Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik niet perse een fan ben van de kermis. Een theaterkermis echter is een heel ander verhaal. Gisteren was ik daarom bij de opening van LunaLunaLuna in het Wilhelminapark hier in Tilburg. Leuk, want dat is letterlijk bij mij om de hoek. Extra leuk deze keer, want ook ik mocht mijn steentje bijdragen aan dit geweldige spektakel.

Al ruim een jaar geleden werd ik geattendeerd op het feit dat Cefas Hoofs iemand zocht die muziek kon schrijven bij een attractie voor deze theaterkermis. Het was zoals je wel zult weten nog midden in Coronatijd, en elke theatermaker was bezig met ideeën om coronaproof iets te maken, waardoor er toch gewerkt kon worden. Zo dus ook Cefas. Het moest een griezelshow worden in een klein huisje waar 1 persoon per keer in kon: Boe! . Zodoende kon je dus altijd voldoende afstand houden. Natuurlijk moest daar muziek bij, want griezelen zonder muziek werkt niet. Dat weten we al sinds de film Jaws en wellicht nog veel langer. Aan mij werd dan ook de eer gegund om hier de nodige scary klanken en effecten voor te ontwerpen en na te bewerken voor deze show. Best wel spannend, want componeren was voor mij niks nieuws. Maar dat combineren met geluidseffecten en dit ook geschikt maken voor audio in een mini theatershow? Dat was wel een spannende. Maar goed, volgens mij is dat redelijk gelukt. Buiten wordt u ontvangen door een muziekje en binnen wachten u 3 keuzes: een kleine, een gewone of een grote Boe!

Of je er van gaat schrikken? Dat kun je de komende dagen uit proberen. LunaLunaLuna is nog tot en met zondag geopend. Hiernaast alvast de muziek die te horen is voordat je naar binnen gaat…….

Het klinkt wat dramatisch, en wekt misschien de indruk dat ik aan het aftellen ben. Niets is minder waar, gelukkig. De energie om van alles aan te pakken is er nog volop. Maar diegene die mij wat beter kennen, zullen gemerkt hebben dat het fysiek de laatste jaren wat minder vlot gaat. Ik had al langer problemen met de bloedvaten in mijn benen (erfelijkheidsdingetje) en ook in mijn gewrichten heeft zich de nodige artrose genesteld. Daarnaast heb ik al sinds mijn geboorte een zogenaamd gat in mijn middenrif. Dat betekent dat het middenrif bij de overgang tussen maag en slokdarm niet sluitend is. Nu is bij een laatste onderzoek gebleken dat dat gat flink groter is geworden, en wel dusdanig, dat inmiddels mijn maag en een stuk dikke darm naar mijn borstholte zijn “gewandeld”. Volgens de chirurg een aandoening waar je 100 mee kunt worden, maar het geeft wat ongemak. Een van die ongemakken is dat bij bepaalde inspanningen ik meteen buiten adem ben. Best lastig voor een blazer van beroep. Je bukt je om je veters vast te maken, en het voelt alsof je de marathon hebt gelopen, heel raar. Maar goed, zoals ik al zei, de energie in mijn hoofd is zeker niet minder.

Ik heb echter wel wat keuzes moeten maken in waar ik nog speel. En zo is bijvoorbeeld het zeer actief op een podium springen met mijn geliefde band This is Lovski helaas niet echt meer een optie. Hoe leuk is het dan om bij diezelfde band van mijn goede vrienden Igor en Anne, lid te worden van de Raad van Toezicht van de stichting waaronder de band valt. Super om op die manier betrokken te blijven. Spelen blijf ik doen zolang het gaat natuurlijk, maar dan wat rustiger. Bijvoorbeeld met wat studiowerk, zoals in het project “Hoor me de 15e”van Ranco Mes, waar elke 15e van de maand een nieuwe single uitkomt. Hiernaast het laatste uitgebrachte nummer.

Eindelijk, afgelopen zondag was het zover. Ik zat eindelijk weer eens op een podium met een instrument in mijn handen. Als dirigent had ik sinds Corona al wel eerder het genoegen gehad, maar dus niet als speler zelf. En dat deed toch wel wat met me. Vooral ook omdat op het allerlaaste moment die vermaledijde Corono plaag nog roet in het eten dreigde te gooien. Gelukkig was dat souvenir van mijn vakantie deze keer redelijk snel verdwenen, zodat ik de generale op zaterdag en het concert op zondag toch mee kon spelen.

Na meer dan 2,5 jaar was de focus weer op samenspel, zuiverheid en klank. Samen met de trombonesectie van Brabant Sinfonia, vulde ik als tubaist de concertzaal in Tilburg met het machtige geluid van het lage koper. Eigenlijk was dat al veel langer geleden, want weliswaar speelde ik voor Corona veelvuldig op allerlei podia, maar dat was vaak met mijn band This is Lovski en op trombone. Hoe het was om weer eens klassieke muziek te spelen was al veel langer geleden. En het smaakte weer naar meer moet ik zeggen. Het deed me ook denken aan mijn conservatorium periode, waarin ik vaak mee mocht spelen in het symonieorkest van de opleiding. Daar heb ik prachtige stukken mogen spelen, zoals de Vuurvogel van Stravinsky en de 6e symfonie van Bruckner, en dat is pas echt smullen als tubaist. Ter illustratie een stukje uit die 6e in de video bij deze blog. Logisch dat je dan weer meer van deze muziek wil spelen, maar dat zeg ik iedere keer als ik weer ergens speel, ongeacht de samenstelling of stijl. Wat dat betreft kan ik ook nooit kiezen als mensen mij vragen naar mijn favoriete muziek. En om in dat kader af te sluiten: houd morgen de socials in de gaten, want de nieuwe single van Ranco Mes komt weer uit…het is immers weer de 15e van de maand !!

En dan zou het logisch zijn dat deze titel teruggrijpt op mijn aangename week vakantie op Curacao. Echter slaat de titel ook op iets anders wat ik in het verleden heb gehad en wat onverwacht als souvenir mee terugreisde. Jawel…daar istie weer: Mister Covid 19 oftewel Corona!! Na een eerste klamme nacht terug in Nederland, deed ik toch maar even een testje en die had geen kwartier nodig voor een uitslag. Al na ongeveer 1 minuut waren er duidelijk twee streepjes zichtbaar, positief dus. Balen, maar ja, wat doe je eraan. Dus mijn hele agenda maar afgebeld voor deze week. En daar stond al behoorlijk wat op. Tussen het gehoest en genies door kon ik nog net wat korte videovergaderinkjes (leuk scrabblewoord) doen, o.a. eentje over de opstart van Muziektheater Cuypers. En ja, zulke leuke gebeurtenissen wil je niet missen.

Inmiddels is de koorts wat gezakt en nemen het hoesten en niesen ook wat af, zodat ik langzamerhand weer wat puf heb om mijn komende arrangeerwerk wat te ordenen. Sommige dingen moeten namelijk snel af zijn, zoals de muziek voor kermis attractie Boe! Deze is te zien op Lunalunaluna, de theaterkermis in het Wilhelminapark over een paar weken. En het arrangement voor een arbeidslied waar ik met Pieter Bon aan werk in samenwerking met stadshoogleraar Ton Wilthagen. En dan zijn de voorbereidingen alweer begonnen voor de Musicalrevue Spotlight waar ik de arrangementen voor maak en na de zomer ook het orkest weer ga dirigeren. Kortom, zaak om weer snel beter te worden want de klussen wachten en ik heb er na de vakantie weer zin in!!

De drang om muziek te schrijven, de kriebels dat dat oplevert. In mijn hoofd en soms gewoon in mijn hele lijf. Als je eenmaal ooit begonnen bent met muziek te componeren, dan blijft dat iets wat je gewoon moet doen. Het moet er uit, doet er niet toe hoe en wanneer, maar het moet gewoon. Gelukkig weten steeds meer mensen mij te vinden die ook muziek nodig hebben. En dat is maar goed ook, want zo kan ik tenminste richting geven aan die drang. Het leuke is ook dat het soms hele verschillende opdrachten zijn. Van het schrijven van een lied tot het schrijven van achtergrond muziek voor een mini voorstelling die op de kermis komt te staan. Soms is het zo erg dat ik ergens binnen loop en mezelf zo ongeveer opdring met de woorden: “missen jullie hier ook geen muziek op de achtergrond? Het zou toch hartstikke gaaf zijn als mensen hier binnen komen en dan……….horen.” Dat levert dan weer een blik op van: Hmmm, misschien is dat inderdaad wel een idee. En hop, weer een reden gevonden om de nodige klanken te produceren. 

Er kleeft echter maar een nadeel aan deze Sturm und Drang in mijn hoofd, en dat is dat ik soms gewoon ook niet meer weet wanneer ik het toch allemaal moet schrijven. Het lijkt wel of mijn hoofd denkt dat een dag 30 uur heeft en een week 9 dagen. En dat gevoel ken ik ergens van. Namelijk van een paar jaar geleden. De tijd voor een bepaalde maatschappij stoornis die Corona heette. Toen leefde ik ook zo. Maar die Corona die heeft toch wel iets in mij veranderd. En dat is ook een behoefte van af en toe pauze. Dussss……lieve mensen….volgende week geen blog, want dan ligt deze jongen op een ligstoel onder een parasol met een goed boek en een lekker glaasje. Zul je potverdomme zien dat dat boek weer een idee voor een musical oplevert…..Zucht !!