Het was een bijzonder leerzaam jaar. Een jaar dat begon met kansen grijpen. Corona liep op zijn einde en mijn wereld krabbelde op. Ik had inmiddels het onderwijs verlaten, en moest dus op zoek naar nieuwe dingen. Die vond ik in de gemeenteraad (nou ja, nieuw??), in een hernieuwde kennismaking met de wereld van de blaasmuziek, in de culturele kinderopvang en in diverse nieuwe compositie opdrachten (een van de leukste luister je terug in het filmpje hiernaast).

Als je dan op dit alles solliciteert, verwacht je niet dat je ook overal wordt aangenomen. Bij mij gebeurde dat dus wel. Gevolg: al snel bleek ik weer ouderwets te veel hooi op mijn vork te hebben. En aangezien Corona mij had geleerd, dat wat meer tijd voor jezelf toch ook wel waardevol is, besloot ik al gauw om mijn uren op de groep bij CulTuur BSO Monopole op te geven. Inmiddels heb ik besloten om volledig ontslag te nemen, en mij op andere zaken te richten.

Dit is nodig, want in 2022 breidde mijn compositie en arrangeerwerk zich behoorlijk uit. Een vaste opdrachtgever viel helaas weg, maar er kwam heel veel voor terug. Meer dan 15 arrangementen voor Harmonie-orkest, diverse arrangementen voor musical orkest zoals Spotlight! en Big Fish van Boems, muziek voor een kermis griezelshow, een popnummer over de arbeidsmarkt, diverse stukken voor carnaval, blazers arrangementen voor Ranco Mes en nog wat groot werk voor symfonieorkest.

Ik kijk er allemaal met veel plezier op terug, ook met de wetenschap, wat komen gaat voor het volgend jaar. Maar nu ga ik eerst genieten van mijn hobby, en die heeft niks met muziek te maken….lekker koken met de kerstdagen voor mijn gezin en familie.

Voor al mijn trouwe lezers en volgers: Fijne Feestdagen !!

Loopt het jaar ten einde. En weer was het een stormachtige editie. Meest positief was wel dat Corona nu toch eindelijk wel teruggedrongen lijkt, en de blik weer volop vooruit gericht kan worden. Dat ik niet stilgezeten heb, is voor mijn vaste volgers wel duidelijk. Een van de hoogtepunten was wel de winst van GroenLinks bij de gemeenteraadsverkiezingen, en inmiddels heb ik er alweer ruim een halfjaar als raadslid opzitten, wat mij uitstekend bevalt.

Op het gebied van componeren en arrangeren, is het ook flink vooruit gegaan. Toen de stofwolken van de Corona crisis waren opgetrokken, bleek pas wat een slag deze crisis voor mijn sector was geweest. Heel veel collega’s moesten iets anders gaan doen, en keerden ook niet meer terug. Gevolg voor mij was, cru genoeg, een volle map met componeer en arrangeer opdrachten.

Wat helaas wel terug liep was het spelen op mijn geliefde toeters, de Tuba en Trombone. En dat was niet alleen door aanbod, maar ook door mijn fysieke gesteldheid (zie een van mijn eerdere blogs). En dat is er helaas niet beter op geworden. Het spelen gaat nog wel, maar alleen in een rustige setting, en zeker niet springend en hossend op een festival. Ik was dan ook zeer blij verrast dat mijn vriend Igor Sekulovic mij vroeg als Lid van de Raad van Toezicht van de stichting waaronder This is Lovksi valt. Zo blijf ik nauw betrokken bij mijn oude bandje.

Helemaal niet meer spelen is gelukkig niet van toepassing. Toevallig duik ik in de laatste week van het jaar nog 2 dagen de studio in. Een dag voor wat Carnavalsnummers met Confetti en de andere dag voor weer een aantal liedjes van Ranco Mes in de serie Hoor me de 15e. Het leuke van studio werk is dat je ook kunt dubben: zelf alle trombone stemmen inspelen dus. En dat doet me dan weer denken aan een opname van vorig jaar voor kerst, samen met vele collega’s uit het muziektheaterwereldje. Ook nu nog heel toepasselijk!!

Er wordt van mij wel eens gezegd: “gooi er een kwartje in, en hij praat de oren van je hoofd”. En eerlijk gezegd, zeg ik dat ook wel over mezelf. In de loop van de afgelopen jaren is inderdaad duidelijk geworden dat ik niet op mijn mondje gevallen ben. Vaak komt dat goed uit, zoals in de politiek, en soms kun je het ook beter gewoon doen in plaats van erover praten. Ik heb het natuurlijk over mijn grote passie: muziek!

Nou, dat doen, heb ik denk ik in de loop der jaren wel getoond. Dus schaam ik me er ook niet voor om het er veelvuldig over te hebben. En vanavond mag ik dat dan ook weer op een podium doen, namelijk bij de muzikale talkshow Notenkrakers. Georganiseerd door Eef van Eerdewijk, een ondernemende vrouw die al heel lang mijn pad in het culturele wereldje van Tilburg kruist, en met wie ik een fijne band heb.

Ik mag daar gaan vertellen over de muzikale invulling van Wintervuur. Een happening op kerstavond georganiseerd door het wereldpodium in het Paleis. Mijn bijdrage is de muzikale invulling van die avond. Erg leuk om te doen, weer eens iets anders. Verder mag ik gaan vertellen over alle uiteenlopende projecten die ik doe als componist. Van carnaval, met Kruiken voor Kruiken tot en met Krapte snapte, maar misschien ook wel over Hier adem ik vrij. Tsja, en welke kant dat dan nog meer opgaat? Nog geen idee. Want als ik over mijn passie mag gaan praten, dan ben ik zo een,twee,drie nog niet stil.

Duss..wil je weten wat ik precies te vertellen heb, dan zit er maar een ding op, en dat is aanwezig zijn bij Notenkrakers om 20:30 uur in de Paradox in Tilburg……tot vanavond???

Als er iets bepalend is in mijn leven, is het wel dat: de liefde voor muziek. Niets kan mij emotioneel zo raken als het horen van een muziekstuk. Of het nu een lied is of een instrumentaal stuk, dat doet er niet toe. Tekst is zeker niet bepalend, de puurheid van een melodie of een bepalende klankkleur des te meer. Ook tijd of stijl is bij mij niet van belang. Evenmin de functie van de muziek. Bij het horen ervan ben ik al heel snel afgesloten van de buitenwereld en laat ik me meevoeren in mijn eigen wereld van klanken.

Geen wonder dat ik me de laatste tijd helemaal happy voel in mijn werk, althans het grootse stuk dan toch. Mijn hoofd blijft namelijk een bron van muziek, zowel om het te schrijven, als om het te bewerken. En iedere keer denk ik dan, het zal toch wel een keer wat minder worden, of misschien wel ophouden? Maar niets is minder waar. Sterker nog, ik zou best eens iets willen schrijven, zomaar, omdat het in me opkomt. Maar dan dient zich alweer een nieuw verzoek aan, en wordt ik binnen 5 minuten alweer enthousiast om er aan te beginnnen.

Gelukkig heb ik tegenwoordig mijn planning redelijk op orde, al komen deadlines soms angstvallig dichtbij. En ik heb ontdekt dat het ook leuk is om afwisselend te schrijven: de ene dag aan een arrangement voor een musical, dan weer een voor een harmonieorkest, en vervolgens mag je weer een paar mooie lijnen voor blazers in een chanson of lied schrijven. In het filmpje een mooi voorbeeld daarvan.

En net toen ik me realiseerde dat een paar opdrachten bijna af waren, kreeg ik binnen een week weer twee verzoeken. Eentje voor een bijzonder werk wat ik mag gaan componeren, en wat velen zullen gaan horen, alleen niet in een theater. En eentje juist wel met dat doel. En dan maakt mijn hart weer een sprongetje en razen de ideeen weer door mijn hoofd. Het houdt niet op, niet vanzelf….gelukkig maar!

Nee, ik kan het niet, ik kan het niet alleen; een bekende tekst uit een liedje van de Dijk. Wat voor talent je ook hebt, je zult altijd mensen om je heen moeten hebben die met je meedenken, met je meeleven en je ondersteunen als dat nodig is. De afgelopen weken werd dat voor mij maar eens te meer duidelijk, op allerlei fronten.

Daarom wil ik in deze blog nog maar eens een lans breken voor al die besturen van verenigingen, stichtingen en organisaties. Zonder hen zou het vaak niet mogelijk zijn om als dirigent, componist of arrangeur je werk te doen. Deze vrijwilligers maken de mooiste voorstellingen en concerten mogelijk. Met name als je werkt op het snijvlak van amateurs en professionals.

Zij maken voor mij persoonlijke de volgende producties en voorstellingen het komende jaar mogelijk. Het Grand Gala du Kwek met Koninkelijk Harmonie ‘s Hertogenbosch in februari. Big Fish de musical met Boems in maart. Muziektheater Cuypers in Roermond in september. En Nine to Five met Spot! uit Goirle in oktober. Daarnaast nog vele kleinere bijdragen aan diverse producties en concerten.

Tot slot nog een speciale vermelding voor Stichting Muziektheater Tilburg. Lang is het onzeker geweest of Hier adem ik vrij een doorstart kon maken. Inmiddels is het bestuur behoorlijk uitgebreid en staat er weer een fantastisch team in de startblokken. Hiermee is het gelukkig weer mogelijk geworden om Hier adem ik vrij alsnog op de planken te zetten. Later meer nieuws hierover.

Daarom van mijn kant een daverend applaus voor al deze mensen die zoveel moois mogelijk maken.