Het heeft even geduurd voordat ik het officieel mocht bekend maken, maar vandaag is het eindelijk zover. Met ingang van deze maand ben ik de nieuwe dirigent van Koninklijke Harmonie ‘s Hertogenbosch !! Dat het zo lang heeft geduurd heeft alles te maken met het afscheid van mijn voorganger, Sjef Ipskamp. Sjef is meer dan 40 jaar dirigent geweest van deze club en dat verdiende uiteraard een afschied met alle egards. Door Corona bleef het lang onduidelijk of dat gerealiseerd kon worden, maar afgelopen vrijdag dirigeerde Sjef voor de laatste keer het Grand Gala du Kwek, een traditie waarvan hijzelf aan de wieg stond, samen met dit prachtige orkest. Aan mij nu de mooie taak om dit voort te zetten, en zoals de Amerikanen zo mooi zeggen : “That are big shoes to fill.” Gelukkig was de ontvangst door bestuur en leden dusdanig warm en hartelijk, dat ik alle vertrouwen heb, dat dit gaat lukken. 

Een van de taken die mij te wachten staan is het schrijven van de arrangementen voor het orkest, waarbij de nadruk zal liggen op de vele genres binnen de populaire muziek. Daarnaast blijft het natuurlijk een uitdaging om ook jongeren te blijven inspireren voor de blaasmuziek. De combinatie van deze twee maken het voor mij zo interessant om naast gebaande paden, ook nieuwe wegen in te slaan. Bij het bestuur en een aantal leden heb ik hierover al een tip van de sluier mogen oplichten. De enthousiaste reacties die ik daarop mocht ontvangen, waren voor mij de bevestiging dat ik weer aan een heel mooi avontuur mag beginnen. Een avontuur dat natuurlijk te volgen zal zijn via mijn blogs.

Afgelopen weekend vroeg iemand me hoe ik nu terugkeek op al die maatregelen waar mijn collega’s en ik de laatste 2 jaar door getroffen waren. Mijn antwoord kwam eigenlijk heel snel: dat ik het zonde vond om energie te verspillen aan iets wat al gebeurd was en wat ik toch niet meer kon veranderen. Ik wil gewoon weer vooruitkijken en de kansen pakken die op mijn pad komen. Iets wat ik al 30 jaar doe sinds mijn afstuderen in 1992. En dat deed me weer denken aan de diploma’s die ik destijds heb behaald: AMV/Schoolmuziek oftewel docent muziek; Docerend Musicus Bastuba met een aantekening Trombone;  en een Praktijk diploma Harmonie- en Fanfare directie . En vervolgens bedacht ik me wat ik nu eigenlijk nog doe.

Om maar te beginnen met doceren, daar ben ik een jaar geleden helemaal mee gestopt. Wel ben ik inmiddels werkzaam als artistiek directeur in de Kinderopvang. Bastuba lessen geef ik ook al jaren niet meer. Spelen nog wel, maar dan ook weer geen klassiek, waar ik voor opgeleid ben. De komende weken duik ik weer de studio in om de nodige tuba lijntjes in oude stijl New Orleans in te spelen (videootje voor de sfeer). Ook speel ik veel meer trombone en ook dat weer in allerlei stijlen. En tot slot heb ik al meer dan 10 jaar geen harmonieorkest meer gedirigeerd. Maar daar gaat verandering in komen. Binnenkort zul je mij weer tegenkomen als vaste dirigent bij een prachtig orkest.

Voor arrangeren en componeren heb ik geen diploma en ook het musicalwereldje ben ik bewust bekwaam ongediplomeerd ingerold. Ik wil maar zeggen, kijk vooruit en doe de dingen die je leuk vind. Waar een deur dichtgaat, gaan een paar ramen open (maar als directeur van een kinderopvang moet ik je officieel wel zeggen dat je niet door ramen mag klimmen….)

En dan is het eindelijk zover, een persconferentie met de aankondiging dat het slot er af gaat. Vanaf 25 februari geen beperkingen meer voor publiek en kunstenaars. Eindelijk….

Maar toch houd ik een dubbel gevoel. Ik ben blij voor al mijn collega’s in de muziek en theaterwereld. Ze mogen weer spelen, en dat is natuurlijk fantastisch. Maar na 2 jaar op slot te hebben gezeten, voelt het ook een beetje onwerkelijk. Met een beetje een jaloerse blik kijk ik naar de grote professionele musicalproducties die springend van vreugde hun speellijsten aankondigen op hun websites en in de social media. En zeker, ik ga ze bekijken als ze langskomen in mijn geliefde Schouwburg en Concertzaal Tilburg. Maar wat had ik graag het vooruitzicht gehad om binnen afzienbare tijd zelf weer in die orkestbak te staan. Het mag helaas niet zo zijn. Al mijn producties zijn tenminste anderhalf jaar uitgesteld en sommige zijn zelfs nog niet zeker. Het gaat los, maar ik nog even niet. Ik zal geduld moeten hebben, en dat doet ook een beetje pijn. Nu maar hopen dat tegen de tijd dat ik weer naar het theater mag, er geen nieuwe variant is die opnieuw roet in het eten gooit.

Normaal gesproken probeer ik in mijn blogs altijd een beetje neutraal te blijven als het gaat om politiek. Maar tsja, ik denk dat het voor de meeste lezers toch wel een publiek geheim is dat ik al jaren actief ben in de Tilburgse politiek en me daar ook inspan ten gunste van de creatieve sector in onze stad van makers. Dus voor deze ene keer beken ik dan maar kleur in mijn blog en spreek ik me maar eens uit voor mijn partij in het kader van de komende gemeenteraadsverkiezingen.

Want opnieuw wil ik me de komende vier jaren gaan inzetten als raadslid en wel voor GroenLinks. Je kunt me vinden op plek 5 van deze lijst en ook nu weer ben ik de spreekbuis van met name het culturele gedeelte van ons programma. In dat kader hebben we op Valentijnsdag, ofwel komende maandag 14 februari een speciale actie op touw gezet om onze kunstenaars een steuntje in de rug te geven en wel met het motto: “Stuur niet alleen een kaartje, maar koop ook een kaartje!”.

Nu het kabinet heeft aangekondigd dat er waarschijnlijk weer meer mogelijk gaat zijn in de theaters, podia en musea, is dit de manier om de sector weer op weg te helpen. Publiek is namelijk de eerste behoefte. Aan mij dan de schone taak om er de komende 4 jaar mede voor te zorgen dat onze kunstenaars ook al dat moois kunnen creëren. Meer hierover dus komende maandag op de socials van GroenLinks.

En met het oog op de versoepelingen als video nog een keer de titelsong van mijn helaas gecancelde musical Hier adem ik vrij. Want dat is wat we toch allemaal weer willen: leven zonder restricties en genieten van alle mooie dingen in onze stad!!

Afgelopen weekend heb ik met verspreidde gasten mijn verjaardag mogen vieren. En op de een of andere manier voelde dat meer als een soort van jubileum dan toen ik 50 werd ( in ben nu dus 55 geworden). En dan ga je zo wat zitten mijmeren hoe dat komt. Na een tijdje kon ik wel wat redenen aanvoeren. Het was het weekend voordat ik aan een nieuwe baan begon als artistiek directeur bij Cultuur BSO Monopole, en ik realiseerde me dat het voor het eerst sinds heel lange tijd was, dat ik aan een nieuwe baan begon waar ik helemaal blanco instapte. Geen geschiedenis vooraf, geen vervolg op, maar beginnen vanaf het begin. Een soort van kriebels in je buik dus, toch leuk op deze leeftijd.

Waar het ook aan kan liggen is het feit, dat tussen de vele felicitaties op Facebook er ook een paar zaten met foto’s uit het verleden. Eentje zelfs van mij als tuba student in het symfonieorkest van het Brabants Conservatorium, heeeel lang geleden voor mijn gevoel. En ook een van die ene Tilburgse Revue, die ik samen met o.a. John Heiligers mocht leiden. Grappig is dan weer dat de vocal coach van die productie een voorganger van mij was bij Monopole, namelijk Berrie Kolmans. En zo ga je dan nog eens neuzen op o.a. YouTube en kom je weer allerlei leuke filmpjes tegen, zoals deze van Orchestre Infernal waar ik een van mijn favoriete stukken speel: Tango de Roxanne. Ik ben benieuwd waar ik op terugkijk over 10 jaar, als ik 65 ben.