En nu even wat rustiger aan. Na 5 voorstellingen met bijbehorende doorlopen en generales van Spotlight de Musical Revue en een paar concerten in de Maaspoort in het kader van de Echte Bossche Proms, is dat wel nodig merk ik. Maar wat was het een geweldige maand om allemaal weer te beleven. Fijne muziek, gelukkige muzikanten en zangers, en een enthousiast publiek. Op zo’n moment weet je weer dat je het mooiste vak ter wereld hebt.

Nu ook weer tijd, om me op het schrijven van muziek te richten. Allereerst is het bijna de 11e van de 11e en komt carnaval er weer aan. En dat is meteen weer mijn eerste aandachtspuntje. Want in Coronatijd heb ik samen met Steven van Gils en Tommy Schollen het verbroederingslied Samen Groen Oranje geschreven, en opgenomen met vele Tilburgse muzikanten en zangers. Dit nummer zal op de 11e van de 11e dus gepresenteerd worden.

Ook ga ik weer de nodige arrangementen voor Ranco Mes schrijven, en natuurlijk ga ik de orkest arrangementen verzorgen voor het Grand Gala du Kwek in Den Bosch samen met de Koninklijke Harmonie aldaar. En last but not least ben ik bezig met het afwerken van de arrangementen voor de musical Big Fish die in maart op de planken zal staan.

Duss… wat rustiger aan op het podium, maar niet met muziek. Genoeg te doen de komende tijd. Lekker arrangeren en componeren. Ik wordt daar gewoon heel blij van. Dus kijk ik nog maar even met genoegen terug naar het laatste concert van de Echte Bossche Proms in het filmpje met het nummer Rosanna van Toto, uitgevoerd door Ingrid van den Nieuwenhuizen en Nadine Termeer.

Na een paar fijne voorstellingen met Spotlight Musicalrevue nu door met de Promsconcerten van de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch. Mijn eerste echt grote optreden met deze club. We gaan 2 keer de Maaspoort vullen met een mooie mix van klassiek en modern.

Toch weer spannend ondanks het feit dat ik nu toch al vele jaren ervaring heb met dit soort grote projecten met orkest en zang. Maar ja, ik ben nog niet zo lang dirigent van deze prachtige vereniging en dus is veel nog nieuw. Maar ik kan nu al zeggen dat na de generale van gisteravond, ik met veel vertrouwen de twee concerten tegemoet zie. Niet in de laatste plaats dankzij de fantastische zangers. Ook het orkest samen met het combo liet gisteravond zien dat hun gevleugelde uitspraak “het komt wel goed, we kennen dit”, niet uit de lucht gegrepen is.

Het spannende voor mij zat hem ook in het feit dat het allemaal wat drukker is geworden na Corona, en dat er 2 grote projecten door elkaar liepen qua voorbereiding. Dat was ook iets waar ik weer aan moest wennen. Met name het feit dat ik bij een paar vaste repetitie avonden het “stokje” uit handen moest geven, vond ik best moeilijk. Tsja, toch een beetje een controlfreak af en toe. Daarom ook vooral dank aan Jules van Loo en Jan Danckaert.

Vanavond en morgenavond gaan we er een mooi feest van maken, er zijn nog kaarten (niet veel….maar toch) en ik heb er enorm veel zin in. Hiernaast een compilatie van de generale repetitie, en dat wordt alleen maar mooier. Dus….misschien tot vanavond?

Samen naar school gingen, toen we nog in het schoolorkest speelden, toen we nog …. Zo kan ik nog wel even doorgaan. In de afgelopen jaren heb ik met ontzettend veel muzikanten samengewerkt, soms eenmalig en soms voor langere tijd. In allerlei orkesten, ensembles en producties. Dan weer maanden achtereen, en soms jarenlang even niet. Om elkaar dan na zoveel jaar toch weer ergens tegen het lijf te lopen. Een van die muzikanten die dit betreft is collega en blazersvriend William Kroot. 

Het was op een zaterdagochtend begin september 1983. Ik zat in de kantine van het Brabants Conservatorium toen nog aan de Kempenbaan in Tilburg, te wachten om naar mijn eerste les Algemene Muziektheorie te gaan. Mijn eerste les op de vooropleiding. Ik raakte aan de praat met een trompettist uit Biezenmortel die op dezelfde les zat te wachten, William Kroot. Beiden toen nog niet bewust van de hoeveelheid tijd die we samen al spelend zouden door gaan brengen in ons leven. Nu bijna 40 jaar later is het bijna ongelooflijk hoeveel verschillende dingen we samen al geblazen hebben. 

Het begon met het Harmonieorkest van het Conservatoriumen en we gaven samen les bij Jeugdharmonie Orpheus. Toen William zijn studie lichte muziek in Den Haag vervolgde speelden we na jaren samen met Lalo Schiffrin op het North Sea Jazz festival. Weer jaren later kwamen elkaar weer tegen bij de uitvoeringen van de MAF en het Brabants Jazz orkest. We maakten de straten onveilig met het Fietsorkest en William speelde mee in het orkest van mijn eerste eigen musicalproductie Moordhoek. Inmiddels speelt zijn zoon mee in mijn musical Hier adem ik vrij. En William? Die speelt samen met mij in ons meest recente avontuur, de nummers van Ranco Mes. Met een mooi voorbeeld in het filmpje hiernaast. 

Wat de toekomst nog gaat brengen? Wie weet…maar beste William, in ieder geval bedankt voor bijna 40 jaar speelplezier !!

Eindelijk….eindelijk weer een première. Natuurlijk heb ik inmiddels alweer allerlei optredens en concerten gehad, maar een echte première met alle toeters en bellen was alweer lang geleden. Namelijk op 1 november 2019 met Curtains in het Jan van Besouwhuis in Goirle, uitgevoerd door Spot! Theater.

Het is dan ook heel toepasselijk dat het verder gaat waar het 3 jaar geleden is ge-eindigd, namelijk met dezelfde club, in datzelfde theater en met grotendeels hetzelfde orkest en dezelfde spelersgroep. Vanavond is het de generale en morgen de première van Spotlight! de Musical Revue. Ik heb er ongelooflijk zin in en tegelijkertijd is het ook weer spannend. Spannend om te ervaren hoe het fysiek zal gaan. In een van mijn eerdere blogs heb ik al aangegeven dat er in de afgelopen jaren wel wat veranderd is. Dus een hele avond een productie leiden vergt nogal wat van mijn lijf en leden. Tegelijkertijd is mijn hoofd euforisch dat het weer gaat gebeuren…mijn muziek gaat weer klinken in het theater, en ikzelf mag dat in goede banen leiden. Ik verheug me alweer op het eindapplaus en het gelukzalige gevoel als je vanachter het podium naar de foyer wandelt. Blij met datgene wat jij met al die mensen op de planken hebt gezet.

En hopelijk is dit weer het begin van vele grote producties. Niet in de laatste plaats van die waar ik zelf de muziek voor heb gecomponeerd, zoals muziektheater Cuypers en Hier adem ik vrij. En voor die laatste daarom ook een oproep, want om die uit te kunnen voeren is nog wel wat nodig. Het bestuur van Hier adem ik vrij zit dringend verlegen om nieuwe bestuursleden om de productie te kunnen gaan dragen. Dus…, ken je iemand met een hart voor muziek en theater en die tijd en energie heeft om zo’n voorstelling mee te organiseren, of ben je zelf zo iemand? Laat het me weten, want we hebben mensen nodig om te zorgen dat het niet bij die ene geweldige videoclip blijft, en dat de repetitie in het filmpje een vervolg met publiek krijgt. Het is nodig om mijn droom op de planken te zetten in Tilburg. Help mij om het volledige verhaal van Hier adem ik vrij te vertellen !!

 

Een uitdrukking die afkomstig is uit het accountants wereldje las ik op internet. Als je je boekhouding maar op orde had, dan bleef je bedrijf wel bestaan. Bijzonder dat ik de uitdrukking leerde kennen op mijn middelbare school, maar daar had hij bijzonder weinig met economie te maken. Nou ja, behalve dan dat er een link was met spijbelen tijdens de les economie. Dat kwam wel eens voor als de pot bij het toupen tijdens de pauze te hoog was. En daar was de uitdrukking ook in zwang voor diegene die de puntentelling bij hield, de schrijver. Opvallend dat die ook vaak won…

Maar goed, wat heeft dit nu allemaal te maken met muziek, toch het onderwerp van mijn blogs elke week? Nou, hij schoot me te binnen toen ik aan het plannen was wat ik wanneer allemaal nog moest arrangeren en componeren. Op dit moment is het aantal opdrachten niet alleen talrijk, maar ook heel veelzijdig. Het varieert van een nummer voor een carnavalsorkest, via blazersarrangementen voor een singer/songwriter, naar het componeren van een kerstlied als afsluiting van een theatervoorstelling voor kinderen. En dan moet ondertussen ook nog een volledige musical worden afgewerkt, die in Corona tijd was blijven liggen en waarvan de repetities in januari beginnen. Een hele opgave, maar door de veerlzijdigheid ook wel heel leuk om aan te werken.

Naast deze opdrachten blijft er gelukkig ook nog tijd over om te werken aan projecten die ik zelf initieer, en die de afgelopen tijd ook weer een boost kregen. Vooral door mensen om me heen die niks liever willen dan maken. En dan kom ik weer terug bij de titel, zowel economisch als gevoelsmatig…..wie schrijft, die blijft !!