Eindelijk, afgelopen zondag was het zover. Ik zat eindelijk weer eens op een podium met een instrument in mijn handen. Als dirigent had ik sinds Corona al wel eerder het genoegen gehad, maar dus niet als speler zelf. En dat deed toch wel wat met me. Vooral ook omdat op het allerlaaste moment die vermaledijde Corono plaag nog roet in het eten dreigde te gooien. Gelukkig was dat souvenir van mijn vakantie deze keer redelijk snel verdwenen, zodat ik de generale op zaterdag en het concert op zondag toch mee kon spelen.

Na meer dan 2,5 jaar was de focus weer op samenspel, zuiverheid en klank. Samen met de trombonesectie van Brabant Sinfonia, vulde ik als tubaist de concertzaal in Tilburg met het machtige geluid van het lage koper. Eigenlijk was dat al veel langer geleden, want weliswaar speelde ik voor Corona veelvuldig op allerlei podia, maar dat was vaak met mijn band This is Lovski en op trombone. Hoe het was om weer eens klassieke muziek te spelen was al veel langer geleden. En het smaakte weer naar meer moet ik zeggen. Het deed me ook denken aan mijn conservatorium periode, waarin ik vaak mee mocht spelen in het symonieorkest van de opleiding. Daar heb ik prachtige stukken mogen spelen, zoals de Vuurvogel van Stravinsky en de 6e symfonie van Bruckner, en dat is pas echt smullen als tubaist. Ter illustratie een stukje uit die 6e in de video bij deze blog. Logisch dat je dan weer meer van deze muziek wil spelen, maar dat zeg ik iedere keer als ik weer ergens speel, ongeacht de samenstelling of stijl. Wat dat betreft kan ik ook nooit kiezen als mensen mij vragen naar mijn favoriete muziek. En om in dat kader af te sluiten: houd morgen de socials in de gaten, want de nieuwe single van Ranco Mes komt weer uit…het is immers weer de 15e van de maand !!

En dan zou het logisch zijn dat deze titel teruggrijpt op mijn aangename week vakantie op Curacao. Echter slaat de titel ook op iets anders wat ik in het verleden heb gehad en wat onverwacht als souvenir mee terugreisde. Jawel…daar istie weer: Mister Covid 19 oftewel Corona!! Na een eerste klamme nacht terug in Nederland, deed ik toch maar even een testje en die had geen kwartier nodig voor een uitslag. Al na ongeveer 1 minuut waren er duidelijk twee streepjes zichtbaar, positief dus. Balen, maar ja, wat doe je eraan. Dus mijn hele agenda maar afgebeld voor deze week. En daar stond al behoorlijk wat op. Tussen het gehoest en genies door kon ik nog net wat korte videovergaderinkjes (leuk scrabblewoord) doen, o.a. eentje over de opstart van Muziektheater Cuypers. En ja, zulke leuke gebeurtenissen wil je niet missen.

Inmiddels is de koorts wat gezakt en nemen het hoesten en niesen ook wat af, zodat ik langzamerhand weer wat puf heb om mijn komende arrangeerwerk wat te ordenen. Sommige dingen moeten namelijk snel af zijn, zoals de muziek voor kermis attractie Boe! Deze is te zien op Lunalunaluna, de theaterkermis in het Wilhelminapark over een paar weken. En het arrangement voor een arbeidslied waar ik met Pieter Bon aan werk in samenwerking met stadshoogleraar Ton Wilthagen. En dan zijn de voorbereidingen alweer begonnen voor de Musicalrevue Spotlight waar ik de arrangementen voor maak en na de zomer ook het orkest weer ga dirigeren. Kortom, zaak om weer snel beter te worden want de klussen wachten en ik heb er na de vakantie weer zin in!!

De drang om muziek te schrijven, de kriebels dat dat oplevert. In mijn hoofd en soms gewoon in mijn hele lijf. Als je eenmaal ooit begonnen bent met muziek te componeren, dan blijft dat iets wat je gewoon moet doen. Het moet er uit, doet er niet toe hoe en wanneer, maar het moet gewoon. Gelukkig weten steeds meer mensen mij te vinden die ook muziek nodig hebben. En dat is maar goed ook, want zo kan ik tenminste richting geven aan die drang. Het leuke is ook dat het soms hele verschillende opdrachten zijn. Van het schrijven van een lied tot het schrijven van achtergrond muziek voor een mini voorstelling die op de kermis komt te staan. Soms is het zo erg dat ik ergens binnen loop en mezelf zo ongeveer opdring met de woorden: “missen jullie hier ook geen muziek op de achtergrond? Het zou toch hartstikke gaaf zijn als mensen hier binnen komen en dan……….horen.” Dat levert dan weer een blik op van: Hmmm, misschien is dat inderdaad wel een idee. En hop, weer een reden gevonden om de nodige klanken te produceren. 

Er kleeft echter maar een nadeel aan deze Sturm und Drang in mijn hoofd, en dat is dat ik soms gewoon ook niet meer weet wanneer ik het toch allemaal moet schrijven. Het lijkt wel of mijn hoofd denkt dat een dag 30 uur heeft en een week 9 dagen. En dat gevoel ken ik ergens van. Namelijk van een paar jaar geleden. De tijd voor een bepaalde maatschappij stoornis die Corona heette. Toen leefde ik ook zo. Maar die Corona die heeft toch wel iets in mij veranderd. En dat is ook een behoefte van af en toe pauze. Dussss……lieve mensen….volgende week geen blog, want dan ligt deze jongen op een ligstoel onder een parasol met een goed boek en een lekker glaasje. Zul je potverdomme zien dat dat boek weer een idee voor een musical oplevert…..Zucht !!

Soms moet je wat geduld hebben om te kunnen roepen waar je mee bezig bent. Ik heb al een paar keer een hint kunnen geven, maar precies vertellen waar ik mee bezig was, kon nog niet. Dat is het lot van de blazer/arrangeur als de frontman nog even wil wachten om zijn creatie wereldkundig te maken. Daarom was het gisteren voor mij een feestje dat Ranco Mes zijn nummer “Je mag er zijn” de ether in slingerde. En hij bedacht er een mooi concept bij. Namelijk niet meteen een EP of een album, maar elke 15e van de maand een nieuwe single. Inmiddels zijn er zo’n 7 nummers opgenomen, dus de komende maanden kunnen we vooruit.

Mijn rol in dit geheel was die van arrangeur voor de blazers, trombonist en tubaist. Een aantal maanden geleden werd ik via Rick Henkelman, bassist van dit illustere gezelschap benaderd of ene Ranco Mes mij mocht bellen. Hij was op zoek naar een trombonist/tubaist, die als het even kon ook nog wat skills had op het gebied van arrangeren voor blazers. De nummers die bewerkt moesten worden waren weliswaar niet origineel, maar bij deze covers moesten nieuwe blazersarrangementen worden geschreven zodat er toch een eigen sound zou ontstaan. En mensen die mij kennen, weten dan dat dat precies een kolfje naar mijn hand is. Na wat eerste schetsen en de eerste opnames was er voldoende vertrouwen dat we met mijn bedenksels voort konden, en werden nog 5 nummers gemaakt. De bedoeling is dat we zeker nog meer moois gaan maken, en na verloop van tijd zullen er ook nog live optredens gaan komen. Tot slot dank aan mijn blazer-maatjes William Kroot op trompet en Leon Steuns op de saxen. Nieuwsgierig naar het resultaat? Luister de video bij deze blog maar.

De titel is het resultaat van een zorg die me de laatste tijd bezig houdt. Terwijl ik me in de politiek hard maak voor Kunst en Cultuur, en daar gelukkig ook veel positiefs van terug zie in het nieuwe bestuursakkoord voor mijn stad Tilburg, maak ik me zorgen of we deze ambities allemaal wel ingevuld gaan krijgen. Een paar voorbeelden: bij mijn werk op de Cultuur BSO Monopole zijn we druk bezig om voor de zomervakantie allerlei leuke activiteiten en workshops te regelen. Maar tot mijn verbazing kreeg ik al bij 2 grote instanties in de stad te horen: “we willen je graag van dienst zijn, maar door personeelsgebrek kunnen we helaas niemand in die periode inzetten.” Verder berichtte ik vorige week al van mijn ervaring bij het orkest Brabant Sinfonia, waar ik naast 3 Spaanse trombonisten zit, die in Amsterdam studeren. Ik vraag me dan af: waren er dichterbij dan geen trombonisten te vinden? En het antwoord is, dat er helaas nog maar weinig jonge brabantse muzikanten zijn, die de stap naar een conservatorium wagen. Studeerde ik vroeger nog aan het Brabants Conservatorium, nu heet het AMPA, oftewel Academy of Music and Performing Arts. Niet zo gek die naam want inmiddels is zo ongeveer 60 % van de studenten afkomstig uit het buitenland. 

Ik vrees dat de jarenlange bezuinigingen, en vooral de neerbuigende houding ten opzichte van professionele kunsten door bewindvoerders als Halbe Zijlstra, er voor hebben gezorgd dat de kunstopleidingen steeds leger worden. Voeg daar nog eens 2 jaar Corona aan toe, en zo langzamerhand moet je Nederlandse kunstenaars met een vergrootglas gaan zoeken. Laten we met z’n allen hopen dat deze ontwikkeling de stilte voor een storm blijkt te zijn. En dat ouders hun kinderen weer muziek, dans, theater, en beeldende kunsten durven te laten studeren. Wie gaan anders onze kleinkinderen nog leren om viool te spelen, of te dansen, of….