst uit een liedje van de Dijk. Wat voor talent je ook hebt, je zult altijd mensen om je heen moeten hebben die met je meedenken, met je meeleven en je ondersteunen als dat nodig is. De afgelopen weken werd dat voor mij maar eens te meer duidelijk, op allerlei fronten.

Daarom wil ik in deze blog nog maar eens een lans breken voor al die besturen van verenigingen, stichtingen en organisaties. Zonder hen zou het vaak niet mogelijk zijn om als dirigent, componist of arrangeur je werk te doen. Deze vrijwilligers maken de mooiste voorstellingen en concerten mogelijk. Met name als je werkt op het snijvlak van amateurs en professionals.

Zij maken voor mij persoonlijke de volgende producties en voorstellingen het komende jaar mogelijk. Het Grand Gala du Kwek met Koninkelijk Harmonie ‘s Hertogenbosch in februari. Big Fish de musical met Boems in maart. Muziektheater Cuypers in Roermond in september. En Nine to Five met Spot! uit Goirle in oktober. Daarnaast nog vele kleinere bijdragen aan diverse producties en concerten.

Tot slot nog een speciale vermelding voor Stichting Muziektheater Tilburg. Lang is het onzeker geweest of Hier adem ik vrij een doorstart kon maken. Inmiddels is het bestuur behoorlijk uitgebreid en staat er weer een fantastisch team in de startblokken. Hiermee is het gelukkig weer mogelijk geworden om Hier adem ik vrij alsnog op de planken te zetten. Later meer nieuws hierover.

Daarom van mijn kant een daverend applaus voor al deze mensen die zoveel moois mogelijk maken.

Als oprecht liefhebber van geschiedenis, ben ik ook een voorstander van tradities, en houd deze dan ook graag mee in ere. Een van die tradities die kenmerkend zijn voor Brabant en dus ook Tilburg, is het vieren van Carnaval.

Dus toen een paar maanden geleden een oude bekende vroeg of ik nog muziek arrangeerde voor carnavalsorkesten, kon ik volmondig aangeven dat dat inderdaad het geval was. Alleen hing daar wel een prijskaartje aan. Vanuit mijn kant gezien heel logisch, want ik kan tegenwoordig gelukkig stellen, dat ik niet bepaald om werk verlegen zit. Dus zal ook het schrijven voor carnaval hetzelfde moeten opbrengen als mijn werk voor muziektheater, harmonie-orkesten en andere opdrachtgevers. En iedereen die mij een beetje volgt, weet dat ik menig nootje op papier heb gezet voor het openbaar carnaval in Tilburg. Voor de Hofkapel, de Kruikenconcerten, de Kruikenviering, Kruikenstad in Koor, Zumme zinge met mijn eigen CV Confetti, diverse carnavalsorkestjes en laatst nog het verbroederingslied Wij zijn samen Gruun Oranje.

Maar in de loop der jaren heb ik ook iets anders geleerd. En dat is, dat je datgene wat je vast wilt houden, los zult moeten laten. En dat geldt dus ook voor tradities. En daarom kan ik me helemaal vinden in de oproep om vrouwen meer zichtbaar te maken in met name de zichtbare functies tijdens het carnaval. Het is nodig en onvermijdelijk voor de traditie dat vrouwen in Tilburg deel uit gaan maken van het gevolg van de Prins(es) van Kruikenstad, in de Raad van 11, in de Lijfwacht, in de Hofkapel en op andere functies.

Niet voor niks ben ik bezig met een muziektheaterstuk over een vrouw, die vocht om een plaats in de wetenschappelijk raad van de Sorbonne in het Parijs van begin 20e eeuw. Dat is namelijk iets waar ik absoluut in geloof, gelijke rechten voor man en vrouw. We zijn nu in het begin van de 21e eeuw, en daar wordt dus al veel te lang voor gevochten. Het is dus tijd voor resultaten van dat gevecht. Niet de strijd, maar de positieve uitkomst ervan, is de traditie van de toekomst.

Het onderwerp van mijn blog deze week. Als je dan zo’n druk baasje bent als ikzelf, is er vaak net wat meer aan de hand dan je per week kunt delen in een blog. Zelfs op het moment dat ik deze letters typ, kan het kwartje nog twee kanten opvallen: ga ik het hebben over de begrotingsbehandeling van de gemeenteraad van Tilburg vandaag? Of over het jaarlijkse carnavalsfeestje dun Elfde van dun Elfde morgen? Bij beiden heb ik een inbreng die wel nieuwswaardig is (denk ik dan tenminste).

Bij de begroting heb ik een motie ingediend die het zo goed als zeker gaat halen. Die gaat over het instellen van de Ria van Dijk alias Luchtbuks Ria Trofee. Zij was jarenlang een vaste waarde op de kermis waar zij tot op hoge leeftijd (101) te vinden was bij het fotoschieten in de schiettent. Foto’s van haar zijn de hele wereld over gegaan. Het leek mij wel leuk als er daarom op de Tilburgse Kermis jaarlijks een fotowedstrijd voor bezoekers wordt georganiseerd met als prijs dus deze trofee.

En dan morgen. Dan barst het carnavalsfeest weer los op de 11e van de 11e. En hopelijk kunnen we dit seizoen het volledige carnaval weer vieren, want dat is sinds 2020 niet meer gelukt. Dat we niet stilgezeten hebben blijkt wel uit het feit dat morgen na de bekendmaking van de prins en zijn gevolg het verbroederingslied wordt gepresenteerd. Op initiatief van Tommy Schollen hebben Steven van Gils (tekst) en ik (muziek) dat lied geschreven. Het nummer Wij zijn samen Gruun Oranje is inmiddels al op Spotify en Youtube te beluisteren. We hopen dat de hele stad het gaat zingen en spelen. Voor de vele orkestjes stel ik de bladmuziek gratis beschikbaar in ieder geval.

Nou dat zijn dus de keuzes……….blijken ze toch allebei in een blog te passen !!