Nieuwe ontmoetingen. En dat zorgde ervoor dat ik afgelopen nacht met een hele grote brede glimlach op mijn gezicht naar huis fietste.

Het begon met de uitvoering van de titelsong van mijn musical Hier adem ik vrij. Niet in de oorspronkelijke versie, maar door operazangeres Nienke Nasserian. Prachtig om haar vertolking te mogen horen vanuit het Paleis Raadhuis. Jammer genoeg is er met mijn opname iets misgegaan, dus daarom nog een keer de oorspronkelijke versie op het filmpje hiernaast. De versie van Nienke komt ongetwijfeld later nog een keer. Ook heel fijn dat heel veel mensen bleven vragen wanneer de musical te zien zal zijn. En daar wordt hard aan gewerkt.

Een volgende ontmoeting was in het oude “Bertje” van de schouwburg (het barretje onder in de kelder naast de ingang). Nu in gebruik door Metro. Hier vond een ontmoeting plaats tussen diverse jongeren over Cultuur en Diversiteit. Samen met hen had ik onder leiding van Tyrone Tjon-a-loi een heel interessant gesprek over de zichtbaarheid en inclusie van cultuur in onze stad.

En alsof het zo moest zijn, liep ik een half uurtje later fractie collega Karlijn tegen het lijf, die me voorstelde aan Richard van Valmont, een jonge student van andere afkomst (geen idee welke, want daar heb ik niet naar gevraagd). Hij wilde graag meer in aanraking komen met cultuur in Tilburg, dus riep ik spontaan: “Dan loop je toch een tijdje met mij mee, ik introduceer je wel”. Aldus geschiedde en raakten we al snel in een geanimeerd gesprek over met name buitenlandse studenten, die hij meer in contact wil brengen met het culturele leventje in Tilburg. Ik heb zo’n gevoel dat hier iets heel moois uit voort gaat komen. Mooi was in ieder geval een uitspraak van hem, en mijn reactie daarop, waarmee de avond eindigde, en die volgens mij heel mooi aangaf waar het om moet gaan:

“Iedereen wil uniek zijn, maar niemand wil anders zijn” (Richard). “Dus kun je maar beter jezelf zijn” (Ron).

Het komt niet vaak voor dat ik met een daadwerkelijk dubbel gevoel achter mijn laptop zit om mijn blog te schrijven. Mijn vaste lezers weten dat ik steevast een lans breek voor de kunst- en cultuursector en niet zelden reclame maak voor het theater. Maar nu geeft me dat toch een dubbel gevoel. En dat komt door het besef, dat de huidige economische omstandigheden het wel heel erg moeilijk maken om nog geld over te houden voor de leuke dingen in het leven. Als de dagelijkse maaltijd en het letterlijk brandend houden van je kachel, een issue zijn geworden, dan kan ik niet verwachten dat je zomaar de nodige tientjes opzij legt om naar het theater te gaan.

Maar ja, mijn maaltijden en mijn verwarming zijn ook weer afhankelijk van het feit dat er toch nog mensen zijn die die keuze wel kunnen maken. Dus aan wie richt je dan je boodschap in een blog?? De gevolgen van de inflatie en de energiecrisis zijn dermate ingrijpend, dat je bijna niet kunt overzien tot waar die gevolgen reiken. Ik kan daarom alleen maar hopen dat de overheid verder kijkt dan ieders neus lang is. Dat het niet alleen gaat om de primaire levensbehoeften, maar ook om de secundaire, en tertiare en de…….

Dat kan volgens mij maar op een manier, en dat is van laag tot hoog de nodige bestaanszekerheid bieden. En dat begint bij het herstellen van koopkracht en het invoeren van een energiekosten plafond. Maar daar eindigt het niet. Dat is pas het begin. En dat zal niet eindigen, tot duidelijk is geworden dat waarde meer is dan de hoogte van een prijskaartje. En dat alles van die waarde dusdanig kwetsbaar is, dat het beschermd dient te worden. Door een overheid die geld niet ziet als een doel op zich, zoals winst en marktwerking, maar als middel om vele mooie dingen in het leven te realiseren en te beschermen. Alleen op die manier kunnen Kunst en Cultuur overleven in tijden als deze. En ja, dat is dan toch weer een pleidooi voor die mooie sector waar ik nog heel lang een boterham in hoop te verdienen !!

Ter illustratie hiernaast een compilatie van mijn eerste musical uit betere tijden. En een stukje reclame voor de eerstkomende productie. Voor diegene die het niet willen missen, maar het geld voor de entree wel kunnen missen.

En dat is weer even zoeken. De routine van de gewone werkweek. Nu is die bij mij gewoonlijk ver te zoeken, want elke week is bijna anders. Tenminste nu ik weer zelf het grootste deel van mijn tijd invul. Vorige week liet ik al weten dat ik voor een groot deel was gestopt bij de kinderopvang. Dat betekent dat ik weer veel tijd heb voor het componeren en arrangeren. En dat was nodig. In de loop van de zomer stapelden de opdrachten zich een beetje op en begon het weer wat te lijken op het werkschema van voor corona. En als er nu iets is wat ik moet zien te voorkomen, dan is het dat. Laten we niet vergeten dat ik voor corona al in een burnout zat omdat ik teveel hooi op mijn vork had geladen.

Kwestie van goed verdelen dus, en daarom de stap gezet om bij Kinderstad minder te gaan werken. Ook geleerd om op tijd “nee” te zeggen. Maar ja, dan moeten ze niet gaan aandringen. Want dan wordt het weer moeilijker. Maar we zijn er samen uitgekomen, door de deadline zo’n 6 weken naar achteren te leggen. Daardoor bleef bij mij de werkdruk normaal en kon ik toch een leuke opdracht aannemen. 

Maar goed, nu dus nog die routine er een beetje in zien te krijgen. Want ook de klussen die wat minder aantrekkelijk zijn, moeten gebeuren (lees: administratie, belasting, enz.) Het voelt in ieder geval goed om de regie weer zelf in handen te hebben voor het grootste deel. En net als voor de zomervakantie strooi ik bij tijd en wijlen zo weer wat noeste arbeid van mijn kant de wereld in. Zo kwam vandaag weer een single uit van het project Hoor me de 15e van Ranco Mes. Deze keer het nummer “Dans me” met mijn blazersarrangement en tubaklanken. Veel luisterplezier.

De vakantie is voorbij en het nieuwe theaterseizoen weer begonnen. Ik kan niet anders zeggen dan: “Ik heb er zin in”. Gaandeweg de zomermaanden werd het al steeds drukker. Steeds meer mensen weten mij te vinden voor het nodige arrangeer en componeerwerk. En daarmee werd het steeds dringender dat ik nog eens goed nadacht over al mijn werkzaamheden. Het resultaat is er inmiddels: ik ben voor een groot deel gestopt met mijn werkzaamheden voor Cultuur BSO Monopole. Ik blijf beleidsmatig nog wel voor een paar uur betrokken, maar mijn werk op de groep is inmiddels geëindigd.

Daarmee ontstond meteen al ruimte voor het aannemen van weer een paar leuke projecten. Eentje is inmiddels al weer achter de rug. Vorige week is mijn rock nummer Krapte Snapte gelanceerd. Een maatschappij kritische hit (dat hoop ik natuurlijk, dat het een hit wordt) over de problemen op de arbeidsmarkt, waarvan ik het arrangement voor de band componeerde. Een bijzonder fijne samenwerking met Pieter Bon (tekst/muziek) en Ton Wilthagen (tekst), vele muziekcollega’s, en samen met de wethouders Esmah Lahlah en Maarten van Asten. Ook blijven de nummers van Ranco Mes uitkomen, elke 15e van de maand, met mijn aandeel als arrangeur en tubaïst/trombonist.

En dan gaat er eindelijk weer van alles gebeuren op het gebied van muziektheater. Het eerste is Spotlight de Musical Revue, waarvoor ik de arrangementen schreef en die ik ook ga dirigeren. Op 14 oktober is de première in het Jan van Besouw in Goirle. De eerste vergadering met het Artistieke Team van Muziektheater Cuypers staat ook weer gepland, en de planning van Big Fish met Boems loopt ook weer. En dan staat er ook nog een nieuwe samenwerking op het programma met de dames van het theatergezelschap Wijnen Speelt. Wat precies? dat volgt nog.

Kortom; we gaan weer los !!

De maand augustus is begonnen, tijd om het wat rustig aan te doen, vakantie dus. Alleen ben ik bang dat het stukje rustig aan doen waarschijnlijk gaat sneuvelen. Er staat nogal wat op de rol namelijk in het nieuwe seizoen. Dat feit was ook een van de redenen dat ik minder uren ga werken bij CulTuur BSO Monopole. Het beleidsmatige blijf ik doen, maar met name het werk op de groep wordt flink minder. Dat was nodig om in mijn hoofd weer ruimte te creeren voor het schrijven van muziek, zowel composities als arrangementen. Maar goed, wat kunnen jullie van mij verwachten vanaf september?

Sowieso hebben diegene die mij op Facebook volgen gemerkt, dat ik samen met Pieter Bon en Ton Wilthagen aan een nummer aan het werken ben. Het resultaat van deze noeste arbeid zal in september te beluisteren (en te bekijken) zijn. Verder ben ik bezig met een mega project van mijn orkest de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch, wat in oktober gaat plaatsvinden, en waar ik een hele bak arrangementen voor aan het schrijven ben. En dan vind in diezelfde maand ook nog de premiere plaats van de Musical-Revue Spotlight in Goirle. Ook hier heb ik alle arrangement voor geschreven en ga ik het orkest dirigeren. 

Om me op dit alles eens even goed voor te bereiden ga ik met mijn blogs dus even offline in de maand augustus. Vanaf september hoop ik mijn vaste lezers weer te mogen begroeten bij mijn korte hersenpinsels over het reilen en zeilen van mijn muziekleven. Fijne vakantie allemaal !!