En dan is het eindelijk zover, een persconferentie met de aankondiging dat het slot er af gaat. Vanaf 25 februari geen beperkingen meer voor publiek en kunstenaars. Eindelijk….

Maar toch houd ik een dubbel gevoel. Ik ben blij voor al mijn collega’s in de muziek en theaterwereld. Ze mogen weer spelen, en dat is natuurlijk fantastisch. Maar na 2 jaar op slot te hebben gezeten, voelt het ook een beetje onwerkelijk. Met een beetje een jaloerse blik kijk ik naar de grote professionele musicalproducties die springend van vreugde hun speellijsten aankondigen op hun websites en in de social media. En zeker, ik ga ze bekijken als ze langskomen in mijn geliefde Schouwburg en Concertzaal Tilburg. Maar wat had ik graag het vooruitzicht gehad om binnen afzienbare tijd zelf weer in die orkestbak te staan. Het mag helaas niet zo zijn. Al mijn producties zijn tenminste anderhalf jaar uitgesteld en sommige zijn zelfs nog niet zeker. Het gaat los, maar ik nog even niet. Ik zal geduld moeten hebben, en dat doet ook een beetje pijn. Nu maar hopen dat tegen de tijd dat ik weer naar het theater mag, er geen nieuwe variant is die opnieuw roet in het eten gooit.

Normaal gesproken probeer ik in mijn blogs altijd een beetje neutraal te blijven als het gaat om politiek. Maar tsja, ik denk dat het voor de meeste lezers toch wel een publiek geheim is dat ik al jaren actief ben in de Tilburgse politiek en me daar ook inspan ten gunste van de creatieve sector in onze stad van makers. Dus voor deze ene keer beken ik dan maar kleur in mijn blog en spreek ik me maar eens uit voor mijn partij in het kader van de komende gemeenteraadsverkiezingen.

Want opnieuw wil ik me de komende vier jaren gaan inzetten als raadslid en wel voor GroenLinks. Je kunt me vinden op plek 5 van deze lijst en ook nu weer ben ik de spreekbuis van met name het culturele gedeelte van ons programma. In dat kader hebben we op Valentijnsdag, ofwel komende maandag 14 februari een speciale actie op touw gezet om onze kunstenaars een steuntje in de rug te geven en wel met het motto: “Stuur niet alleen een kaartje, maar koop ook een kaartje!”.

Nu het kabinet heeft aangekondigd dat er waarschijnlijk weer meer mogelijk gaat zijn in de theaters, podia en musea, is dit de manier om de sector weer op weg te helpen. Publiek is namelijk de eerste behoefte. Aan mij dan de schone taak om er de komende 4 jaar mede voor te zorgen dat onze kunstenaars ook al dat moois kunnen creëren. Meer hierover dus komende maandag op de socials van GroenLinks.

En met het oog op de versoepelingen als video nog een keer de titelsong van mijn helaas gecancelde musical Hier adem ik vrij. Want dat is wat we toch allemaal weer willen: leven zonder restricties en genieten van alle mooie dingen in onze stad!!

Afgelopen weekend heb ik met verspreidde gasten mijn verjaardag mogen vieren. En op de een of andere manier voelde dat meer als een soort van jubileum dan toen ik 50 werd ( in ben nu dus 55 geworden). En dan ga je zo wat zitten mijmeren hoe dat komt. Na een tijdje kon ik wel wat redenen aanvoeren. Het was het weekend voordat ik aan een nieuwe baan begon als artistiek directeur bij Cultuur BSO Monopole, en ik realiseerde me dat het voor het eerst sinds heel lange tijd was, dat ik aan een nieuwe baan begon waar ik helemaal blanco instapte. Geen geschiedenis vooraf, geen vervolg op, maar beginnen vanaf het begin. Een soort van kriebels in je buik dus, toch leuk op deze leeftijd.

Waar het ook aan kan liggen is het feit, dat tussen de vele felicitaties op Facebook er ook een paar zaten met foto’s uit het verleden. Eentje zelfs van mij als tuba student in het symfonieorkest van het Brabants Conservatorium, heeeel lang geleden voor mijn gevoel. En ook een van die ene Tilburgse Revue, die ik samen met o.a. John Heiligers mocht leiden. Grappig is dan weer dat de vocal coach van die productie een voorganger van mij was bij Monopole, namelijk Berrie Kolmans. En zo ga je dan nog eens neuzen op o.a. YouTube en kom je weer allerlei leuke filmpjes tegen, zoals deze van Orchestre Infernal waar ik een van mijn favoriete stukken speel: Tango de Roxanne. Ik ben benieuwd waar ik op terugkijk over 10 jaar, als ik 65 ben.

Wel handig, zo’n persconferentie op dinsdag, kan ik tenminste reageren op wat er is besloten in plaats van op iets wat wordt aangekondigd. Maar om nu te zeggen dat ik er vrolijker van wordt? Voor een groot deel van mijn sector kost het meer geld om een voorstelling weg te zetten dan dat het oplevert. Gevolg is dan ook, dat de door mij trots aangekondigde musicals in 2022 dus allemaal verschoven zijn naar later, als er weer normaal ruimte is voor publiek. Balen, maar het is niet anders.

Het deed me wel denken aan een artikel in het Brabants Dagblad vorige week. Hier werd een nieuw onderzoek aangekondigd naar de moord op Marietje Kessels. En natuurlijk gingen mijn gedachten terug naar mijn musical Moordhoek uit 2017. Toen ook nog iemand in mijn omgeving grapte dat theaters beter bij erfgoed geclassificeerd konden worden, omdat ze toch niet gebruikt worden, deed dat mij denken aan mijn eigen classificering. Want: ik ben namelijk zelf erkend Tilburgs erfgoed !! Getuige dit artikel: Erfgoedkaravaan #4 Musical Moordhoek. Toen ik nog verder terug ging kijken kwam ik ook uit bij een uitzending van CulTuur van Omroep Tilburg waar ook al werd gerefereerd aan dat erfgoed.

Het is te hopen dat ik weer snel wat meer immaterieel erfgoed mag toevoegen, en dat het niet hier bij blijft.

Diegene die mijn socials volgen, zal het niet ontgaan zijn; 1 februari start ik als artistiek directeur bij de Cultuur BSO Monopole in de Langestraat. Een baan die op mijn pad kwam en waar ik veel zin in heb. Ik moet wel zeggen dat ik niet had gedacht dat ik bij de kinderopvang zou gaan werken toen ik een jaar geleden stopte in het onderwijs. Maar nu blijkt dat juist die dingen die ik niet leuk vond bij het geven van muzieklessen, niet spelen bij de kinderopvang. Hier zijn de kinderen veel vrijer om bezig te zijn met muziek, dans, film, foto, mode, schilderen of koken. Het mooiste vind ik dat de kinderen in principe met de ideeën aankomen. “We gaan vandaag een film maken over de laatste boterham op de wereld!” is een uitspraak die ik teruglas op de site van Monopole, en die mij onmiddellijk enthousiast maakte. Zo gaaf om zo’n groepje kinderen op weg te helpen met een script, montage en eventueel filmmuziek.

De baan bleek ook verder op mijn lijf geschreven. De medewerkers zijn kunstenaars met de nodige pedagogische kwaliteiten die ik mag aansturen. Mijn netwerk in de stad is bij uitstek geschikt om de nodige input te leveren. En er is een goed uitgeruste keuken, zodat ik zelfs mijn hobby, koken, kan uitvoeren met de kinderen. Last but not least werd ik op Facebook en LinkedIn overstelpt met enthousiaste reacties. Natuurlijk veel van vrienden en familie, maar ook van toekomstige collega’s van Kinderstad. Zij gaven me al een warm welkom nog voor ik een voet over de drempel had gezet. Tsja, dan ga je dus met een enorm goed gevoel richting 1 februari. Zoals ik al zei….ik heb er zin in, en misschien komt deze kindervoorstelling die ik in het verleden schreef ook nog wel van pas.