Een plek onder de zon..De eerste regel van een voor velen bekend liedje. Na twee jaar zuinig leven vanwege ietwat tegenvallende inkomsten (understatement of the year), kan ik nu zeggen dat het financieel gelukkig weer wat beter op de rails staat. Het enige wat nog ontbreekt is een goed gevulde spaarrekening, zoals ik gewend was voor Corona. Maar hé, niet getreurd … het feit dat ik die leeg kon plunderen tijdens Corona heeft er maar mooi voor gezorgd dat ik door kon met mijn passie zonder bijbaantjes te moeten nemen.

Maar even terug naar dat eigen huis. De bedoeling was dus dat ik een eigen muziekstudio zou bouwen in het knusse bijgebouwtje in mijn tuin. Plannen lagen er al, en een eerste raming van de kosten was ook al gemaakt. Onnodig te vertellen dat dat feestje niet doorging. Maar nu begint het toch wel weer te kriebelen. Al jarenlang zit ik te ploeteren op zolder of in een klein bijkamertje. Hoe fijn zou het zijn om in een eigen studio in de tuin te kunnen werken. Keukenblokje erin met een goed espresso apparaat, koelkastje erbij voor een lekker wij….eh sapje, en lekker pauzeren op de veranda in het zonnetje. Wachten tot ik voldoende heb gespaard kan natuurlijk, maar ik ga toch eens kijken of er geen andere manieren zijn. Tips zijn welkom, ook over goede klussers, aannemers of ander dergelijk werkvolk, want zelf kan ik nog geen schilderij ophangen

PS in eerste instantie wilde ik het clipje van het lied Een eigen huis bijvoegen, maar ik vind dat echt een …….nummer. Dus heb ik een alternatief van een van mijn favoriete bands uitgezocht, dat ook over een huis gaat.

Dat was ik vorige week vrijdag toch wel. Ik durf van mezelf te beweren, dat ik een behoorlijke dosis zelfvertrouwen heb opgebouwd de laatste jaren. Zeker op een podium. Maar voor het eerst sinds lange tijd, had ik toch wel een beetje de kriebels. Wat was namelijk het geval: ik was gevraagd om een goede vriend en zijn vriendin te trouwen!! Niet als een BABS (Bijzonder Ambtenaar Burgerlijke Stand), want voor de wet waren ze al getrouwd, maar als een bijzondere soort pastoor zal ik maar zeggen. Jawel, ik mocht hun huwelijk als het ware inzegenen in de prachtige Hasseltse Kapel hier in Tilburg. Compleet met geloften, en ringen, en met de magische woorden: “Ja ik wil”. Uiteraard had ik ook op bijzonder smaakvolle wijze daarvoor uit de doeken gedaan hoe het kersverse echtpaar elkaar had leren kennen. En dat dat op een theatrale manier, met de nodige kwinkslagen werd voorgedragen, spreekt natuurlijk vanzelf. Daarom hadden ze ook voor mij gekozen. Gelukkig voor mij viel de hele dienst ook in goede aarde bij de familie en vrienden.

Wat de dag ook een mooi feestelijk tintje gaf, was dat bijna alle muzikanten van This Is Lovski na de plechtigheid aanwezig waren op het feest. Ikzelf heb dit weerzien als bijzonder prettig ervaren, en hoewel we allen wisten dat de good old times van voor Corona niet meer terug zouden keren, was dit geen belemmering om met elkaar nog eens te klinken op de geweldige tijd die we met z’n allen hebben beleefd. Ik voelde me een rijk mens op het eind van die prachtige dag. Dankjewel Peter en Sanne, en dat jullie nog lang en gelukkig samen mogen zijn!!

Langzaamaan wordt het wat rustiger. Mijn inwerkperiode op de kinderopvang loopt ten einde, het rooster daar krijgt een wat vastere vorm (als ik tenminste niet ziek wordt), de verkiezingen zijn voorbij en de collegevorming krijgt gestalte en tot slot zijn de eerste repetities bij Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch ook achter de rug. Even weer tijd om adem te halen en de blik vooruit te richten. Een ding is wel wat blijven liggen in de afgelopen maanden, en dat is het creatieve werk. Ik heb al wekenlang niet meer gearrangeerd of gecomponeerd. En dat begint toch weer wat te jeuken. Gelukkig is een van de redenen dat ik bij de eerder genoemde harmonie dirigeer, het feit dat ik ook de arrangementen voor die club verzorg. Daar ligt dus nog een opgave. Ik ben maar eens begonnen om wat ouder werk weer op te poetsen om dat eens uit te proberen op de repetitie, en tot nu toe beviel dat goed. De medley van nummers van Michael Jackson valt goed in de smaak. Hiernaast een (digitale) opname van het werk voor de geinteresseerden. Op dus naar wat nieuwe arrangementen en de ideeen zijn er al. Wat die zijn, dat blijft nog even een verrassing. In ieder geval iets wat ik nog niet eerder heb geprobeerd en waar ik heel benieuwd naar ben hoe het zal gaan werken. Wordt vervolgd !!

Voor wie nu denkt…huh? Wat voor titel is dat nu weer? In de Langestraat is namelijk mijn CulTuur BSO Monopole gevestigd, de naschoolse opvang waar ik onlangs artistiek directeur van geworden ben. En wat doen we daar als het de hele week hartstikke lekker weer is? Dan laten we de kinderen buiten spelen en zetten we een grote boombox buiten met zomerse klanken. De verkleedkist verhuist eveneens naar buiten en al snel staan er verschillende kinderen verkleed en wel hun eigen dansje op de latin klanken te improviseren. Ik zat al dit plezier zo samen met een medewerker te bekijken en op een gegeven moment kreeg ik natuurlijk de opmerking of ik ook mee kon spelen met deze muziek. Toen ik vertelde dat ik al in verschillende bands had gespeeld en dat mijn laatste band van voor Corona ook best wel wat zomerse klanken op het repertoire had, moest dat natuurlijk bewezen worden. Al vlug klonk het geluid van This is Lovski door de box, en werd de roep om bewijs dat ik dat ook kon spelen steeds luider.

Er zat dus maar 1 ding op: de volgende dag zou het weer zulk lekker weer worden en stond er weer zo’n latin dans sessie op het programma. Maar nu met de live klanken van meneer Ron op zijn meegebrachte trombone. Ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb, lekker in het zonnetje, met allemaal springende en dansende kinderen om me heen. Dat deed me weer denken aan al die festivals van voor Corona. Ik hoop dat dat allemaal weer snel gaat plaatsvinden. Of ik er zelf bij ben is nog maar de vraag. Ik spring niet meer zo hard op een podium, aangezien mijn fysieke gesteldheid soms wel wat te wensen over laat. Maar dat is niet erg. Ik gun het vooral mijn maatjes van This is Lovski en al die andere bands die zo lang droog hebben gestaan.

Na 2 jaar Corona en na een jaar bijna te hebben stilgestaan, raast mijn leven zich op dit moment weer voort met de snelheid van een TGV. Een heel onwerkelijk gevoel, en ik moet er ook best wel aan wennen. De laatste maanden kon ik het ene na het ander goede nieuws melden dat ik weer volle bak aan de gang was, met als hoogtepunt de verkiezingen een week geleden. En dat is wennen. Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor een werkweek van minstens 80 uur. Maar nu heb ik toch wel wat moeite met dit tempo. Doordat ik een jaar heel bedachtzaam aan ideeën kon werken, ben ik nu soms bang dat ik zo snel ga, dat ik mooie dingen voorbij flits, zonder ze op te merken. Voor mij een heel nieuwe ervaring.

Des te mooier was het gesprek dat ik gistermiddag had met 5 vrouwen over een idee dat is ontstaan in Coronatijd. Dat idee behelst een muziektheaterproductie met een kleine cast, een klein orkestje, bestemd voor de Nederlandse en Vlaamse theaters. Jawel, mijn eerste professionele productie. Had ik nog twijfels of ik deze door zou moeten zetten, zeker nu ik het weer hartstikke druk heb, dan zijn deze na die brainstorm helemaal verdwenen. Dit moet ik gaan maken, ik kan simpelweg niet anders. En het hoeft niet snel, als het maar kwaliteit heeft. Ik wil er nog niet al te veel over kwijt… maar een eerste muzikale (digitale) schets en een sfeerfoto wil ik hier al wel posten…..wordt vervolgd !!