Eindelijk….eindelijk weer een première. Natuurlijk heb ik inmiddels alweer allerlei optredens en concerten gehad, maar een echte première met alle toeters en bellen was alweer lang geleden. Namelijk op 1 november 2019 met Curtains in het Jan van Besouwhuis in Goirle, uitgevoerd door Spot! Theater.

Het is dan ook heel toepasselijk dat het verder gaat waar het 3 jaar geleden is ge-eindigd, namelijk met dezelfde club, in datzelfde theater en met grotendeels hetzelfde orkest en dezelfde spelersgroep. Vanavond is het de generale en morgen de première van Spotlight! de Musical Revue. Ik heb er ongelooflijk zin in en tegelijkertijd is het ook weer spannend. Spannend om te ervaren hoe het fysiek zal gaan. In een van mijn eerdere blogs heb ik al aangegeven dat er in de afgelopen jaren wel wat veranderd is. Dus een hele avond een productie leiden vergt nogal wat van mijn lijf en leden. Tegelijkertijd is mijn hoofd euforisch dat het weer gaat gebeuren…mijn muziek gaat weer klinken in het theater, en ikzelf mag dat in goede banen leiden. Ik verheug me alweer op het eindapplaus en het gelukzalige gevoel als je vanachter het podium naar de foyer wandelt. Blij met datgene wat jij met al die mensen op de planken hebt gezet.

En hopelijk is dit weer het begin van vele grote producties. Niet in de laatste plaats van die waar ik zelf de muziek voor heb gecomponeerd, zoals muziektheater Cuypers en Hier adem ik vrij. En voor die laatste daarom ook een oproep, want om die uit te kunnen voeren is nog wel wat nodig. Het bestuur van Hier adem ik vrij zit dringend verlegen om nieuwe bestuursleden om de productie te kunnen gaan dragen. Dus…, ken je iemand met een hart voor muziek en theater en die tijd en energie heeft om zo’n voorstelling mee te organiseren, of ben je zelf zo iemand? Laat het me weten, want we hebben mensen nodig om te zorgen dat het niet bij die ene geweldige videoclip blijft, en dat de repetitie in het filmpje een vervolg met publiek krijgt. Het is nodig om mijn droom op de planken te zetten in Tilburg. Help mij om het volledige verhaal van Hier adem ik vrij te vertellen !!

Een uitdrukking die afkomstig is uit het accountants wereldje las ik op internet. Als je je boekhouding maar op orde had, dan bleef je bedrijf wel bestaan. Bijzonder dat ik de uitdrukking leerde kennen op mijn middelbare school, maar daar had hij bijzonder weinig met economie te maken. Nou ja, behalve dan dat er een link was met spijbelen tijdens de les economie. Dat kwam wel eens voor als de pot bij het toupen tijdens de pauze te hoog was. En daar was de uitdrukking ook in zwang voor diegene die de puntentelling bij hield, de schrijver. Opvallend dat die ook vaak won…

Maar goed, wat heeft dit nu allemaal te maken met muziek, toch het onderwerp van mijn blogs elke week? Nou, hij schoot me te binnen toen ik aan het plannen was wat ik wanneer allemaal nog moest arrangeren en componeren. Op dit moment is het aantal opdrachten niet alleen talrijk, maar ook heel veelzijdig. Het varieert van een nummer voor een carnavalsorkest, via blazersarrangementen voor een singer/songwriter, naar het componeren van een kerstlied als afsluiting van een theatervoorstelling voor kinderen. En dan moet ondertussen ook nog een volledige musical worden afgewerkt, die in Corona tijd was blijven liggen en waarvan de repetities in januari beginnen. Een hele opgave, maar door de veerlzijdigheid ook wel heel leuk om aan te werken.

Naast deze opdrachten blijft er gelukkig ook nog tijd over om te werken aan projecten die ik zelf initieer, en die de afgelopen tijd ook weer een boost kregen. Vooral door mensen om me heen die niks liever willen dan maken. En dan kom ik weer terug bij de titel, zowel economisch als gevoelsmatig…..wie schrijft, die blijft !!

Nieuwe ontmoetingen. En dat zorgde ervoor dat ik afgelopen nacht met een hele grote brede glimlach op mijn gezicht naar huis fietste.

Het begon met de uitvoering van de titelsong van mijn musical Hier adem ik vrij. Niet in de oorspronkelijke versie, maar door operazangeres Nienke Nasserian. Prachtig om haar vertolking te mogen horen vanuit het Paleis Raadhuis. Jammer genoeg is er met mijn opname iets misgegaan, dus daarom nog een keer de oorspronkelijke versie op het filmpje hiernaast. De versie van Nienke komt ongetwijfeld later nog een keer. Ook heel fijn dat heel veel mensen bleven vragen wanneer de musical te zien zal zijn. En daar wordt hard aan gewerkt.

Een volgende ontmoeting was in het oude “Bertje” van de schouwburg (het barretje onder in de kelder naast de ingang). Nu in gebruik door Metro. Hier vond een ontmoeting plaats tussen diverse jongeren over Cultuur en Diversiteit. Samen met hen had ik onder leiding van Tyrone Tjon-a-loi een heel interessant gesprek over de zichtbaarheid en inclusie van cultuur in onze stad.

En alsof het zo moest zijn, liep ik een half uurtje later fractie collega Karlijn tegen het lijf, die me voorstelde aan Richard van Valmont, een jonge student van andere afkomst (geen idee welke, want daar heb ik niet naar gevraagd). Hij wilde graag meer in aanraking komen met cultuur in Tilburg, dus riep ik spontaan: “Dan loop je toch een tijdje met mij mee, ik introduceer je wel”. Aldus geschiedde en raakten we al snel in een geanimeerd gesprek over met name buitenlandse studenten, die hij meer in contact wil brengen met het culturele leventje in Tilburg. Ik heb zo’n gevoel dat hier iets heel moois uit voort gaat komen. Mooi was in ieder geval een uitspraak van hem, en mijn reactie daarop, waarmee de avond eindigde, en die volgens mij heel mooi aangaf waar het om moet gaan:

“Iedereen wil uniek zijn, maar niemand wil anders zijn” (Richard). “Dus kun je maar beter jezelf zijn” (Ron).

Het komt niet vaak voor dat ik met een daadwerkelijk dubbel gevoel achter mijn laptop zit om mijn blog te schrijven. Mijn vaste lezers weten dat ik steevast een lans breek voor de kunst- en cultuursector en niet zelden reclame maak voor het theater. Maar nu geeft me dat toch een dubbel gevoel. En dat komt door het besef, dat de huidige economische omstandigheden het wel heel erg moeilijk maken om nog geld over te houden voor de leuke dingen in het leven. Als de dagelijkse maaltijd en het letterlijk brandend houden van je kachel, een issue zijn geworden, dan kan ik niet verwachten dat je zomaar de nodige tientjes opzij legt om naar het theater te gaan.

Maar ja, mijn maaltijden en mijn verwarming zijn ook weer afhankelijk van het feit dat er toch nog mensen zijn die die keuze wel kunnen maken. Dus aan wie richt je dan je boodschap in een blog?? De gevolgen van de inflatie en de energiecrisis zijn dermate ingrijpend, dat je bijna niet kunt overzien tot waar die gevolgen reiken. Ik kan daarom alleen maar hopen dat de overheid verder kijkt dan ieders neus lang is. Dat het niet alleen gaat om de primaire levensbehoeften, maar ook om de secundaire, en tertiare en de…….

Dat kan volgens mij maar op een manier, en dat is van laag tot hoog de nodige bestaanszekerheid bieden. En dat begint bij het herstellen van koopkracht en het invoeren van een energiekosten plafond. Maar daar eindigt het niet. Dat is pas het begin. En dat zal niet eindigen, tot duidelijk is geworden dat waarde meer is dan de hoogte van een prijskaartje. En dat alles van die waarde dusdanig kwetsbaar is, dat het beschermd dient te worden. Door een overheid die geld niet ziet als een doel op zich, zoals winst en marktwerking, maar als middel om vele mooie dingen in het leven te realiseren en te beschermen. Alleen op die manier kunnen Kunst en Cultuur overleven in tijden als deze. En ja, dat is dan toch weer een pleidooi voor die mooie sector waar ik nog heel lang een boterham in hoop te verdienen !!

Ter illustratie hiernaast een compilatie van mijn eerste musical uit betere tijden. En een stukje reclame voor de eerstkomende productie. Voor diegene die het niet willen missen, maar het geld voor de entree wel kunnen missen.

En dat is weer even zoeken. De routine van de gewone werkweek. Nu is die bij mij gewoonlijk ver te zoeken, want elke week is bijna anders. Tenminste nu ik weer zelf het grootste deel van mijn tijd invul. Vorige week liet ik al weten dat ik voor een groot deel was gestopt bij de kinderopvang. Dat betekent dat ik weer veel tijd heb voor het componeren en arrangeren. En dat was nodig. In de loop van de zomer stapelden de opdrachten zich een beetje op en begon het weer wat te lijken op het werkschema van voor corona. En als er nu iets is wat ik moet zien te voorkomen, dan is het dat. Laten we niet vergeten dat ik voor corona al in een burnout zat omdat ik teveel hooi op mijn vork had geladen.

Kwestie van goed verdelen dus, en daarom de stap gezet om bij Kinderstad minder te gaan werken. Ook geleerd om op tijd “nee” te zeggen. Maar ja, dan moeten ze niet gaan aandringen. Want dan wordt het weer moeilijker. Maar we zijn er samen uitgekomen, door de deadline zo’n 6 weken naar achteren te leggen. Daardoor bleef bij mij de werkdruk normaal en kon ik toch een leuke opdracht aannemen. 

Maar goed, nu dus nog die routine er een beetje in zien te krijgen. Want ook de klussen die wat minder aantrekkelijk zijn, moeten gebeuren (lees: administratie, belasting, enz.) Het voelt in ieder geval goed om de regie weer zelf in handen te hebben voor het grootste deel. En net als voor de zomervakantie strooi ik bij tijd en wijlen zo weer wat noeste arbeid van mijn kant de wereld in. Zo kwam vandaag weer een single uit van het project Hoor me de 15e van Ranco Mes. Deze keer het nummer “Dans me” met mijn blazersarrangement en tubaklanken. Veel luisterplezier.