Als oprecht liefhebber van geschiedenis, ben ik ook een voorstander van tradities, en houd deze dan ook graag mee in ere. Een van die tradities die kenmerkend zijn voor Brabant en dus ook Tilburg, is het vieren van Carnaval.

Dus toen een paar maanden geleden een oude bekende vroeg of ik nog muziek arrangeerde voor carnavalsorkesten, kon ik volmondig aangeven dat dat inderdaad het geval was. Alleen hing daar wel een prijskaartje aan. Vanuit mijn kant gezien heel logisch, want ik kan tegenwoordig gelukkig stellen, dat ik niet bepaald om werk verlegen zit. Dus zal ook het schrijven voor carnaval hetzelfde moeten opbrengen als mijn werk voor muziektheater, harmonie-orkesten en andere opdrachtgevers. En iedereen die mij een beetje volgt, weet dat ik menig nootje op papier heb gezet voor het openbaar carnaval in Tilburg. Voor de Hofkapel, de Kruikenconcerten, de Kruikenviering, Kruikenstad in Koor, Zumme zinge met mijn eigen CV Confetti, diverse carnavalsorkestjes en laatst nog het verbroederingslied Wij zijn samen Gruun Oranje.

Maar in de loop der jaren heb ik ook iets anders geleerd. En dat is, dat je datgene wat je vast wilt houden, los zult moeten laten. En dat geldt dus ook voor tradities. En daarom kan ik me helemaal vinden in de oproep om vrouwen meer zichtbaar te maken in met name de zichtbare functies tijdens het carnaval. Het is nodig en onvermijdelijk voor de traditie dat vrouwen in Tilburg deel uit gaan maken van het gevolg van de Prins(es) van Kruikenstad, in de Raad van 11, in de Lijfwacht, in de Hofkapel en op andere functies.

Niet voor niks ben ik bezig met een muziektheaterstuk over een vrouw, die vocht om een plaats in de wetenschappelijk raad van de Sorbonne in het Parijs van begin 20e eeuw. Dat is namelijk iets waar ik absoluut in geloof, gelijke rechten voor man en vrouw. We zijn nu in het begin van de 21e eeuw, en daar wordt dus al veel te lang voor gevochten. Het is dus tijd voor resultaten van dat gevecht. Niet de strijd, maar de positieve uitkomst ervan, is de traditie van de toekomst.

Het onderwerp van mijn blog deze week. Als je dan zo’n druk baasje bent als ikzelf, is er vaak net wat meer aan de hand dan je per week kunt delen in een blog. Zelfs op het moment dat ik deze letters typ, kan het kwartje nog twee kanten opvallen: ga ik het hebben over de begrotingsbehandeling van de gemeenteraad van Tilburg vandaag? Of over het jaarlijkse carnavalsfeestje dun Elfde van dun Elfde morgen? Bij beiden heb ik een inbreng die wel nieuwswaardig is (denk ik dan tenminste).

Bij de begroting heb ik een motie ingediend die het zo goed als zeker gaat halen. Die gaat over het instellen van de Ria van Dijk alias Luchtbuks Ria Trofee. Zij was jarenlang een vaste waarde op de kermis waar zij tot op hoge leeftijd (101) te vinden was bij het fotoschieten in de schiettent. Foto’s van haar zijn de hele wereld over gegaan. Het leek mij wel leuk als er daarom op de Tilburgse Kermis jaarlijks een fotowedstrijd voor bezoekers wordt georganiseerd met als prijs dus deze trofee.

En dan morgen. Dan barst het carnavalsfeest weer los op de 11e van de 11e. En hopelijk kunnen we dit seizoen het volledige carnaval weer vieren, want dat is sinds 2020 niet meer gelukt. Dat we niet stilgezeten hebben blijkt wel uit het feit dat morgen na de bekendmaking van de prins en zijn gevolg het verbroederingslied wordt gepresenteerd. Op initiatief van Tommy Schollen hebben Steven van Gils (tekst) en ik (muziek) dat lied geschreven. Het nummer Wij zijn samen Gruun Oranje is inmiddels al op Spotify en Youtube te beluisteren. We hopen dat de hele stad het gaat zingen en spelen. Voor de vele orkestjes stel ik de bladmuziek gratis beschikbaar in ieder geval.

Nou dat zijn dus de keuzes……….blijken ze toch allebei in een blog te passen !!

En nu even wat rustiger aan. Na 5 voorstellingen met bijbehorende doorlopen en generales van Spotlight de Musical Revue en een paar concerten in de Maaspoort in het kader van de Echte Bossche Proms, is dat wel nodig merk ik. Maar wat was het een geweldige maand om allemaal weer te beleven. Fijne muziek, gelukkige muzikanten en zangers, en een enthousiast publiek. Op zo’n moment weet je weer dat je het mooiste vak ter wereld hebt.

Nu ook weer tijd, om me op het schrijven van muziek te richten. Allereerst is het bijna de 11e van de 11e en komt carnaval er weer aan. En dat is meteen weer mijn eerste aandachtspuntje. Want in Coronatijd heb ik samen met Steven van Gils en Tommy Schollen het verbroederingslied Samen Groen Oranje geschreven, en opgenomen met vele Tilburgse muzikanten en zangers. Dit nummer zal op de 11e van de 11e dus gepresenteerd worden.

Ook ga ik weer de nodige arrangementen voor Ranco Mes schrijven, en natuurlijk ga ik de orkest arrangementen verzorgen voor het Grand Gala du Kwek in Den Bosch samen met de Koninklijke Harmonie aldaar. En last but not least ben ik bezig met het afwerken van de arrangementen voor de musical Big Fish die in maart op de planken zal staan.

Duss… wat rustiger aan op het podium, maar niet met muziek. Genoeg te doen de komende tijd. Lekker arrangeren en componeren. Ik wordt daar gewoon heel blij van. Dus kijk ik nog maar even met genoegen terug naar het laatste concert van de Echte Bossche Proms in het filmpje met het nummer Rosanna van Toto, uitgevoerd door Ingrid van den Nieuwenhuizen en Nadine Termeer.

Na een paar fijne voorstellingen met Spotlight Musicalrevue nu door met de Promsconcerten van de Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch. Mijn eerste echt grote optreden met deze club. We gaan 2 keer de Maaspoort vullen met een mooie mix van klassiek en modern.

Toch weer spannend ondanks het feit dat ik nu toch al vele jaren ervaring heb met dit soort grote projecten met orkest en zang. Maar ja, ik ben nog niet zo lang dirigent van deze prachtige vereniging en dus is veel nog nieuw. Maar ik kan nu al zeggen dat na de generale van gisteravond, ik met veel vertrouwen de twee concerten tegemoet zie. Niet in de laatste plaats dankzij de fantastische zangers. Ook het orkest samen met het combo liet gisteravond zien dat hun gevleugelde uitspraak “het komt wel goed, we kennen dit”, niet uit de lucht gegrepen is.

Het spannende voor mij zat hem ook in het feit dat het allemaal wat drukker is geworden na Corona, en dat er 2 grote projecten door elkaar liepen qua voorbereiding. Dat was ook iets waar ik weer aan moest wennen. Met name het feit dat ik bij een paar vaste repetitie avonden het “stokje” uit handen moest geven, vond ik best moeilijk. Tsja, toch een beetje een controlfreak af en toe. Daarom ook vooral dank aan Jules van Loo en Jan Danckaert.

Vanavond en morgenavond gaan we er een mooi feest van maken, er zijn nog kaarten (niet veel….maar toch) en ik heb er enorm veel zin in. Hiernaast een compilatie van de generale repetitie, en dat wordt alleen maar mooier. Dus….misschien tot vanavond?

Samen naar school gingen, toen we nog in het schoolorkest speelden, toen we nog …. Zo kan ik nog wel even doorgaan. In de afgelopen jaren heb ik met ontzettend veel muzikanten samengewerkt, soms eenmalig en soms voor langere tijd. In allerlei orkesten, ensembles en producties. Dan weer maanden achtereen, en soms jarenlang even niet. Om elkaar dan na zoveel jaar toch weer ergens tegen het lijf te lopen. Een van die muzikanten die dit betreft is collega en blazersvriend William Kroot. 

Het was op een zaterdagochtend begin september 1983. Ik zat in de kantine van het Brabants Conservatorium toen nog aan de Kempenbaan in Tilburg, te wachten om naar mijn eerste les Algemene Muziektheorie te gaan. Mijn eerste les op de vooropleiding. Ik raakte aan de praat met een trompettist uit Biezenmortel die op dezelfde les zat te wachten, William Kroot. Beiden toen nog niet bewust van de hoeveelheid tijd die we samen al spelend zouden door gaan brengen in ons leven. Nu bijna 40 jaar later is het bijna ongelooflijk hoeveel verschillende dingen we samen al geblazen hebben. 

Het begon met het Harmonieorkest van het Conservatoriumen en we gaven samen les bij Jeugdharmonie Orpheus. Toen William zijn studie lichte muziek in Den Haag vervolgde speelden we na jaren samen met Lalo Schiffrin op het North Sea Jazz festival. Weer jaren later kwamen elkaar weer tegen bij de uitvoeringen van de MAF en het Brabants Jazz orkest. We maakten de straten onveilig met het Fietsorkest en William speelde mee in het orkest van mijn eerste eigen musicalproductie Moordhoek. Inmiddels speelt zijn zoon mee in mijn musical Hier adem ik vrij. En William? Die speelt samen met mij in ons meest recente avontuur, de nummers van Ranco Mes. Met een mooi voorbeeld in het filmpje hiernaast. 

Wat de toekomst nog gaat brengen? Wie weet…maar beste William, in ieder geval bedankt voor bijna 40 jaar speelplezier !!